ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ,

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!

     Την Ελλάδα ο Θεός την έχει για σπίτι δικό Του. Η Ελλάδα είναι το καλύτερο μέρος του κόσμου. Είμαστε ευλογημένοι. Αλλά οι κυβερνήτες τα μπερδεύουνε μερικές φορές. Ο κυβερνήτες πρέπει να είναι χριστιανοί εν επιγνώσει, γιατί αλλιώς μπερδεύουν το κράτος.

     Κατάληψις της Ελλάδος από ξένο κράτος δεν θα γίνει ποτέ! Τόση δύναμη δίνει στην Ελλάδα ο Κύριος τον καιρό του πολέμου, που δεν λέγεται! Δεν θα έρθουν αυτοί μέσα. Το σώμα της Ελλάδος δεν μπορεί να το πάρει κανένα κράτος και να το πάει όπου θέλει. Είναι από πάνω γραμμένα αυτά, δεν είναι από ανθρώπους».

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ

(1912–2006)

[ «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης»

–Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου–,

Τόμος Β΄, Μέρος 1ο, Κεφ. 2ο, σελ. 79.

Εκδόσεις «Ακρίτας»·

Αθήνα, Νοέμβριος 2011¹.

Επιμέλεια ανάρτησης:

π. Δαμιανός. ]

Επιτρέπεται

η αναδημοσίευση των αναρτήσεων

από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

     Ο άγιος Κοσμάς γεννήθηκε, γύρω στα 1714, σ’ ένα μικρό χωριό της Αιτωλίας, το Μέγα Δένδρον (που ήταν και η ιδιαίτερη πατρίδα του Αγίου Ευγενίου [5 Αυγ.]), που υπαγόταν στη Μητρόπολη της Άρτας. Οι γονείς του, απλοί στην καταγωγή και ευλαβείς, τον ανέθρεψαν μέσα στην ατμόσφαιρα του φόβου του Θεού και του μετέδωσαν την αγάπη για τα ιερά Γράμματα. Έτσι, σε ηλικία περίπου είκοσι ετών, ανεβαίνει στο Άγιον Όρος για να σπουδάσει στην Αθωνιάδα Ακαδημία, που είχε προ ολίγου ιδρυθεί ως εξάρτημα της Μονής Βατοπαιδίου και όπου δίδασκε ο περίφημος Ευγένιος Βούλγαρης (1716-1806). Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν από την ίδρυση αυτής της Σχολής, η οποία μετέδιδε το πνεύμα του Διαφωτισμού μέσα στην ίδια την καρδιά του κάστρου της Ορθοδοξίας, ανάγκασαν σύντομα τον Βούλγαρη και τους άλλους ονομαστούς διδασκάλους να εγκαταλείψουν τον Άθω· έτσι η Αθωνιάδα μοιραία περιέπεσε γρήγορα σε παρακμή (1759). Αυτό όμως στάθηκε για τον νεαρό Κοσμά σημείο της θεϊκής Προνοίας και, αφήνοντας πλέον τις σπουδές, στράφηκε προς τη μοναχική ζωή και εισήλθε στη Μονή του Φιλοθέου. Λίγο μετά τη μοναχική κουρά του, ο ζήλος για τα ασκητικά παλαίσματα και η ευλάβειά του τον κατέστησαν άξιο και της ιερωσύνης και, έτσι, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

     Είχε όμως εκ νεότητος ο μακάριος Κοσμάς μεγάλο πόθο να μεταδίδει γύρω του τον Λόγο του Θεού, σε σημείο που έλεγε ότι η έγνοια για τη Σωτηρία των αδελφών του τον κατέτρωγε, όπως το σαράκι το ξύλο (Κατήχησις Α΄, 5-6). Στους χαλεπούς εκείνους καιρούς για τον σκλαβωμένο λαό των Ελλήνων, όπου και η άγνοια και αυτών ακόμη των στοιχείων της Πίστεως και η έλλειψη χριστιανικής παιδείας επέφερε τη μεγάλη αδιαφορία, την αμέλεια και την έκπτωση των ηθών, το κήρυγμα του Ευαγγελίου επιβαλλόταν ως το πλέον επείγον καθήκον. Εναρμονισμένος όμως με τη διδασκαλία των αγίων Πατέρων, ο Κοσμάς δεν ήθελε να ακολουθήσει την αποστολική ζωή από δικό του θέλημα. Διψώντας να πληροφορηθεί εάν αυτό είναι το θέλημα του Θεού, άνοιξε μία ημέρα την Αγία Γραφή στην τύχη και έπεσε πάνω στον εξής λόγο του Αποστόλου: «Δεν πρέπει κανείς να επιδιώκει να κάνει ό,τι βολεύει τον ίδιο, αλλά ο καθένας ας στοχεύει να πραγματοποιεί ό,τι βοηθάει τον άλλον» (Α΄ Κορ. 10, 24). Φωτισμένος λοιπόν από τον Λόγο του Θεού και, αφού συμβουλεύτηκε διάφορους πνευματικούς Πατέρες του Αγίου Όρους, πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να πάρει την άδεια του πατριάρχη Σεραφείμ Β΄ (1757-1761), όπως επίσης και κάποια μαθήματα ρητορικής από τον αδελφό του, Χρύσανθο τον Αιτωλό (1712-1785), διευθυντή αργότερα της Πατριαρχικής Ακαδημίας και κατόπιν του Σχολείου της Νάξου.

     Ο νέος απόστολος άρχισε το κηρυγματικό έργο του στις εκκλησίες της περιοχής Κωνσταντινουπόλεως, κατόπιν αναχώρησε προς τις περιοχές της δυτικής Ελλάδος (Ναύπακτο, Βραχώρι, Μεσολόγγι), από εκεί πέρασε στη Θεσσαλία και επέστρεψε στην Πόλη. Αφού αποσύρθηκε για κάποιο διάστημα στον Άθω, έλαβε από τον πατριάρχη Σωφρόνιο Β΄ (1774-1780) την ευλογία να κηρύξει στις Κυκλάδες, με σκοπό να παρηγορήσει τον εντόπιο πληθυσμό. Οι Κυκλαδίτες είχαν τότε αποθαρρυνθεί λόγω της αποτυχημένης εξέγερσης, στην οποία τους είχε υποκινήσει η Ρωσία (1775). Από εκεί επέστρεψε πάλι και αποσύρθηκε στις Μονές του Άθω, συμπληρώνοντας έτσι δεκαεπτά χρόνια παραμονής και ασκήσεως στο Άγιον Όρος. Αλλά η καρδιά του, φλεγόμενη από αγάπη προς τους εν Χριστώ αδελφούς, δεν τον άφηνε να μείνει περισσότερο εκεί. Αναχώρησε πάλι για τη Θεσσαλονίκη, έμεινε για λίγο στη Βέροια και περιόδευσε ολόκληρη τη Μακεδονία, συγκεντρώνοντας μεγάλα πλήθη πιστών που τον άκουγαν με προσοχή και κατάνυξη.

     Από την Κεφαλλονιά πέρασε στη Ζάκυνθο, κατόπιν στην Κέρκυρα κι από εκεί στην Ήπειρο –όπου οι χριστιανοί βρίσκονταν σε αξιοθρήνητη κατάσταση– για να τους στερεώσει στην Ορθόδοξη Πίστη και να ανακόψει τις βίαιες μεταστροφές στο Ισλάμ. Στηριζόμενος από τη Χάρη του Θεού, ο άγιος Κοσμάς επιτέλεσε θαύματα στα μέρη εκείνα, που μέχρι τις ημέρες μας παραμένουν διαθρυλούμενα και διαποτισμένα με τη χάρη των κηρυγμάτων του, και πέτυχε με τις επίμονες πατρικές παραινέσεις του να ανορθώσει το καταρρακωμένο φρόνημα των χριστιανών.

     Ο λόγος του ήταν απλός και προσιτός σε όλους, χρησιμοποιώντας εικόνες και εκφράσεις δανεισμένες από την καθημερινή ζωή· αλλά ταυτόχρονα ξεχείλιζε από τη γλυκύτητα, την ειρήνη και τη χαρά, που μόνον το Άγιον Πνεύμα μπορεί να χαρίζει. Είχε τη χαρισματική ιδιότητα να διεισδύει άμεσα στη ψυχή των ακροατών και να γίνεται δεκτός με ενθουσιασμό, ως έκφραση του θείου θελήματος. Καθώς κανένας ναός δεν ήταν δυνατόν να χωρέσει τα πλήθη που συνωστίζονταν γύρω από τον νέο απόστολο, κήρυττε στο ύπαιθρο, ανεβασμένος σ’ ένα φορητό βάθρο, πάντοτε δίπλα σ’ έναν μεγάλο Σταυρό που έμπηγε στη γη, και ο οποίος γινόταν, μετά την αναχώρησή του, πηγή ιαμάτων, επιστηριγμός και παρηγορία για τους ανθρώπους με πάθη σωματικά και πνευματικά. Δίδασκε τους χριστιανούς να ζουν σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού και να τηρούν απαρέγκλιτα την αργία της Κυριακής, της Ημέρας του Κυρίου, αφήνοντας κατά μέρος τις ασχολίες τους, για να εκκλησιάζονται, να κοινωνούν και να ακούν τον Λόγο του Θεού. Απ’ όπου περνούσε, ίδρυε σχολεία –καθήκον που το θεωρούσε θεμελιώδες– όπου διδάσκονταν δωρεάν τα ελληνικά και τα ιερά Γράμματα. Όπως μαρτυρεί ο ίδιος σε μία επιστολή στον αδελφό του, γραμμένη λίγους μήνες πριν τον μαρτυρικό του θάνατο, είχε ιδρύσει 200 δημοτικά σχολεία και δέκα σχολεία όπου διδάσκονταν τα ελληνικά γράμματα. Έπειθε τους πλουσίους να αφιερώνουν το περίσσευμά τους σε ελεημοσύνες, στη διανομή θρησκευτικών βιβλίων, σταυρών και κομβοσχοινίων, και τους παρότρυνε ακόμη να προσφέρουν στις εκκλησίες κολυμβήθρες για το Βάπτισμα των νηπίων.

     Ένα σμήνος δύο ή τριών χιλιάδων πιστών τον ακολουθούσε παντού· θα έλεγε κανείς, ένας αληθινός στρατός του Χριστού όργωνε ολόκληρη την Αλβανία πίσω από τον άγιο, που τον έβλεπαν μέσα στις κακουχίες τους σαν άλλον Ενώχ ή προφήτη Ηλία, απεσταλμένον για να αναγγείλει την αυγή μιας νέας εποχής. Προτού αρχίσει το κήρυγμά του, τελούσε τον Εσπερινό ή Παράκληση στην Παναγία, και μετά, έχοντας πια μιλήσει ο ίδιος, άφηνε στους περίπου πενήντα ιερείς της συνοδείας του τη φροντίδα να συνεχίσουν το έργο του με την εξομολόγηση, την τέλεση του Ευχελαίου, τη θεία Κοινωνία και την επίσκεψη στον καθέναν προσωπικά.

     Παρά το γεγονός ότι η διδασκαλία του αγίου δεν είχε κανέναν τόνο πολεμικό, αλλά περιοριζόταν στη διδαχή των ευαγγελικών αρετών, κι ενώ ο πασάς των Ιωαννίνων τον είχε αποδεχθεί, δείχνοντάς του σημεία μεγάλης εκτίμησης, ορισμένοι Εβραίοι, κινούμενοι από φθόνο και εξοργισμένοι διότι ο άγιος είχε μεταθέσει το παζάρι της Κυριακής στο Σάββατο, έπεισαν τον πασά να βάλει τέρμα στη ζωή του.

     Ο Κοσμάς συνήθιζε, φθάνοντας σ’ έναν τόπο όπου ήθελε να κηρύξει, να πηγαίνει προηγουμένως ο ίδιος για να ζητήσει την ευλογία του τοπικού επισκόπου, και κατόπιν να στέλνει μερικούς μαθητές του να ζητήσουν και την άδεια των τουρκικών πολιτικών αρχών. Φθάνοντας μία ημέρα κοντά σ’ ένα χωριό της Αλβανίας λεγόμενο Κολικόντασι, έμαθε ότι ο Κουρτ πασάς που διαφέντευε την περιοχή έμενε κάπου εκεί κοντά, στο Βεράτι. Παρά τις φρόνιμες συμβουλές του περιβάλλοντός του, ο άγιος αποφάσισε να πάει αυτοπροσώπως στον αγά του τόπου, για να ζητήσει άδεια κηρύγματος· εκείνος όμως του ανακοίνωσε ότι είχε ήδη λάβει την εντολή να τον στείλει στον Κουρτ πασά. Από τα λόγια αυτό ο άγιος Κοσμάς κατάλαβε ότι έφτασε γι’ αυτόν η ευκαιρία να επιστέψει το έργο του με το μαρτύριο, και ευχαρίστησε τον Κύριο που τον έκρινε άξιο μιας τέτοιας τιμής.

     Την επόμενη ημέρα, 24 Αυγούστου 1779, επτά στρατιώτες τον συνόδευσαν, με πρόσχημα να τον οδηγήσουν στον πασά· αλλά μετά από πορεία δύο ωρών, σταμάτησαν κοντά στον Πάσο ποταμό και του φανέρωσαν ότι η απόφαση της εκτέλεσής του είχε ληφθεί προ πολλού. Γεμάτος χαρά και αναπέμποντας ευχαριστίες στον Θεό, ο άγιος ευλόγησε με το σημείο του Σταυρού τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και προσευχήθηκε υπέρ της σωτηρίας πάντων των χριστιανών. Αρνήθηκε να του δέσουν τα χέρια, ώστε να τα κρατάει σταυρωμένα. Χωρίς να προβάλει την παραμικρή αντίσταση, τον απαγχόνισαν σ’ ένα δέντρο και παρέδωσε ενδόξως τη ψυχή στον Θεό. Ήταν στην ηλικία των εξήντα πέντε ετών.

     Οι δήμιοι έριξαν το σώμα του αγίου στο ποτάμι. Ενώ οι χριστιανοί που έσπευσαν να το περιμαζέψουν με τα δίχτυα τους έμειναν άπρακτοι· τρεις ημέρες αργότερα, ένας ιερέας ονόματι Μάρκος, οπλισμένος με την προσευχή, ανακάλυψε το πάντιμο λείψανο να επιπλέει στα νερά, όρθιο, ωσάν ο άγιος να ήταν ακόμη ζωντανός. Το μάζεψαν από το ποτάμι και, αφού το έντυσαν με τα μοναχικά του ενδύματα, το έθαψαν με τιμές. Πλήθος θαυμάτων επιτελέστηκαν στη συνέχεια πάνω στον τάφο του και με τη χάρη των λειψάνων του. Το 1813, ο Αλή πασάς των Ιωαννίνων, στον οποίο ο άγιος Κοσμάς είχε προφητεύσει το λαμπρό μέλλον του, έκτισε εκκλησία και μοναστήρι κοντά στον τάφο του και πρόσφερε την κάρα του, μέσα σε αργυρή λειψανοθήκη, στη χριστιανή γυναίκα του την περιβόητη Βασιλική.

     Ο άγιος Κοσμάς, του οποίου το κήρυγμα συνέβαλε με τρόπο αποφασιστικό στην αφύπνιση της Πίστεως και εθνικής συνειδήσεως του Ελληνικού λαού, τιμήθηκε αμέσως από τον λαό ως νέος απόστολος και «πρίγκηψ των νεομαρτύρων». Ωστόσο, η τιμή του άργησε να αναγνωρισθεί επίσημα –μόλις το 1961– από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

     Τα δε ιερά λείψανα του αγίου, αφού διέφυγαν το σαρωτικό κύμα της αθεΐας στην Αλβανία, αποκαλύφθηκαν στον ναό της εγκαταλελειμμένης μονής. Κλάπηκαν το 1995 και εξαγοράστηκαν από την Εκκλησία της Αλβανίας, το 1998. Έκτοτε, αποτελούν αντικείμενο ευλαβούς προσκυνήματος των Ορθοδόξων και σύμβολο της αναστάσεως της Πίστεως στη χώρα αυτή.

—ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ—

Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

Θείας πίστεως, διδασκαλίᾳ, κατεκόσμησας, τὴν Ἐκκλησίαν, ζηλωτὴς τῶν Ἀποστόλων γενόμενος· καὶ κατασπείρας τὰ θεῖα διδάγματα, μαρτυρικῶς τὸν ἀγῶνα ἐτέλεσας. Κοσμᾶ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

—ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ—

Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ὡς φωστὴρ νεόφωτος τὴν Ἐκκλησίαν, καταυγάζεις ἅπασαν, Εὐαγγελίου διδαχαῖς, Κοσμᾶ Χριστοῦ Ἰσαπόστολε· διὸ ἀξίως γεραίρει τὴν μνήμην σου.

—ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ—

Χαίροις Ἀποστόλων ὁ μιμητής, Κοσμᾶ θεοφόρε, εὐσεβείας ὑφηγητά, τοῦ Εὐαγγελίου ὁ θεηγόρος κῆρυξ, καὶ τῶν πιστῶν ἁπάντων, θεῖον ἀγλάϊσμα.

[ Ιερομονάχου Μακαρίου

Σιμωνοπετρίτου:

«Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

Τόμ. 12ος (Αύγουστος),

σελ. 257–261.

Διασκευή εκ του Γαλλικού:

Ξενοφών Κομνηνός.

Εκδόσεις «Ίνδικτος»,

Αθήναι, Μάρτιος 2009.

Επιμέλεια ανάρτησης:

π. Δαμιανός. ]

Επιτρέπεται

η αναδημοσίευση των αναρτήσεων

από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

«ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ ΕΔΩ!»

«ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ

ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ ΕΔΩ!»

(Μικρό σχόλιο για την ισλαμοποίηση

της Μεγάλης του Γένους Εκκλησίας,

της «Αγια–Σοφιάς».)

     Τον Οκτώβριο του 1972, ο τότε Ηγούμενος της Μονής Σταυρονικήτα χρειάσθηκε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα, για να αναζητήσει στο τουρκικό κτηματολόγιο κάποιους τίτλους της Μονής. Τον συνόδευσε λοιπόν ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924–1994) και προγραμμάτισαν μάλιστα να επισκεφθούν και τα Φάρασα, την πατρίδα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου.

     Στην Κωνσταντινούπολη ο Όσιος θαύμασε την μεγαλοπρέπεια και τη χάρη των Ναών, αλλά και πόνεσε για την κακή κατάσταση, στην οποία είχαν περιέλθει. Στην Αγια–Σοφιά στάθηκε πίσω από μια κολόνα και προσευχόταν με δάκρυα. Ένας φύλακας που τον αντιλήφθηκε, τον έσπρωξε με θυμό λέγοντας: «Δεν επιτρέπεται να προσεύχεσθε εδώ!». Τότε εκείνος τον πήρε από το χέρι και του έδειξε ένα σημείο όπου υπήρχαν ούρα. «Αυτά επιτρέπονται;», τον ρώτησε ελεγκτικά.

     Επέστρεψε από το ταξίδι συγκινημένος για το προσκύνημα που αξιώθηκε να κάνει αλλά και λυπημένος για όσα αντίκρισε.

     Είπε: «Τι μεγαλείο υπήρχε στην Αγια–Σοφιά, τότε στους Βυζαντινούς χρόνους! Αφού είχαν μείνει έκπληκτοι οι Ρώσοι, ώστε να πουν: “Ο ουρανός στη γη!”. Και πώς είναι η Αγια–Σοφιά τώρα! Πόνεσε η ψυχή μου!».

     Πρόσθεσε δε στο τέλος: «Δεν ήθελε ο Θεός να υπάρχει το Βυζάντιο; Ήθελε, αλλά οι αμαρτίες του λαού και των αρχόντων έγιναν αιτία και χάθηκε…».

[ «Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης»,

Κεφ. 11ο, §12, σελ. 320–322,

Έκδοσις

Ιερόν Ησυχαστήριον

«Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος»,

Σουρωτή Θεσσαλονίκης,

Ιούνιος 2016².

Επιμέλεια ανάρτησης:

π. Δαμιανός. ]

Επιτρέπεται

η αναδημοσίευση των αναρτήσεων

από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

«ΕΦΤΑΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ!»

«ΕΦΤΑΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ!»

     «Μην ανησυχείς, παιδί μου! Εγώ ετοιμάζομαι να κοιμηθώ και δεν θα είμαι εδώ, αλλά θα βλέπω από πάνω, διότι εδώ (στη γη) είμαστε όλοι προσωρινά. Η Τουρκία θα διαμελισθεί σε 3–4 κομμάτια. Ήδη, έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Εμείς θα πάρουμε τα δικά μας εδάφη. Οι Αρμένιοι τα δικά τους και οι Κούρδοι τα δικά τους. Το Κουρδικό θέμα έχει ήδη δρομολογηθεί. Αυτά θα γίνουν όχι τώρα, αλλά σύντομα· όταν θα πάψει αυτή η γενιά που κυβερνάει την Τουρκία και θ’ αναλάβει νέα γενιά πολιτικών. Τότε θα γίνει ο διαμελισμός της Τουρκίας. Πολύ σύντομα, οι προσευχές που γίνονται κάτω από την επιφάνεια της γης (σημ.: δηλαδή οι προσευχές των Κρυπτοχριστιανών), θα γίνονται επάνω στη γη. Και τα κεράκια που ανάβονται κάτω, θ’ ανάβονται επάνω. Θα τα δεις, παιδί μου! Πίστη και ελπίδα στον Θεό να υπάρχει, και θα χαρούν πολλοί. Όλ’ αυτά (που σου λέω), θα γίνουν στα χρόνια αυτά. Έφτασε ο καιρός!...».

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

(1924–1994)

[ Μάρτιος του 1993·

Λόγος του ιδίου του

Αγίου Γέροντα Παϊσίου

προς τον Δημήτριο Λάμαρη

από την Πάφο της Κύπρου.

Από το βιβλίο του

Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου

«Μαρτυρίες Προσκυνητών»,

Τόμος Α΄, Κεφ. ΙΑ΄, §168, σελ. 423,

Θεσσαλονίκη, Νοέμβριος 2011⁶.

Επιμέλεια ανάρτησης:

π. Δαμιανός. ]

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

     Η ισλαμοποίηση της Αγίας Σοφίας είναι το τελευταίο χαρτί για την ερντογανική υπερηφάνεια. Δείτε το σαν τη φρούδα ανάκαμψη ενός μελλοθάνατου, η οποία δεν αποτρέπει με τίποτα τον σβησμό του. Όσοι βλέπουν το δεινό ψυχορράγημα που έρχεται μοιραία και αναπόφευκτα, πραγματικά δεν πρόκειται ούτε να θορυβηθούν ούτε να επηρεαστούν. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για μάταιη και απρόσφορη επίδειξη μιας χάρτινης ισχύος. Όλα τα έχει ο τουρκομπαξές του υποπολιτισμού: Προπέτεια, λύσσα, μανία, έπαρση, θρασύτητα, ύβρη, βεβήλωση και ιεροσυλία, αθεότητα, εγκληματικότητα. Και μη περιμένετε καμία ουσιαστική αντίδραση από τον λεγόμενο «χριστιανικό» κόσμο, γιατί αυτός κατ’ ουσίαν δεν υπάρχει και γιατί η «ΑγιαΣοφιά» μας στέκεται και έμαθε να στέκεται μόνη στο διάβα των αιώνων, των λαών, των παθών και της ιστορίας. Κι αν υπάρχει μια Ουνέσκο σαν τελευταία τρύπα του ζουρνά είναι για τα μάτια της μουσειακής αίγλης. Οι βιτρίνες είναι πιο χρήσιμες όταν παραμένουν βιτρίνες. Το δίκαιο σβήνεται, πρέπει να σβήνεται και να απωθείται γρήγορα. Προπετάσματα και προσχήματα παντού. Τώρα οι Νεομάρτυρες του Γένους θα έχουν αοράτως τον κύριο λόγο, γιατί τα αιμάτινα δικαιώματά τους θα είναι μπροστά σε ό,τι και να γίνει από δω και πέρα. Προπαραμονή της εορτής του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου κι εμείς ακούμε άφωνοι από τα δελτία αυτό που λίγο-πολύ περιμέναμε. Αλλά δεν το περιμέναμε μόνο εμείς, αλλά μαζί μ’ εμάς και οι επερχόμενες Εξελίξεις που και θείες θα είναι και ανατρεπτικές και σαρωτικές και βίαιες. Ο Θεός μάς έμαθε κυρίως στη σιωπή, τη μακροθυμία και την άργητά Του. «Ο Θεός αργεί, μα δε λησμονεί». Σειρά έχει τώρα το «Λάλημα» του Θεού με ό,τι κι αν αυτό φέρει, κομίζει και συνεπάγεται και, ναι, σαν λαός είμαστε πολύ ανέτοιμοι γι’ αυτό. Μάθαμε όλοι στις θεωρίες, στους κομπασμούς και τους θρύλους, μα αυτό δε φτάνει. Όσοι κουβαλάνε μέσα τους, στη μνήμη και την καρδιά τους, τα πατρικά και αφυπνιστικά χνώτα των (γνήσιων και απαραχάρακτων) προφητειών του Αγίου Παϊσίου, ξέρουν εξαιτίας αυτού του Ασκητού της «Παναγούδας» και περιμένουν. Μας έδωσε ο Θεός τα τελευταία χρόνια στην τσαλαπατημένη Πατρίδα μας έναν ένθεο ασκητή, έναν ουράνιο ευχέτη, έναν δικό Του και δικό μας ευλογημένο και χαριτωμένο άνθρωπο, για να δείξει δεκαετίες πιο μπροστά τι μέλλει γενέσθαι, γιατί κι από ποιους. Οι περισσότεροι όμως αρνήθηκαν την αφύπνιση των λόγων του. Τώρα, η επίσημη ισλαμοποίηση της Αγίας Σοφίας, παρά το όνειδος, τη ντροπή και το αίσχος της, αποτελεί τη σπίθα. Την πιο μικρή σπίθα που ίσως να μην υπολογίζει κανείς στην αρχή. Είναι εκείνη η ευτελής αλλά «αναγκαία» σπίθα που χρειάζεται ανυπερθέτως η θεϊκή παρέμβαση για τη φωτιά της καθάρσεως που θα απλωθεί τώρα για τα τόσα εγκλήματα, τις σφαγές, τις βεβηλώσεις του ισλάμ· αλλά και για το ψέμα που ποιήσαμε και προσκυνήσαμε κι εμείς σαν λαός, σαν κοινωνία και σαν πρόσωπα εντασσόμενοι στα ρεύματα άλλων θρησκευτικών πλεκτάνων. Η ισλαμοκρατία πέφτει, το ψευτορωμαίικο επίσης πέφτει, τα σχέδια της ΝΤΠ αφανίζονται, οι δοκιμασίες σαν πυρ θα δοκιμάσουν την Πίστη μας αλλά και θα την αναδείξουν περίτρανα. Έχουμε Πίστη; Αν ναι, θα μείνουμε γενναίοι, ατρόμητοι, ασάλευτοι. Αν όχι, να πάμε να την βρούμε επειγόντως και να την αντλήσουμε εγκαίρως. Γιατί αυτή η Πίστη θα μας κρατήσει όλους μας τώρα κι από δω και πέρα. Όχι τα παραμυθάκια, όχι οι ιδέες μας, ούτε η νεοελληνική μας γουρουνοαθεότητα, ούτε και τα πατριωτικά μας αφηγήματα. Μονάχα η Πίστη! Αυτή που έχει σχέση με την αληθινή θεογνωσία, με τα βιώματα της καρδιάς, με την άκτιστη και αγία Εκκλησία του Χριστού, με τη θεία Αγάπη και την «Αγία Σοφία». Να προστατεύσουμε και να ανοικοδομήσουμε την «Αγία Σοφία» μέσα στην καρδιά μας κυρίως και πρωτίστως με τη δύναμη της ορθόδοξης ζωής μας. Και όλα τ’ άλλα έρχονται και θα ’ρθούν…

π. Δαμιανός

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ—ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ—ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

     Ένας χρόνος από την τραγωδία–δολοφονία στο Μάτι. Κανονικά, θα έπρεπε να μπαίναμε κι εμείς μέσα στις φλόγες. Εκεί, εθελομαρτυρούμενοι, αναπόδραστα πλάι στους 102 αβοήθητους αδελφούς μας που έσβησαν τόσο επώδυνα και άδικα. Γιατί μόνο έτσι, καπνισμένοι, καβουρνιασμένοι και κουφαριασμένοι, θα υπήρχε στα σοβαρά περίπτωση εμείς κάποτε να συνέλθουμε, να αφυπνιστούμε, να συναισθανθούμε, να σιωπήσουμε, να δακρύσουμε, να παραιτηθούμε και να φύγουμε, να ακυρώσουμε τη μαγκιά της πολλαπλής υποκρισίας μας και ν’ αλλάξουμε μετανιωμένοι όλες συλλήβδην τις δηλώσεις, τις δικαιολογίες, τις υπεκφυγές, τις προκλητικές παρουσίες, τις μάταιες εξηγήσεις και τις αδιάφορες θεωρίες μας· επιτέλους τους ίδιους τους εαυτούς μας, τη μικρή και ευρύτερη κοινωνία μας, τις κυβερνήσεις και το κράτος μας. Δεν είμαστε επιδεικτικά ανάλγητοι αλλά εκ των πραγμάτων ρεαλιστές: η πορεία προς τον πάτο θα μας σώσει, γιατί η κατώγεια συντριβή που μας περιμένει βαστάει και κρύβει το μυστικό της άνωσής μας, της πραγματικής αναγέννησής μας. Ο άπονος άνθρωπος συνηθίζει να λέει πολλά, ανούσια και άχρηστα λόγια, όπως εκείνοι οι συγκεκριμένοι πολιτικοί και αρμόδιοι που δεν παραιτήθηκαν ακόμη. Και τα «συλλυπητήρια» που θα εκφράσουν τυπικά και υποχρεωτικά, μόνο προπέτεια και ύβρη θα είναι. Ο λαός καταλαβαίνει κατά βάθος την ειλικρίνεια, το ποιος κυβερνήτης, άρχοντας, βουλευτής και δήμαρχος σέβεται τις δοκιμασίες και τα θύματα και ποιος είναι αυτός που τον εμπαίζει ανερυθρίαστα. Όταν «τρέχει» ο πόνος μέσα μας, τότε ενεργοποιείται η συναίσθηση και η ευθύνη στην πράξη. Με άφραστη λύπη σάς μνημονεύουμε, αδέλφια μας! Είναι το λιγότερο αλλά και το περισσότερο που μπορούμε να κάνουμε. Περισσότερο σας έκαψε η δική μας αδιαφορία, η αμέλεια, η ασυμπαράσταση, η προχειρότητα και η ανοργανωσιά, παρά οι φλόγες της φονικής πυρκαγιάς. Ήδη από πέρσι, από τα χθες, τώρα και αιώνια, όλη η δροσιά του Παραδείσου είναι μόνο δική σας. Σ’ εμάς έμεινε, δικαίως, η ξεραΐλα του τόπου και των καρδιών μας, μαζί με όλη με την εγκληματική ανεπάρκεια της πολιτικής, των ανάξιων και αναποτελεσματικών πολιτικών που εκλέγουμε εδώ και τόσες δεκαετίες τόσο ανόητα και τόσο εθνοβλαβώς.

π. Δαμιανός

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΘΥΜΑΣΤΕ; ΞΥΠΝΑΤΕ!

ΘΥΜΑΣΤΕ; ΞΥΠΝΑΤΕ!

     Θυμάστε εκείνο το εκρηκτικό Δημοψήφισμα του 2015, μ’ εκείνο το περιλάλητο «Όχι», που έγινε απροσδόκητα ένα αποκαρδιωτικό «Ναι», όταν σε όλη την Ελληνική Επικράτεια ζούσαμε όλοι ένα στανικό «Ναι» και πουθενά ένα ενθαρρυντικό «Όχι»; Οι αντινομίες και οι αντιφάσεις μας είναι που σκόρπισαν παντού τη σύγχυση ή μήπως το αντίθετο; Μια προκατασκευασμένη μέθη του λαού ήταν η όλη υπόθεση που ακυρώθηκε παταγωδώς από τα Διευθυντήρια. Ένας σαματάς και ένα σύνθημα που έσβησαν σιμά στη σπηλιά των δρακόντων του ΕΚΤ. Η δημαγωγία υποδαύλισε τον πατριωτικό τσαμπουκά, για να τον μετατρέψει αργότερα σε μια χρήσιμη ηττοπάθεια. Η αποκαρδίωση είναι η αρχή της κάθε άλωσης. Τελικά, οι εύπιστοι τύποι είναι σαφώς χειρότεροι από τους άπιστους. Ακόμη και η εμπιστοσύνη, για να στέκεται υγιής, χρειάζεται να έχει μέσα της μια δόση ωφέλιμης υποψίας. Εμείς τους τα δώσαμε όλα κι αυτοί το περιμένανε πολύ στωικά αυτό. «Αυτοί» όμως είναι πάντα εμείς. Και «εμείς» δεν παύουμε να είμαστε αυτοί. Όταν απογοητευόμαστε, ξεσπούμε στην εύκολη κατηγορία τους. Αγνοούμε ή κάνουμε πως δεν ξέρουμε ότι στο πολιτικό παιχνίδι η απογοήτευσή μας είναι το μόνο που προβλέπεται. Ο πιο επιζήμιος δεν είναι ένας ασυνεπής πολιτικός, αλλά σίγουρα ένας απερίσκεπτος ψηφοφόρος. Το σύστημα πάντα σε αυτόν τον ψηφοφόρο βασίζεται και προχωράει μετά ακάθεκτα σαρώνοντας ψυχές και πολτοποιώντας την ελευθερία μας. Το τέλειο είναι να γνωρίζεις αρκετά ή επαρκώς πριν καν πάθεις· η γνώση να επιβεβαιώνει τις εξελίξεις, από τις οποίες με παράδοξο τρόπο προηγήθηκε. Το καλό είναι να μαθαίνεις καλά και μια για πάντα, αφού πάθεις, ό,τι κι αν πάθεις. Το θλιβερό, το άσχημο και απευκταίο είναι όταν δεν μαθαίνεις ποτέ τίποτα, όσες φορές και να πάθεις. Το αθεράπευτα άρρωστο είναι όταν δίνεις ευκαιρίες αυτοκτονικής αφέλειας σε όσους πρέπει να αποστραφείς στο μέγιστο βαθμό. Ποιος είναι αυτός που έβαλε ποτέ στον κόρφο του οχιές, μόνο και μόνο για να εκτιμηθεί ως ανεκτός και καλόβολος άνθρωπος; Γιατί δεν το παραδεχόμαστε; Εμείς είμαστε οι εχθροί μας, γιατί εμείς είμαστε οι δούλοι τους. Γι’ αυτό λοιπόν, να κάνουμε επειγόντως όλοι μας μια προσευχή, όχι τάχα για τους άλλους ή για κάτι άλλο, αλλά για να μας προστατεύ(σ)ει ο Θεός από την εγκληματική ακρισία της αυτοβλακείας μας. Σε όλες πάντως τις περιπτώσεις δεν μας σώζουν ούτε οι εκτιμήσεις ούτε οι αναλύσεις ούτε οι θεωρίες, παρά μονάχα η χάρη και ο φωτισμός του Θεού και τα κριτήρια που θέλει Εκείνος οπωσδήποτε να έχουμε μέσα μας, ώστε να ξέρουμε πραγματικά ό,τι πρέπει να ξέρουμε σαν πρόσωπα και σαν κοινωνία, όχι για τον εαυτό μας αλλά επιτέλους για τον Τόπο, για την τσαλαπατημένη, την προδομένη και εξαθλιωμένη Πατρίδα μας. Θυμάστε, λοιπόν; Αν ναι, τότε ξυπνάτε!

π. Δαμιανός

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΔΥΟ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΚΛΗΤΟΥΣ

ΔΥΟ ΗΧΗΡΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

προς τους

ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ και ΜΕΤΑΚΛΗΤΟΥΣ

«Τα αγαθά (και οι θέσεις)

αν δεν χωριστούν με το Ευαγγέλιο,

θα χωριστούν με το μαχαίρι»

(Άγιος Παΐσιος).

1.  «Ο πατέρας μου επειδή ήταν δίκαιος,

δεν ήθελε να εκμεταλλευθεί τη θέση του».

     Ο Γ.Γ. μας αφηγείται τα εξής:

     «Ήμουν μικρός στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής. Ζούσαμε στην Κρήτη και ο αστικός πληθυσμός υπέφερε ιδιαίτερα από την πείνα. Μοιράζανε λοιπόν κάθε μέρα λίγο ψωμί –στο κάθε άτομο αναλογούσε μια φέτα– και ο κόσμος έκαμνε ουρά για να πάρει. Ο πατέρας μου ήταν ανώτερος δικαστικός και γι’ αυτό ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Διανομών. Επειδή όμως ήτανε άνθρωπος δίκαιος, δεν ήθελε να εκμεταλλευθεί τη θέση του κι έστελνε εμένα να πάρω σειρά για να πάρω το ψωμί μας, αυτό που έπαιρναν όλοι. Έλα όμως που με βλέπανε οι άλλοι και άρχιζαν τα λόγια: “Σαν πρόεδρος που είναι, κάνει το κομμάτι του και δε ντρέπεται να στέλνει τώρα και το γιο του για να πάρει κι άλλο!”. Κάποτε, τό ’μαθε αυτό ο πατέρας μου και δε με ξανάστειλε! Φυσικά, η στέρησή μας από τότε έγινε πιο μεγάλη. Αλλά δε μας άφησε ο Θεός!...».

2.  «Αντί το διορισμό της κόρης μου,

να προσλάβετε αυτή τη δύστυχη κοπέλα!»

     –Παρακαλώ, είναι αυτού η κ. Δήμητρα;

     –Μάλιστα, η ίδια στο τηλέφωνο.

     –Α, χαίρω πολύ. Σας πληροφορώ ότι ο κ. Διευθυντής ενέκρινε την αίτηση της κόρη σας. Περάστε σήμερα από το γραφείο για να πάρετε περισσότερες πληροφορίες.

     Η κ. Δήμητρα πέταξε από τη χαρά της. Φώναξε την κόρη της, τη Σοφία, και της είπε το ευχάριστο νέο.

     –Ντύσου, κόρη μου, να πάμε στο γραφείο. Μας λυπήθηκε ο Θεός!

     Σε λίγο ήταν έτοιμες και ξεκίνησαν. Έφτασαν στο κτίριο και μπήκαν μέσα. Επειδή ο Διευθυντής ήταν απασχολημένος, κάθισαν στην αίθουσα αναμονής. Εκεί ήταν και μια άλλη μητέρα με την κόρη της, φετινή απόφοιτη του Γυμνασίου κι αυτή. Έπιασαν κουβέντα. Με δάκρυα στα μάτια η μητέρα είπε στην κ. Δήμητρα ότι ο άντρας της είναι από διετίας παράλυτος· ότι η ίδια είναι καρδιακή και ότι εκτός από την κόρη της έχει και δυο μικρότερα παιδιά που έχουν ανάγκη βοήθειας. Έλπιζε, συνέχιζε, να πάρει δουλειά η μεγάλη κόρη και να βοηθήσει το σπίτι. Τώρα την ειδοποίησαν ότι δεν μπορούν, διότι υπάρχουν πολλές κοπέλες. Ήρθε, λοιπόν, να παρακαλέσει τον κ. Διευθυντή να τους λυπηθεί και να προσλάβει την κόρη, διότι αλλιώς θα πεθάνουν από την πείνα.

     Η κ. Δήμητρα άκουγε με συγκίνηση τη δραματική ιστορία αυτής της οικογένειας. Δάκρυσε σε μια στιγμή και, πιάνοντας το χέρι της δύστυχης μάνας, είπε:

     –Θάρρος, ο Θεός είναι μεγάλος!

     Την ώρα εκείνη άνοιξε η πόρτα και εμφανίστηκε ο Διευθυντής. Χαιρέτησε την κ. Δήμητρα και της είπε:

     –Τα συγχαρητήρια. Η κόρη σας προσλαμβάνεται.

     –Σας ευχαριστώ, κ. Διευθυντά για την καλοσύνη σας! Αλλά θέλω να σας παρακαλέσω, αντί της κόρης μου να προσλάβετε αυτή τη δύστυχη κοπέλα. Έχω κι εγώ ανάγκη από βοήθεια, αλλά η οικογένεια αυτή έχει μεγαλύτερη. Σας παρακαλώ, δεχθείτε την παράκλησή μου αυτή.

     Ο Διευθυντής έμεινε κατάπληκτος. Τον συγκίνησε η θυσία της κ. Δήμητρας. Ζήτησε περισσότερες πληροφορίες για την άλλη οικογένεια. Σκέφτηκε λίγο και είπε:

     –Εντάξει. Θα προσλάβω και τις δύο. Δεν μου το επιτρέπει η συνείδηση να πάρω μόνο τη μία…

     Η χαρά των γυναικών ήταν αφάνταστη. Έκλαψαν από ευτυχία. Οι κοπέλες αγκαλιάστηκαν. Και οι μητέρες δοξολογούσαν τον Θεό…

※

[ «Λαϊκό Λειμωνάριο»

(Διδακτικές ιστορίες και μαρτυρίες)·

§159 και §219,

σελ. 196–197 και 265–266.

Επιμέλεια:

Κωνσταντίνος Χρ. Καρακόλης.

Εκδόσεις

«Ορθόδοξος Κυψέλη».

Θεσσαλονίκη, 2001.

Επιμέλεια ανάρτησης:

π. Δαμιανός. ]

※

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.