Τὸ Εἰλητάριον «Γράψον ἃ εἶδες καὶ ἅ εἰσι» (Ἀποκ. α΄ 19)



Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ


     Το θέατρο του ανεκδιήγητου παραλόγου της ζωής μας δεν είναι άλλο παρά το προσωπικό ή το ευρύτερα κοσμικό σύστημα μιας θρησκευτικής επένδυσης στη σκουριά, σε ένα χριστιανοποιημένο τίποτα, σε μια κενολογία που στέφεται με μία μεταλλαγμένη πνευματικότητα, σε μια θεολογιακή εξυπνάδα που επιτείνει τη σύγχυση και την οδύνη των καρδιών μας· των καρδιών, δεν παραδόθηκαν στο θαύμα του Θεού και θέλησαν να ζήσουν πέρα ως πέρα την άρνησή του. Θέλουμε επίμονα ένα ρόλο του ανέντιμου καθαρού και μια εξουσία που να κρύβει ευλογία· ράβουμε με πείσμα και φαντασία τα αστραφτερά γαλόνια των θελημάτων μας σε χιτώνες αμφίβολης πίστης· ανάβουμε συνέχεια μεγάλα κεριά στο εναγή μας εγώ και σβήνουμε ποικιλότροπα το ευαίσθητο λυχνάρι της αγίας ταπείνωσης. Μετά, η αληθινή, μα ως επί το πλείστον ανέφικτη σε ’μας θεογνωσία, γίνεται η πονεμένη μας και φρικτή ιστορία· εκείνο το πανώριο στοίχημα που χάνουμε χαρωπά και άτυπτα· η ενδόμυχη ανάπαυση που τόσο λαχταρά και αναπολεί, αλλά δε βρίσκει πουθενά κι από κανέναν η ψυχή μας. Καμία ελπίδα σωτηρίας από παντού! Για μας και από ’μας, που πιστεύαμε σε ’μας, λες κι ήμασταν τα πάντα για τους πάντες, ένα ειδωλικό και ινδαλματικό κέντρο μιας κοινωνίας σε πλήρη αφασία. Κι έτσι, ο Θεός έγινε περισσότερο αφανής και «ανύπαρκτος», γιατί πήγε σιωπηλά και κρύφτηκε, γιατί «έπρεπε» κι Αυτός έναν άλλον «θεό» να φοβηθεί αληθινά: το εγώ μας, το άθεο ή ανένθεο. Κι ας πνίγεται κι ας ασφυκτιά αυτό, τάχα μέσα σε γνώσεις, θεωρίες, διδαχές, χαρίσματα, ικανότητες, λιβάνια, τάματα και ράσα...

π. Δαμιανός

[Να είσαι καλά, Φ. Α.!]







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου