Τὸ Εἰλητάριον «Γράψον ἃ εἶδες καὶ ἅ εἰσι» (Ἀποκ. α΄ 19)



Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ


     Πόσο ανάγκη έχουμε τελικά όλοι μας τη δοκιμασία, τη θλίψη, το αδιέξοδο, το τέλμα, το στραπατσάρισμα, την ίδια την αποτυχία μας! Όχι, βέβαια, γιατί πρέπει να πάρουμε μια πειθαναγκαστική θέση στο «Σινέ της Μιζέριας» και να εισπράξουμε έναν κλήρο από το ψυχότροπο οδυνισμό, αλλά για να βρούμε μέσα στην αγία ταπείνωση του Θεού αλώβητο και ακέραιο το πολλαπλά παραχαραγμένο είναι μας. Ο άνθρωπος αρχίζει να ωριμάζει όταν και όποτε ενσυνείδητα βγει έξω από τη φιέστα της αμαρτίας του, όταν λήξει αποφασιστικά το θορυβώδη καρνάβαλο της αποστασίας του. Η ονειρική και ψεύτικη ζωή κάποτε σταματά με πάταγο μπροστά στην αναπόδραστη θλίψη και σύνθλιψη των βιοτικών περιστάσεων. Μέσα από αυτή τη θλίψη και τον πόνο ανθεί αθόρυβα η θεία ταπείνωση του πνεύματός μας, η οποία μας εισάγει βιωματικά στην όντως θεία ζωή. Και η ταπείνωση, επειδή είναι εγγυημένα ο πιο άριστος μαγνήτης της θείας Χάρης, μεταγγίζει στην κάθε δεκτική ψυχή το θαυμαστό πλήρωμα εκείνης της πραγματικά εν Θεώ ζωής, που είναι ο λόγος για τον οποίο ο άνθρωπος κτίσθηκε «καλά λίαν» από Θεού.

     Ένας εκκοσμικευμένος νους δεν πρόκειται ποτέ να το κατανοήσει αυτό. Η «επιτυχία» του είναι η ουσία της εκκοσμίκευσής του και ο λόγος της ζωής του. Και έναν αιώνα «χάρισμα» να δώσεις στον άνθρωπο αυτό που έχει και συντηρεί μέσα του έναν τέτοιο νου και ένα τέτοιο φρόνημα, θα θραύει συνεχώς επί ματαίω τη λογική και την αυτοδικαίωσή του επάνω σ’ αυτό το δυσάρεστο γι’ αυτόν «αίνιγμα»· που για τους πιστούς είναι ήδη λυμένο και απαντημένο και που έρχεται απευθείας από την επέκεινα ζωή, την αιωνιότητα του Θεού σαν μυστήριο αγάπης, αγαθότητας και φιλανθρωπίας εκ μέρους του Θεού. Είναι πολύ φυσικό για την αντίληψη αυτού του ανθρώπου, ένας τέτοιος άνθρωπος να διαιρεί τελείως ανεδαφικά τα πράγματα, πολύ περισσότερο τα πρόσωπα, με μια πανεύκολη κατηγοριοποίηση και μ’ έναν αβίαστο και πραγματικά άσκεφτο διαχωρισμό στη ζωή: «πετυχημένος» ή «αποτυχημένος» άνθρωπος! Αυτό, είναι. Και ως εκεί είναι. Μη ζητάτε τίποτα περισσότερο, καλύτερο και βαθύτερο. Και μάλλον είναι καιρός πια να το παραδεχτούμε, ότι μια από τις μεγαλύτερες αδικίες που συντελούνται τελικά, είναι αυτή η διττή κατάταξη που επιφυλάσσει ο κόσμος στους ανθρώπους του, η υποχρεωτική κατάταξη ανάμεσα την «επιτυχία» και την «αποτυχία». Μετά απ’ αυτό, η ζωή κλείνει το φάκελό της.

      Και στην εκκλησία εάν συμβεί και έρθει περιστασιακά ένας άνθρωπος που ζει βαθιά παραχωμένος μέσα στο αρρωστημένο σύνδρομο της «επιτυχίας» του, δυστυχώς, είναι πολλάκις διαπιστωμένο ότι δεν θα έρθει για να ενστερνιστεί με πόθο και δίψα τη ζωή της πίστης, για να κοινωνήσει ζωοποιητικά με το λόγο του Λόγου, να υπηρετήσει και να διακονήσει ευαγγελικά το μυστήριο του Θεού έτσι όπως αυτό αντανακλάται στη ζωή των προσώπων, αλλά ως συνήθως παρουσιάζεται για να εισβάλλει στην εκκλησιαστική ζωή και τάξη, προκειμένου να βασιλεύσει δια της κρίσης και του θελήματός του, να παρατηρήσει, δήθεν να τελειοποιήσει και να διορθώσει, να ελέγξει και να έρθει σε αθεράπευτη κόντρα με τη βούληση των άλλων, να κάνει εμμονικά ακόμη ένα άπνοο «έργο» οπωσδήποτε για το φαίνεσθαι (από το οποίο αυτός τροφοδοτείται άμεσα), για την άγρα των εντυπώσεων, για ερανισμό επιβραβεύσεων, συγχαρητηρίων και άλλων ανούσιων ευσήμων.


     Ενώ ο «αποτυχημένος» άνθρωπος, προδομένος ολότελα από τον αποδεδειγμένα ασύνετο εαυτό του, διαψευσμένος σαρωτικά ο ίδιος από τις επίπλαστες επενδύσεις και τις άσχημες επιλογές της πορείας του, σαν ένα κερματισμένο είδωλο, σιωπηλό και λυπητερό, στο μέσο της εσχατιάς της αδυναμίας του, τραυματισμένος από τα ατελείωτα και αμείλικτα «γιατί» της ανθρώπινης αστοχίας του, κουλουριασμένος εσωτερικά στη δίνη του πόνου του, αλλά συνάμα και φωταγωγημένος από τη ζωντανή ταπείνωση η οποία αρχίζει επιτέλους να πάλλεται δυναμικά και όχι τυχαία στα έγκατά του, εισέρχεται λυτρωμένος στη συχνότητα του φιλάνθρωπου Θεού, με οδηγό την ειλικρινή συντριβή της καρδιάς του.

     Παρά τον ενοχικό κατατρεγμό που υφίσταται αδιάκοπα από την όποια «αποτυχία» του, τον βλέπουμε όλοι συγκινημένοι να βουτάει με λαχτάρα μέσα στην απερίγραπτη αγκάλη του Θεού και να τρυγά ελεύθερα και δικαιωματικά από ’κει μια τέτοια δύναμη, ανάπλαση, ανάπαυση και παρηγορία, που δεν φαντάζεται καν ο πρώτος αμέριμνος άνθρωπος –ο «πετυχημένος»!– ότι μπορεί όλ’ αυτά να υπάρχουν για τη ζήση της καρδιάς ως απλανή και ακατάλυτα γνωρίσματα της ποθητής σωτηρίας.

     Καμιά κοσμική «επιτυχία» δεν μπορεί να είναι απαραίτητα εγγύηση ή προεικόνιση της αιώνιας σωτηρίας. Όπως και καμιά κοσμική «αποτυχία» δεν μπορεί να είναι εκ προοιμίου αποκλεισμός, όνειδος και ενοχή για τη χώρα του Παραδείσου, τη χώρα της αγάπης του Χριστού. Η γνώση και η αγάπη του Θεού είναι η μόνη καταξίωση του ανθρώπου. Αυτή η καταξίωση υπερβαίνει ανείπωτα ακυρωτικά το νόημα κάθε συμβατικής «επιτυχίας» και αναβαπτίζει ουσιαστικά το γεγονός κάθε πρόσκαιρης «αποτυχίας». Ο άνθρωπος πρέπει να μείνει ελεύθερος από όλ’ αυτά τα φθαρτά μεγέθη, αν θέλει στ’ αλήθεια να ζήσει και να ζει αυθεντικά…

π. Δαμιανός







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου