Τὸ Εἰλητάριον. «Γράψον ἃ εἶδες καὶ ἅ εἰσι» (Ἀποκ. α΄ 19).



Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019

«ΣΧΩΡΑ ΜΕ, ΧΡΙΣΤΕ!»


«ΣΧΩΡΑ ΜΕ, ΧΡΙΣΤΕ!»


     Ο Χριστός δεν θα μετρήσει τις αμαρτίες μας, αλλά θα λογαριάσει το μετάνιωμά μας· θα προσέξει τη συντριβή και θα πιαστεί από την ταπείνωσή μας. «Σχώρα με, Χριστέ!», Του λέμε ειλικρινά και καρδιοστάλακτα και ευθύς Τον έχουμε πλάι μας και μέσα μας. Όσοι «ληστεύουν» κι «αρπάζουν» με ιερή πλεονεξία την αγάπη Του, αυτοί γίνονται άνθρωποι πραγματικά παραδείσιοι!

π. Δαμιανός






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2019

ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙ


ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙ


     Ποιο δοξαστικό να βρούμε ή να συνθέσουμε για το πάντα μυστικό, αθέατο, ακατάληπτο αλλά ευεργετικό χέρι του Θεού, που συγκρατεί πατρικά και πάνσοφα τους εαυτούς μας από τις ολέθριες πτώσεις της αφώτιστης ελευθερίας μας; …

π. Δαμιανός






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

ΓΛΥΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ


ΓΛΥΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ


     Γιατί αγωνιούμε; Γιατί αδημονούμε; Γιατί φοβόμαστε; Γιατί τα χάνουμε; Γιατί σωριαζόμαστε στις σκιές των πειρασμών μας; Γιατί οι λύπες μας να γίνονται μόνιμα οι αθέατοι σβησμοί μας; Γιατί παραιτούμαστε πριν καν ηττηθούμε; Αφού όλες οι ευλογίες, όλες οι χαρές και οι νίκες μας είναι προεξοφλημένες, είναι κρυμμένες και δοσμένες μέσα στην Προσευχή, στην Ταπείνωση, στην Αγάπη του Θεού. Να, η ευλογημένη τριπλή παράβαση στην απόγνωση που επικρατεί δολερά παντού στον ταραγμένο και άστατο κόσμο. Ας αγωνιστούμε, ας προσευχηθούμε, ας νικήσουμε κι ας χαρούμε αυτή τη ζηλευτή νίκη που μας δίνει ο Θεός. Αρκεί μονάχα οι νύχτες του βίου μας ν’ αποκτήσουν λίγο φως και λίγο φέγγος, μια ακτίνα παρακλήσεως από τον γλυκό Παράδεισο της Προσευχής…

π. Δαμιανός






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

ΚΑΝΕΝΑΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ


ΚΑΝΕΝΑΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ


     Κι αν δεν θέλουμε να βρούμε ποτέ κανέναν «Γέροντα» μπροστά μας, για να τσαλακώσουμε την αμαρτία και τον εγωισμό που ενδημεί μέσα μας, νά ’μαστε σίγουροι ότι θα μας βρει ανυπερθέτως έναν η ζωή. Όλη η εαυτουλίστικη χάρη που για χρόνια υπηρετούσαμε αργά ή γρήγορα θα εξαϋλωθεί στο πυρ των δοκιμασιών μας. Κι εκείνο το αμετάπειστο και ισχυρό ίδιον θέλημά μας που αντιμαχούσε συνεχώς με το πνεύμα του ιερού Ευαγγελίου, προβλέπεται κι αυτό να ταπεινωθεί για να μας επισκεφθεί επιτέλους η σοφία στα πράγματα και στα πρόσωπα. Κι αυτό πότε θα συμβεί και πότε εμείς θα το καταλάβουμε; Όταν όλες οι αγάπες μας θ’ αρχίσουν μία-μία να μας πληγώνουν απροσδόκητα· όταν οι πιο μύχιες προσδοκίες μας θα ξεφλουδίζονται σιωπηλά στην άχαρη τριβή των διάφορων καρδιακών ή αδιάφορων, φιλικών ή άφιλων, τυπικών, επαγγελματικών ή άσχετων σχέσεών μας· όταν το όραμα και ο πόθος της ελευθερίας μας από ατέρμονη στοχαστική θεωρία γίνει αργή απόσταξη αληθινών βιωμάτων σε μια καρδιά που θα έχει γίνει από Θεού πρακτική, ουσιαστική, χαλκέντερη και απτόητη, ταπεινή και ήσυχη· όταν η ευγενής και αρχοντική διάκριση του Θεού θα κάνει πέρα μέσα μας κάθε εύκολο αφορισμό που τσακίζει και ζημιώνει. Τελικά, τα πιο γερά και ανθεκτικά σκαριά σε αυτό το αναπόφευκτο λίκνισμα της ζωής είναι μονάχα εκείνες οι υπάρξεις που γέμισαν από μεγαλειώδη προσευχή, από υπερβάσεις συγχωρητικότητας Χριστού, από μακροθυμία και ελπίδα που μόνο η Πίστη, η ζωή και τα βιώματα της Πίστης, μπορούν να δώσουν ως προστασία και ως κραταίωση των υπάρξεών μας σε μια πορεία, κατά την οποία, ως άνθρωποι, ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε και πάμπολλα αγνοούμε...

π. Δαμιανός






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

Η ΜΑΤΑΙΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ


Η ΜΑΤΑΙΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ


     Μην αρχίζετε να εκτιμείτε τους ανθρώπους, αφού πρώτα απομακρυνθούν και φύγουν από το πεδίο της ζωής σας. Γιατί μάθαμε όλο στο «αργά» να συνερχόμαστε; Γιατί μάθαμε να μαθαίνουμε μονάχα στην απουσία των δικών μας; Στο «εδώ και τώρα» ζυγίζονται και μετριούνται πάντα οι διαθέσεις, τα λόγια, οι πράξεις, οι σχέσεις, τα πρόσωπα και οι καρδιές. Το να αγαπάμε συνεχώς με αναμνήσεις, με φαντασία, με δικαιολογίες και με φρούδες ιδέες της εγωπάθειάς μας, όλο αυτό το «αγαπολόγημα» μοιάζει μονάχα με το ακατάσχετο σκόρπισμα των φύλλων στον τρελό άνεμο. Στις ειλικρινείς και ανιδιοτελείς πράξεις είναι που θεμελιώνεται πάντα η αγάπη και μένει αληθινή, ωραία, ισχυρή και ακλόνητη.

π. Δαμιανός






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ


ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ


     Αληθινός, φιλαλήθης, αψευδής, ντόμπρος, σταράτος ή ευθύς; Εκπληκτικό το διάνθισμα των περιγραφών της γλώσσας μας. Σε μαθαίνει όχι μόνο απλά να σκέφτεσαι και να διατυπώνεις, αλλά να ζεις βιωματικά.

π. Δαμιανός






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

«ΑΓΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ!...»


«ΑΓΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ!...»


     «Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος Ἰσχυρός, ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς!». Μια τόσο σύντομη Προσευχή, μα τόσο μεγαλειώδης θεολογικά, μια πανάχραντη ανατολή Θεολογίας ξεδιπλώνεται ενώπιόν μας! Συνάμα με τα λόγια της χαράζουμε πάνω μας το ακαταμάχητο Σημείο του Σταυρού. Βυθιζόμαστε σιωπηλά στη θεία Παντοδυναμία. Οι λέξεις αργές, βαθιές, δυνατές, αισθαντικές, δεν είναι δικές μας, γίνονται και δικές μας, γιατί είναι της Εκκλησίας, γιατί κι εμείς της Εκκλησίας είτε είμαστε είτε γινόμαστε· τούτες οι λέξεις, που δεν είναι λέξεις αλλά κλειδιά των Μυστηρίων του Τριαδικού Θεού, είναι των ιερών Ακολουθιών, είναι των Αγγέλων και των Αγίων, είναι του Υψίστου Θεού. Τα νοήματα απλά, μυστηριώδη και ακατάληπτα, γίνονται πύρινο άρμα της θείας Παρουσίας που γλυκοαυγάζεται μέσα μας. Όλη η ευκτική παράδοση μέσα σε αυτή την Προσευχή. Οι Επίσκοποι, οι Ιερείς, οι Διάκονοι, οι Πνευματικοί, οι Γέροντες, οι Γερόντισσες, οι Ασκητές, οι Ευχέτες, οι Αδελφοί, οι Γνωστοί και Φίλοι, οι Σαλοί και οι Προσκαρτερούντες, οι Παντρεμένοι, οι Γονείς, οι Αγωνιστές, οι Κήρυκες, οι Ευαγγελιστές, όλοι, γύρω από αυτή την πανίερη Προσευχή συνάζονται· οι Γιαγιάδες και οι Μανάδες μας, με αυτή την Προσευχή μάς έφερναν στην καρδιά τη θαλπωρή της Πίστης, με αυτή την Προσευχή μάς θωράκιζαν και ευτυχώς ορισμένες μας θωρακίζουν ακόμη. Κάθε συλλαβή, κάθε ψίθυρος, κάθε της άχνα, κι ένα φλογισμένο βόλι προς τον αδυσώπητο εχθρό. «Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος Ἰσχυρός, ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς!». Σωπάτε. Δείτε. Νιώστε. Θαρσείτε. Οι Ουρανοί ανοίγουν νοερώς για μας με τούτη την Προσευχή. Άγγελοι υπερμαχούν για την ευτέλειά μας, άγιοι συμμαχούν για τη Σωτηρία μας. Μια σφραγίδα ανεξιχνίαστης Χάριτος επέρχεται ειρηνικά πάνω στην τρομαγμένη και πληγωμένη από την αμαρτία καρδιά μας. Όλα τα αγαθά του Θεού και τα πλεονεκτήματα, οι χάρες Του και οι ευλογίες Του, σιμά μας. Λες κι ένας Θεός «κρέμεται» από τα χείλη μας, πότε θα Τον φωνάξουν και πότε θα Τον επικαλεσθούν από καρδιάς, για να παρέμβει ευγενικά. Η Προσευχή είναι η ευκαιρία που Αυτός ζητάει. Το αγγελόφραστο «Τρισάγιο» είναι η τροφή και η ανάσα της ψυχής μας. Στην αρχή και το τέλος κάθε Ακολουθίας αυτό· η Τριάδα που σφραγίζει την αρχή και τις απαρχές μας, το τέλος και τα έσχατά μας. Η θύρα του Παραδείσου ανοίγει, ο κόσμος με την πονηρία του λουφάζει κι ο διάβολος θρηνεί. Η θεία Χάρη «περιζωνύει» την καρδιά και τη ζωή μας. Ας σταθούμε όρθιοι από συγκίνηση κι από θείο πόθο. Η Προσευχή μάς θέλει ακάθιστους, μετάρσιους αλλά και μαχητές. Πρέπει να τινάξουμε με δύναμη και με φόρα τα πανίσχυρα βέλη της προς τον πειραστή και τον πειρασμό που μας τελματώνει. Μόνοι μας δεν μπορούμε. Μπορεί όμως ο Θεός για μας. «Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος Ἰσχυρός, ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς!». Και μία και δύο και τρεις· «Τρισάκις», «Ἐκ τρίτου», «Τρίς». Ή όσο διψά η ψυχή ή όσο θα ήθελε να μπορούσε να διψά. Όσο εμείς συλλαβίζουμε τούτη την «θεοήγορο» Προσευχή, τόσο γευόμαστε άφραστα και ανεκδιήγητα τη ζωή, τη δύναμη και τη Χάρη Του. «Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος Ἰσχυρός, ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς!».

π. Δαμιανός






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2019

ΣΤΙΛΠΝΕΣ ΠΕΤΡΕΣ


ΣΤΙΛΠΝΕΣ ΠΕΤΡΕΣ


     Εντάξει. Μπορεί να μην έκανα πολλά, μπορεί και να μην έκανα και τίποτα απολύτως στο τέλος. Αλλά σίγουρα έκανα ό,τι μπορούσα για να καθυστερήσω τη σιωπή που σε κυρίευσε ολότελα. Τουλάχιστον, άφηνε τώρα προς παρηγορία μου καμιά σου λέξη πού και πού πάνω σ’ εκείνες τις στιλπνές πέτρες που ’ναι σκορπισμένες στις βυθογραμμές της ενδοχώρας σου...

π. Δαμιανός






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΚΑΛΛΟΣ


ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΚΑΛΛΟΣ


     Σε κάθε γωνιά, σε κάθε βήμα αυτής της πανώριας Ελληνικής γης, βλέπεις να στέκει σιωπηλά μια κληρονομιά από κάλλος που προσμένει να τη διατηρήσουμε με πάθος για να ξαποστάσουμε, να την υπηρετήσουμε πιστά για να αναγεννηθούμε...

π. Δαμιανός






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ!


ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ!


     Μεγάλη η χάρη, η ευλογία και η αξία της Εξομολόγησης! Στη στιγμή της στιγμής γεύεται κανείς την άφεση, την καθαρότητα, την ελευθερία της αγάπης του Θεού. Αυτός που δεν εξομολογείται, γυρίζει τα νώτα του στη Χάρη, χάνει τον Χριστό, χάνει τη δύναμη, χάνει την ελπίδα, χάνει τη Σωτηρία του. Κι ανοίγει πόρτες και παράθυρα σε κάθε κακό, ζοφερό και ψυχόλεθρο πνεύμα. Ούτε λίγο ούτε πολύ γίνεται μέσα του εκείνο που έλεγε παλιά το τραγούδι: «Περάστε κόσμε!» — «Πέρασε εχθρέ!». Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ διαβολοκρατία! Μα, εμείς οι Ορθόδοξοι είμαστε πλασμένοι και προορισμένοι για τη Σωτηρία, τη Χάρη, τη θεία ειρήνη, τον ουρανόδροσο φωτισμό, τη μεγαλειώδη ζωή μαζί με τον Χριστό και εν τω Χριστώ, μπροστά στην οποία, όλα σε τούτη τη φευγαλέα ζωή είναι κυριολεκτικά χαμένα, άχρηστα και ανάξια πράγματα…

π. Δαμιανός






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

ΦΙΛΟΘΕΪΑ, Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ


ΦΙΛΟΘΕΪΑ, Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ


     «Τι άλλο να Σου προσφέρουμε, Θεέ μας; Εσύ, που μας προσφέρεις ακατάπαυστα τα πάντα;», μοιάζει μια τέτοια σκέψη κάπως να αποτείνει ο Αβραάμ προς τον φιλοξενούμενο Θεό. Η «Φιλοξενία του Αβραάμ» μάς δείχνει αθόλωτα τον τρόπο της Αποκάλυψης του Θεού στη Σκηνή της ανθρώπινης καρδιάς. Μακάριοι εκείνοι οι ολοπρόθυμα φιλόξενοι άνθρωποι, που γίνονται με τη χάρη της διακονίας, μυστικά και βαθμιαία, οι πιο θεόληπτοι πιστοί· φιλοθεΐα η φιλοξενία και αφιλόθεοι οι αφιλόξενοι γαρ.

π. Δαμιανός






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

ΤΑ ΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ


ΤΑ ΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ


     «Σ’ ένα μεγάλο σπίτι βλέπει κανείς ότι δεν υπάρχουν μόνο χρυσά και ασημένια σκεύη, αλλά και ξύλινα και πήλινα και χάλκινα. Άλλα είναι φτιαγμένα για να δέχονται κάτι πολύτιμο και άλλα για να δέχονται κάτι το ευτελές ή και ρυπαρό ακόμη. Αν λοιπόν αγωνιστεί και καθαρίσει κανείς τον εαυτό του και τον διαχωρίσει από την αμαρτία, τότε θα γίνει και θα είναι σκεύος για κάθε πολύτιμη χρήση, αγιασμένο, πάντα χρήσιμο στη διάθεση του Οικοδεσπότη Θεού και πάντα ετοιμασμένο για κάθε καλό σκοπό και έργο στο μεγάλο σπίτι της Εκκλησίας Του».

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ
(πρβλ. Β΄ Τιμ. 2, 20-21)






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

Ο «ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ» ΜΟΥ


Ο «ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ» ΜΟΥ


     Τι ήρθε να κάνει; Τι τό ’φερε σιμά στο ημίκλειστο και σκιερόδροσο παράθυρο; Ποιος είναι αυτός που ξέρει, για να πει και κάτι; Η γωνιακή σκιά της οικίας έναντι στον καύσωνα που επικρατούσε στυγνά, σίγουρα θα ήταν γι’ αυτό ένα ισχυρό θέλγητρο. Όλοι μας μέσα στη ζωή μας ζητάμε ένα ξαπόσταμα, μια ανάσα, ένα διάλλειμα, μια σχόλη· τη χαλάρωση του τόξου που αναφέρεται στον βίο του Μεγάλου Αντωνίου. Η ριζόβαθη συκιά σιώπησε· αν και αυτή μόνο ήξερε. Άπλωσε συγκαταθετικά τα μεγαλόφυλλά της, για να ξαποστάσει το ταπεινό φτερωτό. Ποιος ξέρει! Μπορεί να τού ’δειξε και τους πρώιμους καρπούς της προκειμένου να παρατείνει την επίσκεψή του. Ένα συρτό θρόισμα έγινε κι ένα παρατεταμένο τιτίβισμα. Τα Στιχηρά του Εσπερινού έμειναν στη μέση. Όχι από ασέβεια, αλλά από αυθόρμητη ευγένεια προς τον φτερωτό μικρόσωμο επισκέπτη. Ανήκει κι αυτός στον μεγάλο ναό του Θεού, την απέραντη φύση. Το αγιορείτικο θυμίαμα μεθυστικά έτρεξε προς αυτό και το καλωσόριζε με της βιολέττας το άρωμα. Μας κοίταξε για λίγο. Δεν κατάλαβα να νιώθει απειλή και ικανοποιήθηκα. Μέσα σ’ αυτό το «λίγο» το τσάκωσε και ο φακός. Λοιπόν, να τον πω απρόσμενο «ισοκράτη», τον «ισοκράτη» μου; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά, όταν τα τροπάρια παραδίδονται στο γλυκόηχο «ισοκράτημα» που παράγει δαψιλώς το φτερούγισμα και το κελάιδισμα των πουλιών, όποτε αισθανόμαστε να συνεργεί και η φύση στη λατρεία και τη δοξολογία του Θεού. Ο τόνος της πηγαίας χαράς μας «έπλησε» τα τροπάρια της φυλλάδας, αλλά ο «ισοκράτης» μας ήταν πιο απαθής, πάντα σταθερός και προσηλωμένος στη μακάρια ελευθερία των πτήσεών του.
     Ο νους μου πήγε κατευθείαν στους στίχους του «Προοιμιακού»: «Εκεί στα κλαδιά των δέντρων στήνουν τις φωλιές τους τα σπουργιτάκια κι ανάμεσα σ’ αυτά ξεχωρίζει ψηλότερα η φωλιά του ερωδιού… Όλα από Σένα περιμένουν να τους δώσεις την τροφή τους την κατάλληλη ώρα... Κι όταν τους τη δώσεις, αυτά θα τρέξουν να τη μαζέψουν… Κι όταν Εσύ ανοίξεις το χέρι Σου, θα σκορπίσεις τόσα αγαθά, ώστε όλα τα σύμπαντα θα γεμίσουν από το πλήθος των ευεργεσιών και των δωρεών Σου... Πόσο μεγάλα και θαυμαστά είναι τα έργα Σου, Κύριε!... Όλα τα δημιούργησες με άπειρη σοφία!...» (Ψαλμ. 103, 16-17, 24, 27-28).
     Ο Εσπερινός δεν σταμάτησε· εμπλουτίστηκε! Και είμαι πολύ-πολύ ευγνώμων γι’ αυτό στον Θεό! …

π. Δαμιανός







Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

«ΚΥΡΙΕ, ΓΙΑΤΙ Μ’ ΑΦΗΣΕΣ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩ;»


«ΚΥΡΙΕ, ΓΙΑΤΙ Μ’ ΑΦΗΣΕΣ
ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩ;»
Το παράπονο του Οσίου Ιωάννου
του «Καρτερικού» και «Πολύαθλου»


     Ο όσιος Ιωάννης, ο αθλητής της κατά Χριστόν παρθενίας και καθαρότητας, έζησε πολλά χρόνια έγκλειστος στο Σπήλαιο του Αγίου Αντωνίου (983–1073) [10 Ιουλ.], του αγιασμένου κτήτορα της περίφημης Κιεβο-Πετσέρσκαγια Λαύρας των Σπηλαίων. Ένας από τους αδελφούς, που δοκιμαζόταν από τον δαίμονα της πορνείας σε σημείο που να θέλει να εγκαταλείψει το μοναστήρι, ήλθε κάποτε να τον βρει ζητώντας με αγωνία τη βοήθειά του.

     Ο άγιος Ιωάννης τού διηγήθηκε τότε τη δική του ιστορία, εμυστηρεύοντάς του τα εξής:
     «Όταν έφθασα σ’ ετούτο το άγιο μοναστήρι, δέχθηκα την επίθεση τρομερών πειρασμών της σαρκός. Προσπάθησα να παλέψω περνώντας δύο ή τρεις ημέρες, ακόμη και μία εβδομάδα, δίχως να τρώω, δίχως να πίνω, αγρυπνώντας όλη τη νύχτα, αλλά δεν γινόταν τίποτα. Αφού υπέμεινα το μαρτύριο αυτό επί τρία χρόνια, πήγα στο Σπήλαιο του πατρός ημών Αντωνίου, κοντά στον τάφο του, για να προσεύχομαι εκεί νυχθημερόν. Άκουσα τότε τη φωνή του αγίου να με προστάζει να μείνω εκεί έγκλειστος με σιωπή και προσευχή, για να ελευθερωθώ από τις μηχανεύσεις του Εχθρού. Έμεινα λοιπόν εδώ. Τριάντα χρόνια πέρασαν από τότε, αλλά μόνο τελευταία βρήκα την ειρήνη. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαυσα να παλεύω κατά των ακάθαρτων λογισμών με την προσευχή και την αγρυπνία. Γυμνός και σιδηροδέσμιος έμεινα εκτεθειμένος στο κρύο και στην υγρασία, αλλά η άσκηση αυτή αποδείχθηκε ανεπαρκής. Έτσι, καθώς πλησίαζε η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, έσκαψα μία τρύπα στο αμμώδες χώμα του σπηλαίου και μπήκα μέσα αφήνοντας έξω μόνο το κεφάλι και τα μπράτσα. Έμεινα έτσι ακίνητος όλη τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή υπομένοντας τις χειρότερες επιθέσεις του δαίμονα. Οι κνήμες μου βάρυναν τόσο, ώστε μου φαινόταν πως τα κόκκαλά μου θα συντρίβονταν. Ένιωθα να καίγομαι ανυπόφορα, αλλά η ψυχή μου ένιωθε ανάλαφρη και ευφραινόταν που είχε ελευθερωθεί από την ακαθαρσία, γιατί προτιμούσα να πεθάνω για να συναντήσω τον Χριστό, παρά να βγω από την τρύπα και να πέσω στα χέρια του διαβόλου…

     »Στην αρχή της Τεσσαρακοστής, ένας τρομερός δράκος που πετούσε φωτιές από το ρύγχος του μου επιτέθηκε για να με κατασπαράξει, αλλά τον απώθησα με το σημείο του Σταυρού και με την επίκληση του Ονόματος του Χριστού. Οι άγριες επιθέσεις του επαναλήφθηκαν όλη την εβδομάδα των Παθών και τη νύχτα της Αναστάσεως, ο φοβερός δράκοντας εμφανίστηκε για τελευταία φορά. Τον είδα ξαφνικά να ρίχνεται πάνω μου με το στόμα του ανοιχτό. Με άρπαξε αστραπιαία κι έχωσε μέσα στο φρικαλέο στόμα του το κεφάλι και τα χέρια μου, ό,τι βρισκόταν από εμένα έξω από τον λάκκο. Τα γένια και τα μαλλιά μου κάηκαν κι έμειναν έτσι καμένα, όπως τα βλέπεις τώρα· Με επέμβαση του Θεού όμως, ο δράκοντας δεν κατάφερε να με βλάψει περισσότερο. Καθώς το ανήμπορο κεφάλι μου ήταν μέσα στο λαρύγγι του, επικαλέστηκα με όλες μου τις δυνάμεις τον Κύριο και φώναξα μέσα από την καρδιά μου: —“Θεέ και Κύριε, σώσε με! Γιατί μ’ εγκατέλειψες; Σπλαχνίσου με, Δέσποτα, ο μόνος φιλάνθρωπος. Σώσε με, τον αμαρτωλό, ο μόνος αναμάρτητος. Απάλλαξέ με από την ακαθαρσία μου, για να μην πιαστώ στα δίχτυα του πονηρού για πάντα. Γλύτωσέ με από τον εχθρό που θέλει να με καταπιεί. Έλα να με σώσεις με τη δύναμή Σου. Ρίξε αστραπή και κάψ’ τον, για να εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης!”.


     »Ακαριαία, ένα εκτυφλωτικό φως άστραψε μέσα στη σπηλιά και ο φοβερός δράκος έγινε άφαντος. Με τη Χάρη του Θεού δεν τον ξαναείδα από τότε. Μία φωνή με κάλεσε τότε: —“Ιωάννη, Ιωάννη! Σε βοήθησα, όπως Μου ζήτησες. Πρόσεχε τώρα τη ψυχή σου, για να μην πάθεις χειρότερα στον μέλλοντα αιώνα”. Ρώτησα τότε τον Κύριο με παράπονο: —“Κύριε, γιατί μ’ άφησες τόσο πολύ να βασανιστώ;”. Και ο αγαθός Κύριος μού απάντησε: —“Σε δοκίμασα κατά τη δύναμη της υπομονής σου. Περνώντας έτσι μέσα στο καμίνι των πειρασμών, θα παρουσιαστείς μπροστά Μου καθαρός σαν το χρυσάφι. Ποτέ δεν επιτρέπω να δοκιμαστεί ο άνθρωπος πάνω και πέρα από τις δυνάμεις του, ακριβώς για να μην εμπαιχθεί και να μην νικηθεί από τον ‘αρχέκακο όφη’. Εσύ, όμως, για να απαλλαχθείς από τον σαρκικό πόλεμο, προσευχήσου στον όσιο Μωϋσή τον Ούγγρο [26 Ιουλ]. Αυτός αναδείχθηκε ανώτερος από τον Πάγκαλο Ιωσήφ στη σωφροσύνη, γι’ αυτό και μπορεί, διά της Χάριτός Μου, να βοηθάει αποτελεσματικά όσους πολεμούνται από το πάθος της πορνείας”.

     »Εγώ τότε έκραξα προς τον Κύριο: —“Κύριε, δι’ ευχών του οσίου Μωϋσέως, ελέησόν με!” Και να! Αμέσως μ’ έλουσε ένα υπέροχο, γλυκύτατο φως, που μέχρι τώρα παραμένει και φωτίζει τη σπηλιά μου τόσο, ώστε δεν μου χρειάζονται πλέον κεριά. Και όσοι έρχονται εδώ με πίστη, απλότητα και καθαρή καρδιά, αξιώνονται να βλέπουν το θείο αυτό φως, που με καταύγασε και με απάλλαξε από τα βέλη του πονηρού εκείνη τη νύχτα της Αναστάσεως».


     Τελειώνοντας τη διήγησή του ο Καρτερικός και Πολύαθλος Ιωάννης, στράφηκε προς τον μοναχό που αντιμετώπιζε τον πόλεμο της πορνείας και του είπε:
     —Αδελφέ, εμείς οι ίδιοι καρφώνουμε τον νου μας στη λατρεία της σάρκας, γι’ αυτό και ταλαιπωρούμαστε. Και ο Κύριος, με τη δίκαιη κρίση Του, αφήνει να πολεμηθούμε, γιατί δεν έχουμε καρπούς μετανοίας. Τέλος πάντων, ζήτησε κι εσύ τις ευχές του μακαρίου Μωϋσέως του Ούγγρου, και ίσως σε λυπηθεί ο Θεός.

     Αφού προσευχήθηκε μαζί με τον μοναχό ο ευλογημένος Ιωάννης, πήρε ένα τεμάχιο από τα τίμια λείψανα του οσίου Μωϋσέως και του είπε:
      —Ακούμπησέ το στο σώμα σου!
     Ο αδελφός έκανε όπως του είπε. Και αυτοστιγμεί ένιωσε να υποχωρεί η πύρωση και να νεκρώνεται το πάθος της ακολασίας και της ακαθαρσίας, που δεν τον ενόχλησε ποτέ πια.

     Ο όσιος Ιωάννης ο Καρτερικός και ο Πολύαθλος αναχώρησε για τον ουρανό λίγο αργότερα, στις 18 Ιουλίου του 1160. Τα άγια λείψανά του κείτονται ασάλευτα σήμερα στον λάκκο όπου ο ίδιος είχε θάψει τον εαυτό του, ζωντανό ακόμη, για την αγάπη του Χριστού και για την προσήλωσή του στην αγγελική αγνεία, και παρέχουν πλουσιοπάροχα την ίαση σε όσους επιθυμούν τη μεσιτεία του προς τον Θεό.


[ (1) Ιερομονάχου Μακαρίου
Σιμωνοπετρίτου:
«Νέος Συναξαριστής
της Ορθοδόξου Εκκλησίας».
Τόμ. 11ος (Ιούλιος),
σελ. 197–198.
Διασκευή από τα Γαλλικά:
Ξενοφών Κομνηνός.
Θεώρηση κειμένου:
Γαβριήλ Νικολάου Πεντζίκης.
Εκδόσεις «Ίνδικτος»·
Αθήναι, Ιούνιος 20082.
(2) «Π α τ ε ρ ι κ ό ν
των Σπηλαίων του Κιέβου»·
Μέρος 2ο, Κεφ. 7ο, σελ. 187–191.
Εκδόσεις
Ιεράς Μονής Παρακλήτου·
Ωρωπός Αττικής, 20028.
 (3) Επιμέλεια ανάρτησης,
π. Δαμιανός. ]






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ


ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ


     Όταν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης (331-363) ανέλαβε την αυτοκρατορική εξουσία (361), περιφρονώντας ό,τι καλό είχε παραλάβει από τον άγιο Κωνσταντίνο τον Μέγα (272-337) [21 Μαΐου] καθώς και από τη χριστιανική του παιδεία, ανέτρεψε τη δημόσια τάξη με την τυραννία του και καθύβρισε τον Θεό καταγινόμενος με όλα τα μέσα να επαναφέρει στανικά τη λατρεία των ειδώλων. Απέστειλε αξιωματούχους, πιστούς στη σκαιή υπόθεσή του, σε διάφορες επαρχίες για να εξαναγκάσουν τον λαό να συμμορφωθεί. Ο Καπιτωλίνος, βικάριος της Θράκης, μετέβη για τον σκοπό αυτό στο Δορόστολο, πρωτεύουσα της Σκυθίας (σημ.: τη σημερινή Σιλίστρια της Βουλγαρίας). Μόλις εγκαταστάθηκε στο δικαστήριο, απηύθυνε απειλές θανάτωσης όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά ακόμη και σ’ εκείνους που θα απέφευγαν ή θα δίσταζαν να τους καταγγείλουν. Οι παρευρισκόμενοι, τρομοκρατημένοι, φώναξαν ότι δεν υπήρχαν χριστιανοί στην πόλη τους και ότι όλοι οι κάτοικοι θυσίαζαν στους θεούς του αυτοκράτορα. Ικανοποιημένος και περιχαρής ο Καπιτωλίνος, πήρε τότε μέρος σε ένα μεγάλο συμπόσιο οργανωμένο προς τιμήν του.


     Ενώ όλοι διασκέδαζαν θορυβωδώς, ένας νέος και ευγενής χριστιανός, ο Αιμιλιανός, μην ανεχόμενος άλλο την προσβολή απέναντι στον αληθινό Θεό και ποθώντας να λάβει το τρόπαιο του μαρτυρίου, μπήκε στον ναό εφοδιασμένος με ένα σφυρί. Συνέτριψε όλα τα άψυχα είδωλα, ανέτρεψε τους λυχνοστάτες και τους βωμούς πάνω στους οποίους είχαν αποτεθεί οι ανόσιες προσφορές, έχυσε στη γη το κρασί για τις μιαρές σπονδές και έφυγε απαρατήρητος. Όταν οι υπηρέτες ειδοποίησαν τον Καπιτωλίνο για το γεγονός, αυτός έγινε έξαλλος και διέταξε να γίνουν ανακρίσεις για να βρεθεί πάση θυσία ο ένοχος. Οι στρατιώτες, μη βρίσκοντας κανέναν και φοβούμενοι να παρουσιασθούν στον τύραννο με άδεια χέρια, έπιασαν τυχαία έναν χωρικό που γύριζε από το χωράφι του και τον έσυραν στο πραιτώριο κτυπώντας τον με βέργες. Μπροστά στο θέαμα αυτό και μην υποφέροντας να τιμωρείται στη θέση του ένας αθώος, ο Αιμιλιανός πήγε να παραδοθεί, δηλώνοντας μεγαλοφώνως ότι εκείνος ήταν ο δράστης. Έκπληκτοι και διστακτικοί στην αρχή οι στρατιώτες, τον οδήγησαν στον Καπιτωλίνο. Με όψη σκυθρωπή και αίμα στα μάτια, ο δικαστής τού ζήτησε να πει ποιος είναι και να αποκαλύψει ποιος τον παρακίνησε να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια. Ο Αιμιλιανός, αφού δήλωσε ότι ήταν ταυτόχρονα ελεύθερος και δούλος –δούλος του Θεού και ελεύθερος απέναντι στα είδωλα–, πρόσθεσε: «Είναι η αγάπη του Θεού και ο ζήλος μου να υποφέρω για τον Χριστό, όπως και η απέχθεια που μου προκαλεί η θέα αυτών των άψυχων ξόανων που με έπεισαν και μου έδωσαν τη δύναμη να καταστρέψω αυτό που αποτελεί όνειδος για το ανθρώπινο γένος. Γιατί τίποτε δεν υποβιβάζει τόσο πολύ εμάς που έχουμε το δώρο του λογικού, όσο το να λατρεύουμε τα άλογα όντα και να προσκυνούμε τα έργα των χεριών μας, απορρίπτοντας την τιμή που οφείλουμε στον μόνο Θεό και Δημιουργό μας». «Άσε τις ρητορείες! Εσύ είσαι που διέπραξες αυτή την ιεροσυλία;», τον ρώτησε ο αιμοβόρος δικαστής. Ο Αιμιλιανός απάντησε ότι ήταν υπερήφανος για την πράξη του αυτή, την οποία θεωρούσε ως την πλέον ευγενή και ευσεβή της ζωής του. Ο Καπιτωλίνος πρόσταξε να τον γυμνώσουν και να τον μαστιγώσουν άγρια, αφού τον ξάπλωσαν στη γη· και, καθώς ο άγιος συνέχισε να εμπαίζει την ειδωλολατρία, τον γύρισαν από την άλλη και τον κτύπησαν ανελέητα στο στήθος. Μαθαίνοντας μετά την ανάκριση ότι ο Αιμιλιανός ήταν γιος του έπαρχου της πόλεως, Σαββατιανού, ο Καπιτωλίνος δήλωσε ότι η ευγενική καταγωγή του δεν αποτελούσε καμιά δικαιολογία και δεν θα τον γλίτωνε από την τιμωρία. Ο άγιος αρνήθηκε εξάλλου να αθωωθεί ή να χρησιμοποιηθεί προς υπεράσπισή του οποιοδήποτε ελαφρυντικό· ζήτησε απεναντίας να τιμωρηθεί όσο το δυνατόν πιο αυστηρά για να μη στερηθεί τον καλλίνικο στέφανο του μαρτυρίου. Ο Καπιτωλίνος, εξοργισμένος, τον καταδίκασε τότε να θανατωθεί στην πυρά και επέβαλε στον πατέρα του, λόγω αμέλειας, βαρύ πρόστιμο σε χρυσό.


     Οι στρατιώτες πήραν αμέσως τον άγιο και τον οδήγησαν έξω από την πόλη, στις όχθες του Δούναβη, όπου είχε ήδη ετοιμαστεί η πυρά. Όταν τον έριξαν μέσα, οι φλόγες απομακρύνθηκαν από το τίμιο σώμα του και στράφηκαν κατά των δημίων που απανθρακώθηκαν, ενώ ο άγιος Αιμιλιανός έψαλλε αίνους στον Θεό, όπως και οι άγιοι Παίδες στην κάμινο της Βαβυλώνας. Έκανε το σημείο του Σταυρού και, αφού εναπέθεσε τη ψυχή του στον Θεό, εκοιμήθη ειρηνικά για να γίνει δεκτός στην ένδοξη χορεία των ανδρείων αθλητών της ευσεβείας (18 Ιουλίου 362).

     Η σύζυγος του Καπιτωλίνου, που ήταν κρυφά χριστιανή, ζήτησε από τον άνδρα της να πάρει το σκήνωμα του αγίου Μάρτυρος και το παρέδωσε σε ευσεβείς χριστιανούς για να το κηδεύσουν στη Γιζίδινα, τρία στάδια απόσταση από το Δορόστολο. Η τιμή του αγίου Αιμιλιανού μαρτυρείται ήδη από πολύ νωρίς από τον άγιο Ιερώνυμο [15 Ιουν.], τον Θεοδώρητο Κύπρου [3 Μαρτ.] και το «Πασχάλιον Χρονικόν» (7ος αι.).


—ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ—
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
 ς προσφορὰ καὶ ὁλοκάρπωμα θεῖον, διὰ πυρὸς προσενεχθεὶς τῷ Δεσπότῃ, τοῖς ὄμβροις τῶν χαρίτων σου εὐφραίνεις νῦν ἡμᾶς· πῦρ γὰρ τὸ οὐράνιον, τῇ ψυχῇ περιφέρων, ὥσπερ αὔραν ἔφερες, τὴν κατάφλεξιν Μάρτυς. Ἀλλὰ μὴ παύσῃ πάντοτε φρουρεῖν, τοὺς σὲ τιμῶντας, Αἰμιλιανὲ ἔνδοξε.

—ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ—
Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ ὑπερμάχῳ.
     ς εὐσεβείας στηλογράφημα θεόγλυπτον
     Τῆς ἀσεβείας καθαιρέτης ἀναδέδειξαι
     Τὰ σεβάσματα συντρίψας τῆς ἀπωλείας.
     Ἀλλ’ ὡς ἔμπλεως τῆς θείας ἀγαπήσεως
     Ὡς χρυσὸς ἐν τῷ πυρὶ εὑρέθης δόκιμος
     Ὅθεν κράζομεν· χαίροις Μάρτυς ἀήττητε.

—ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ—
αμα ὡς δρόσος ἑωθινή, εὐσεβέσιν ὤφθη, ἡ σὴ ἄθλησις ἐν πυρί· δι’ αὐτῆς γὰρ Μάρτυς, τῷ κόσμῳ διαπνέεις, ὦ Αἰμιλιανὲ θεόφρον, τὰς θείας χάριτας.





[ Ιερομονάχου Μακαρίου
Σιμωνοπετρίτου:
«Νέος Συναξαριστής
της Ορθοδόξου Εκκλησίας».
Τόμ. 11ος (Ιούλιος),
σελ. 189–191.
Διασκευή από τα Γαλλικά:
Ξενοφών Κομνηνός.
Θεώρηση κειμένου:
Γαβριήλ Νικολάου Πεντζίκης.
Εκδόσεις «Ίνδικτος»·
Αθήναι, Ιούνιος 20082.
 Επιμέλεια ανάρτησης,
π. Δαμιανός. ]






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.