ΔΙΗΓΗΣΗ ΦΟΒΕΡΗ ΚΑΙ ΩΦΕΛΙΜΗ

=ΔΙΗΓΗΣΗ ΦΟΒΕΡΗ ΚΑΙ ΩΦΕΛΙΜΗ=

ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΤΕΙ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ!

     Κάποιος αδελφός νικήθηκε από το πάθος της πορνείας κι έκαμνε την αμαρτία καθημερινά. Αλλά και καθημερινά επίσης ζητούσε έλεος από τον Κύριο, με δάκρυα και προσευχές. Ενεργώντας λοιπόν έτσι, τον ξεγελούσε η κακή συνήθεια κι έκαμνε την αμαρτία. Έπειτα πάλι, μετά την αμαρτία, πήγαινε στην εκκλησία και βλέποντας την ιερή και σεβάσμια εικόνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, έπεφτε μπροστά της με πικρά δάκρυα κι έλεγε:
     «Σπλαχνίσου με, Κύριε, και πάρε από πάνω μου αυτόν τον ύπουλο πειρασμό, γιατί με ταλαιπωρεί φοβερά και με τραυματίζει με τις πικρές ηδονές του. Δεν έχω πρόσωπο, Κύριε, ν’ αντικρύσω και να δω την αγία εικόνα Σου και την υπέρλαμπρη μορφή του προσώπου Σου, ώστε να γλυκαθεί και να ευφρανθεί η καρδιά μου».
     Αυτά έλεγε, κι όταν έβγαινε από την εκκλησία έπεφτε πάλι στον βούρκο. Όμως και πάλι, δεν απελπιζόταν για την σωτηρία του. Αλλά από την αμαρτία ξαναγύριζε στην εκκλησία κι έλεγε παρόμοια λόγια προς τον φιλάνθρωπο Κύριο και Θεό: «Εσένα, Κύριε, βάζω εγγυητή, ότι, από ’δώ και πέρα δεν θα ξανακάνω αυτήν την αμαρτία! Μόνο, αγαθέ, συγχώρησέ μου όσες αμαρτίες Σού έκανα από την αρχή μέχρι τώρα!». 
     Κι αφού έδινε αυτές τις φοβερές υποσχέσεις, πάλι γύριζε στην βαρειά αμαρτία του. Κι έβλεπε κανείς, από την μία, την γλυκύτατη φιλανθρωπία και την άπειρη αγαθότητα του Θεού να ανέχεται καθημερινά και να υπομένει την βαρειά παράβαση και την αδιόρθωτη αχαριστία αυτού του αδελφού. Και, από την άλλη, να θέλει, από την πολλή Του ευσπλαχνία ο Θεός, την μετάνοιά του και την οριστική επιστροφή του. Γιατί αυτό, δεν γινόταν για ένα, δύο ή τρία χρόνια, αλλά για δέκα, ίσως και περισσότερα.

     Μια μέρα, λοιπόν, καθώς γίνονταν αυτά, αφού έκανε την αμαρτία ο αδελφός, πήγε τρέχοντας πάλι στην εκκλησία, θρηνώντας και στενάζοντας και κλαίγοντας και βιάζοντας την ευσπλαχνία του αγαθού Θεού, να τον λυπηθεί και να τον γλυτώσει από τον βούρκο της ασωτίας.
     Καθώς, λοιπόν, ο αδελφός παρακαλούσε τον φιλάνθρωπο Θεό, ο αρχέκακος διάβολος, η καταστροφή των ψυχών μας, είδε ότι τίποτε δεν κάνει, αλλά, όσα αυτός έραβε με την αμαρτία, ο αδελφός τα ξήλωνε με την μετάνοια. Με θράσος, λοιπόν, παρουσιάστηκε φανερά σ’ αυτόν τον αδελφό και, στρέφοντας το πρόσωπό του προς την σεβάσμια εικόνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, κραύγαζε και έλεγε:
     «Τί θα γίνει, μ’ εμάς τους δύο, Ιησού Χριστέ;! Η άπειρη συμπάθειά Σου με νικά και με ρίχνει κάτω, όσο δέχεσαι αυτόν τον πόρνο και τον άσωτο! Αυτόν που, κάθε μέρα, Σού λέει ψέματα και δεν λογαριάζει την εξουσία Σου. Γιατί, λοιπόν, δεν τον καις αλλά μακροθυμείς και τον ανέχεσαι;! Εσύ, που πρόκειται να δικάσεις τους μοιχούς και τους πόρνους (πρβλ. Εβρ. ιγ΄ 4) και να εξολοθρεύσεις όλους τους αμαρτωλούς της γης (πρβλ. Ψαλμ. ρμδ΄ 20). Τελικά, δεν είσαι Δίκαιος Κριτής! Αλλά, όπου νομίσει η εξουσία Σου, κρίνεις άδικα και παραβλέπεις. Εμένα, για ’κείνη την μικρή παράβαση της υπερηφανείας μου, μ’ έριξες από τον ουρανό κάτω. Κι αυτός, εδώ πέρα, πού ’ναι ψεύτης, πόρνος και άσωτος, επειδή έρχεται και προσπέφτει μπροστά Σου, του χαρίζεις ατάραχος την ευμένειά Σου. Γιατί, λοιπόν, Σε λένε “Δίκαιο Κριτή”;! Όπως βλέπω, κι Εσύ (όπως κι όλοι, τελικά!) χαρίζεσαι σε πρόσωπα από την πολλή Σου αγαθότητα, παραβλέποντας το δίκαιο!». Κι όλ’ αυτά, ο διάβολος, τά ’λεγε από την πολλή πίκρα του, βγάζοντας φλόγες και καπνό απ’ τα ρουθούνια του.

     Αφού τα είπε αυτά ο διάβολος, σώπασε· κι αμέσως ακούστηκε μία φωνή, σαν να ’ρχότανε μέσ’ από το άγιο Βήμα, και να λέει:

     «Παμπόνηρε και ολέθριε δράκοντα! Δεν χόρτασε η κακία σου, που κατάπιες όλο τον κόσμο;! Αλλά κι αυτόν ακόμη που κατέφυγε στο άπειρο έλεος της ευσπλαχνίας Μου, πασχίζεις τώρα εσύ να τον αρπάξεις και να τον καταπιείς;! Μήπως έχεις να παρουσιάσεις αμαρτήματα τόσα, που να ζυγίζουν βαρύτερα από το πολύτιμο Αίμα που έχυσα Εγώ γι’ αυτόν επάνω στον Σταυρό;! Μάθε, ότι, η Σταύρωση και ο Θάνατός Μου, ήδη, συγχώρεσαν τις αμαρτίες του. Κι εσύ, βέβαια, όταν αυτός πηγαίνει στην αμαρτία, δεν τον διώχνεις· απεναντίας δε, τον δέχεσαι με χαρά! Και, δεν τον αποστρέφεσαι, ούτε τον εμποδίζεις· γιατί ελπίζεις να τον κερδίσεις με το μέρος σου. Εγώ, λοιπόν, που είμαι τέτοιος σπλαχνικός και φιλάνθρωπος Θεός, που έδωσα εντολή στον κορυφαίο Μου απόστολο, τον Πέτρο, να συγχωρεί μέχρι κι εβδομήντα φορές το επτά (Ματθ. ιη΄ 22), –άπειρες φορές, δηλαδή–, αυτόν που αμαρτάνει καθημερινά, άραγε, δεν θα τον συγχωρήσω και δεν θα τον σπλαχνιστώ;! Ναι, σου λέω! Κι επειδή καταφεύγει συνέχεια σ’ Εμένα, δεν θα τον αποστραφώ ώσπου να τον πάρω δικό μου. Γιατί για τους αμαρτωλούς σταυρώθηκα, Εγώ. Γι’ αυτούς, Εγώ, άπλωσα τα άχραντα χέρια Μου, έτσι ώστε, όποιος θέλει πραγματικά να σωθεί, να καταφεύγει σ’ Εμένα και να σώζεται. Κανέναν δεν αποστρέφομαι ούτε και διώχνω. Ακόμη και μύριες φορές την ημέρα ν’ αμαρτήσει κάποιος και μύριες φορές να ’ρθεί σ’ Εμένα, δεν θα φύγει λυπημένος. Γιατί δεν ήρθα Εγώ στη γη για να καλέσω σε μετάνοια τους ενάρετους και τους δίκαιους, αλλά τους αμαρτωλούς (Ματθ. θ΄ 13)».
     Μόλις ακούστηκαν αυτά τα λόγια, ο διάβολος έμεινε στην θέση του τρέμοντας, χωρίς να μπορεί να κουνηθεί και να φύγει.

     Κι ακούστηκε κατόπιν η φωνή του Δεσπότου Χριστού:

     «Άκουσε, απατεώνα! Σχετικά και μ’ αυτό που είπες, ότι δηλαδή δήθεν Εγώ είμαι άδικος. Εγώ, είμαι δίκαιος σε όλους. Και σ’ όποια κατάσταση βρω κάποιον, σύμφωνα μ’ αυτήν τον κρίνω (πρβλ. Ιεζ. λγ΄ 18–20). Δες, λοιπόν· αυτόν τον βρήκα τώρα σε μετάνοια και σ’ επιστροφή, πεσμένο μπροστά στα πόδια Μου και νικητή σου. Θα τον πάρω λοιπόν και θα σώσω την ψυχή του, μόνο και μόνο, επειδή δεν απελπίστηκε για την σωτηρία του. Κι εσύ, βλέποντας αυτήν την τιμή που του κάνω, να σουβλιστείς από τον φθόνο σου και να καταντροπιαστείς!».
     Κι όπως ήταν ο αδελφός πεσμένος μπρούμυτα κάτω και θρηνούσε, παρέδωσε την ψυχή του στον Χριστό· κι αμέσως, ήρθε οργή μεγάλη σαν φωτιά κι έπεσε πάνω στον σατανά και τον κατέκαιγε. 

     Απ’ αυτό, λοιπόν, το φοβερό και φρικτό γεγονός, ας μάθουμε κι εμείς, αδελφοί, την άμετρη ευσπλαχνία και φιλανθρωπία του Θεού μας. Καθώς και το πόσο καλό και αγαθό Κύριο έχουμε. Και, ποτέ, να μην απελπιστούμε για την σωτηρία μας ή να αμελήσουμε γι’ αυτήν…

ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΚΟΝΙΟΥ  

[«Ευεργετινός», τόμ. Α΄, υπόθεση Α΄· «Περὶ τοῦ μὴ ἀπογινώσκειν»: (1) εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσ/νίκη 2001¹, σ.σελ. 31–34· (2) έκδοσις Ματθαίου Λαγγή, Αθήναι, Ιούλιος 1996⁶, σ.σελ. 34–40.]

«ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΓΡΑΪΔΙΟ ΑΥΤΟ!...»

«ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΓΡΑΪΔΙΟ ΑΥΤΟ!...»

     Δύο Γέροντες μεγάλοι αναχωρητές από τα μέρη της αρχαίας παραλιακής πόλης της Αιγύπτου που λεγότανε Πηλούσιο, ξεκίνησαν κάποτε να πάνε να επισκεφθούνε την αμμά Σάρρα.

     Και καθώς πήγαιναν, είπαν μεταξύ τους:

     –Ας πάμε να ταπεινώσουμε το γραΐδιο αυτό!
     Όταν έφθασαν, της λένε:
     –Κοίταξε! Μην κάνεις κανέναν υπερήφανο λογισμό μέσα σου και πεις: «Να, σε μένα έρχονται οι αναχωρητές, αν και είμαι γυναίκα»!
     Και τους απαντά η αμμάς Σάρρα:
     –Στην φύση είμαι γυναίκα· όχι, όμως, και στον λογισμό!
     Είπε επίσης στους αδελφούς:
     –Εγώ έχω ανδρικό φρόνημα· ενώ εσείς γυναικείο!...

ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ 

[«Το Μέγα Γεροντικόν», τόμ. γ΄, κεφ. ι΄, §163 και §165, σελ. 158–161, Ιερόν Ησυχαστηρίον «Το Γενέσιον της Θεοτόκου», Πανόραμα Θεσ/νίκης, Ιούνιος 1997¹.]

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΥΛΙ!...

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΥΛΙ!... 

     Είπε κάποτε ο αββάς Ξάνθιος:
     «Ακόμη και το σκυλί είναι σε καλύτερη μοίρα από ’μένα. 

Διότι, και αγάπη έχει και δεν πρόκειται να κριθεί από τον Θεό».

ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ 

[«Το Μέγα Γεροντικόν», τόμ. δ΄, κεφ. ιε΄, §107, σελ. 94–95, Ιερό Ησυχαστήριο «Το Γενέσιον της Θεοτόκου», Πανόραμα Θεσ/νίκης, Μάρτιος 1999¹.] 

Η «ΑΔΥΝΑΜΙΑ» ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η «ΑΔΥΝΑΜΙΑ» ΤΟΥ ΘΕΟΥ 

Ο καλός Θεός, 

σαν τέλειος Θεός που είναι,

είναι Παντοκράτωρ,

Πανσθενουργός και Παντοδύναμος.

Μπορεί να κάνει τα πάντα.

Τα «πάντα»,
εκτός από ένα πράγμα μονάχα:
Το να αναγκάσει και να πιέσει
τον κτιστό και αδύναμο άνθρωπο
να Τον πιστέψει και να Τον αγαπήσει… 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ 

     Ένας Γέροντας είπε:

     «Μην απαιτείς αγάπη από τον πλησίον σου γιατί εκείνος που αγαπά κάποιον και δεν βρίσκει από αυτόν ανταπόκριση, μετά, ταράζεται μέσα του. Καλύτερα, δείξε εσύ την αγάπη σου προς αυτόν και ανάπαυσέ τον. Έτσι, κι εσύ θα νιώθεις ειρήνη και ανάπαυση, αλλά και με τον τρόπο αυτόν οδηγείς σε αγάπη τον πλησίον, φέρνοντάς τον στο σημείο να σε αγαπήσει.
     Το να υστερείς στο θέμα της αγάπης έναντι των αδελφών, αυτό προέρχεται από το ότι εσύ δέχεσαι τους λογισμούς που ξεκινούν από υποψία και εμπιστεύεσαι τα δικά σου αισθήματα (ως αλάνθαστα). Εκείνο, λοιπόν, που σου χρειάζεται είναι, πρώτα–πρώτα, με την βοήθεια του Θεού, να μην έχεις εμπιστοσύνη στις υπόνοιές σου και, ύστερα, με όλη σου την προθυμία και την δύναμη (της καρδιάς σου), να ταπεινώνεσαι ενώπιον των αδελφών και να κόβεις για χάρη τους το (εγωιστικό) θέλημά σου.
     Η αγάπη που έχει αφετηρία τον Ίδιο τον Θεό είναι πιο δυνατή. Ακόμη και από εκείνη την αγάπη που την έχει κανείς εκ φύσεως».

ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ 

[(1) «Το Μέγα Γεροντικόν», τόμ. δ΄, κεφ. ιζ΄, §61–§63, σελ. 290–291, Ιερό Ησυχαστήριο «Το Γενέσιον της Θεοτόκου», Πανόραμα Θεσ/νίκης, Μάρτιος 1999¹· (2) Αββά Δωροθέου: «Έργα Ασκητικά», σελ. 430–431, «Ετοιμασία», Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Καρέα 1983².]

«ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΙ Ο ΘΕΟΣ!»

«ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΙ Ο ΘΕΟΣ!»

     «Παρακαλεί κάποιος τον Θεό να του ανοίξει τα μάτια να βλέπει πνευματικά· και μόλις αρχίσει λίγο να βλέπει από το ένα το μάτι, 

αρχίζει και εξουθενώνει τους άλλους που δεν βλέπουν! 
     Δεν ξέρει τι να κάνει και ο Θεός!
     Αν δεν βλέπει (αυτός που δεν βλέπει), δεν υπομένει!
     Και αν βλέπει λίγο, βασανίζει τους άλλους!».

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

(1924–1994)

※

[ «Από την Ασκητική και Ησυχαστική

Αγιορειτική Παράδοση»,

4ο μέρος («Αποφθέγματα»), 
§τιη΄, σελ. 760,

Άγιον Όρος 2011¹.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός. ]

※

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

«ΝΙΟΤΗ, ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΗ ΣΑΝ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ»

«ΝΙΟΤΗ

ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΗ ΣΑΝ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ»

     «Μια άλλη φορά, κατέλαβαν το χωριό μας οι αντάρτες. Μας μάζεψαν σ’ ένα σπίτι, στριμωχτά, σαν σαρδέλες. Ξαπλώναμε πάνω στις πέτρες και τα πόδια του ενός στο κεφάλι του άλλου για νά ’χουμε χώρο. Την άλλη μέρα, μας περνάνε από “δικαστήριο”. Εμένα, ήθελαν να μου κάνουν κακό αλλά δεν εύρισκαν αιτία. Φωνές, φοβέρες!... 

     Στο τέλος, ένας συγχωριανός που έκανε τον “δικαστή”, μου λέει άγρια:
    –Γιατί ο αδελφός σου είναι με τον Ζέρβα;
    –Δεν μου λες, του λέω, είναι μεγαλύτερος ή μικρότερος ο αδελφός μου;
    –Μεγαλύτερος, απαντάει.
    –Ε, αφού είναι μεγαλύτερος, θα δίνει λογαριασμό σε μένα τι κάνει;
    Δεν έβρισκε τι να πει, κι έδωσε διαταγή να με κλείσουν σ’ ένα δωμάτιο μόνο μου. Τι, τους έβαλε ο διάβολος να κάνουν! Επειδή αυτός ο συγχωριανός μου γνώριζε ότι εγώ είμαι “της εκκλησίας”, στέλνουν το βράδυ μέσα στο δωμάτιο που βρισκόμουν δύο γυναίκες αντάρτισσες, σχεδόν γυμνές! Τά ’χασα!...
     “Παναγιά μου, βοήθα με!”, φώναξα.
     Κι αμέσως, ένοιωσα την βοήθεια του Θεού. Τις έβλεπα πια απαθώς. Σαν να μην ήταν γυμνές, με αγνότητα. Όπως, ας πούμε, έβλεπε ο Αδάμ την Εύα στον Παράδεισο, πριν από την πτώση. Αθώα, φυσικά, χωρίς πονηρία σαρκική. Ε, μετά, τις πήρα με το καλό.
     “Κοπέλες, εσείς, να κάνετε τέτοια πράγματα; Δεν ντρέπεστε;”…
     Στο τέλος, ντράπηκαν. Ντύθηκαν και βγήκαν έξω κλαίγοντας!

     Βοήθησε η Xάρις του Θεού!...

     Στο χωριό μας αυτοί είχαν πειράξει μερικές οικογένειες. Μετά, όταν ήρθε ο στρατός, τότε, μερικοί γύρεψαν εκδίκηση. Πήγαν και πιάσανε τα σπίτια των αριστερών, με κακό σκοπό. Μπήκα στην μέση. 
     –Τι; Τον Μωσαϊκό Νόμο, θα εφαρμόσουμε; “Ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ”; Χριστιανοί, δεν είμαστε;…
     Κόντεψα να πάθω κι εγώ ζημιά! Βλέπεις, οι άνθρωποι, είχαν μεγάλο πόνο! Άλλος είχε χάσει γυναίκα, παιδί, αδελφό, είχαν μεγάλο πόνο!

     Και μια άλλη φορά που είχαν έρθει έξω από το χωριό μας πάλι οι αντάρτες, ήταν έξω κρύο. Όλοι τους, πεινασμένοι. Τους λυπήθηκα! Πήρα ένα ψωμί και πήγα να τους το δώσω. Άσχετο αν κυνηγούσαν στα βουνά τον αδελφό μου. Εγώ, το καθήκον μου έκανα. Παραλίγο και ’κει νά ’βρισκα τον μπελά μου! Δεν πίστευαν ότι βγήκα να τους δώσω να φάνε!
     Για μένα, χέρι που δεν κάνει τον σταυρό, είτε “δεξιό” είναι αυτό, είτε “αριστερό”, το ίδιο είναι! Δεν έχουν καμμιά διαφορά!...».

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

(1924–1994)

※

[(1) Αθανάσιου Ρακοβαλή:

«Ο πατήρ Παΐσιος, μού είπε…»,

σελ. 71, 74–76, Θεσ/νίκη, Μάϊος 1998⁴.

(2) Στην πρώτη και μεσαία φωτογραφία:

ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, στρατιώτης,

κατά τα έτη 1945–1949,

όταν ήταν 21 με 24 χρονών παλληκάρι·

έχοντας εμφανέστατα «την νιότη του

ανανεωμένη σαν του αετού» (πρβλ. Ψαλμ. Ργ΄-103, 5).]

※

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΜ: ΜΙΑ ΦΛΟΓΕΡΗ ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΦΛΕΓΕΤΑΙ!...

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΜ: 

ΜΙΑ ΦΛΟΓΕΡΗ ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΦΛΕΓΕΤΑΙ!... 

[Ο Άγιος Ανδρόνικος, Αρχιεπίσκοπος του Περμ (†7 Ιουνίου 1918), δεν είναι μόνο ένας από τους νέους Ρώσους Ιερομάρτυρες αλλά ταυτόχρονα και μία από τις ευάριθμες εκκλησιαστικές μορφές που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων –προεπαναστατικά και μετεπαναστατικά– στην Ρωσία και αγωνίστηκαν ευσυνείδητα για την Ορθόδοξη Πίστη και τον Λαό του Θεού. Ακέραιος, φιλόπονος, θαρραλέος, λόγιος και, προπάντων, «πιστὸς ἄχρι θανάτου» (Αποκ. β΄ 10), περιγράφει σε επιστολές, εγκυκλίους, κηρύγματα, άρθρα και ημερολογιακές σημειώσεις του, την ζοφερή πολιτικοκοινωνική κατάσταση της πατρίδας του, την διάβρωση μεγάλου μέρους του εκκλησιαστικού πληρώματος από τον αθεϊσμό, καθώς και την ποιμαντική ανεπάρκεια του τότε ρωσικού κλήρου όλων των βαθμίδων, πριν την καθεστωτική μεταβολή στην χώρα του.
     Σήμερα, διαπιστώνοντας πως και η δική μας πατρίδα βρίσκεται σε μία ανάλογη κρίσιμη ιστορική καμπή, σε μία εποχή που παρουσιάζει εκπληκτική αλλά συνάμα και ανησυχητική ομοιότητα με εκείνην της προεπαναστατικής Ρωσίας, θεωρήσαμε καλό να μεταφέρουμε στον παρόντα τοίχο κάποια καίρια και σημαντικά αποσπάσματα κειμένων –πραγματικά επίκαιρων, αν όχι «προφητικών»– του Αγίου Ιερομάρτυρος Ανδρόνικου.
     Ομολογουμένως, είναι να θαυμάζει κανείς για το πόσο τα ειπωμένα, πριν από ένα σχεδόν αιώνα, πατρικά του λόγια, οι εμπνευσμένες σκέψεις και οι οξύνοες ανησυχίες του, ταιριάζουν, αρμόζουν, συνυφαίνονται και «δένουν» εκπληκτικά με το τρέχον καταθλιπτικό κλίμα των ημερών μας που σαν ένα βαρύ και μολυβένιο νέφος υπερίπταται επάνω από την χώρα μας, την ζωή μας και το αύριο των παιδιών μας!
     Ο λόγος του Αγίου, λόγος άκρως δυναμικός, αφυπνιστικός, κεραυνοβόλος, ασυμβίβαστος, καθάριος, ευαίσθητος, στοργικός αλλά και ελεγκτικός, έρχεται από μακρινές εποχές ενός βυθισμένου στον χρόνο μαρτυρίου μιας άλλης ομόδοξης χώρας, ακριβώς για να συνταιριαστεί επίκαιρα με την έκρυθμη και αβέβαιη πραγματικότητα που όλοι βιώνουμε καλά, μέσα μας και γύρω μας: με την καλά μελετημένη και μεθοδική προσπάθεια που γίνεται στην φτωχή –ή φτωχευμένη;– Πατρίδα μας, προκειμένου να αποδομηθούν και να εξαθλιωθούν τα πάντα μέσα σε αυτήν.
     Τα λόγια αυτού του νέου Αγίου Ιεράρχου, επομένως, ας αποτελέσουν αφορμή προβληματισμού για όλους μας και –κυρίως!– για τους ποιμένες του εμπερίστατου ποιμνίου και λαού. Ας μας παρακινήσουν σε μετάνοια, προσευχή και εργασία πνευματική. Ας μας εμπνεύσουν ένθεο ζήλο και ας μας διδάξουν πως πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε –με την βοήθεια του Θεού, πάντα!– για την αποτροπή μιας συμφοράς, όμοιας με εκείνην που γνώρισαν οι ομόπιστοι αδελφοί μας του Βορρά. Ας μας συνετίσουν, τέλος, ώστε να ζούμε, να ενεργούμε, να κινούμεθα και να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, πλέον, «μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί· ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι» (Ἐφεσ. ε΄ 15–16).
     Ο λόγος, λοιπόν, ανήκει εξολοκλήρου στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ανδρόνικο:]

     «Αγαπητά μου πνευματικά παιδιά·
     Η ζωή, έχει γίνει πια τρομερή για όλους μας. Έχουμε αυτοεξευτελιστεί μπροστά σε όλους τους λαούς του κόσμου. Μας αποφεύγουν σαν την πανούκλα και, ήδη συνεννοούνται, όσο εμείς θα αλληλοτρωγόμαστε, να μοιραστούν την λατρευτή μας πατρίδα.

     Όλοι όσοι πιστεύετε στον Θεό, όλοι όσοι αγαπάτε την αγιασμένη μας πατρίδα, σας καλώ και σας ικετεύω! Πάρτε θάρρος και σταθείτε όρθιοι, υπερασπίζοντας την πίστη μας και την γη μας. Ο λαός αγρίεψε, επειδή απομακρύνθηκε από τον Θεό. Τυφλωμένοι όλοι από τον διάβολο, ξεσηκώθηκαν ο ένας εναντίον του άλλου. Βοηθήστε τους να συνέλθουν, γιατί βρισκόμαστε ήδη, όχι στην άκρη του γκρεμού αλλά στο βάθος του! Εμείς, οι ίδιοι, ρημάξαμε την πατρίδα μας! Σώστε την, όσοι βλέπετε και κατανοείτε το μέγεθος της καταστροφής!

     Και, πρώτα απ’ όλα, αδελφοί μου, ας στραφούμε όλοι με καρδιά γεμάτη συντριβή στον Θεό, που μας τιμώρησε δίκαια για όλα τα άνομα έργα μας. Πόσο φοβερό είναι να στρέφεται κανείς εναντίον του Θεού, εναντίον της Αγίας Εκκλησίας Του, εναντίον της Θείας Ιερωσύνης Του! Άμποτε να συνέλθουν όλοι οι σκοτισμένοι από τον διάβολο υβριστές της Αγίας Πίστεώς μας και να επιστρέψουν αληθινά προς τον φιλάνθρωπο Θεό, με μετάνοια και ταπείνωση! Ωστόσο, οι αληθινά πιστοί Χριστιανοί, μπορούν να συμφιλιώνουν τους ανθρώπους αυτούς με τον Κύριο. Ας καταφύγουμε στους Ναούς, ιδιαίτερα τις μέρες των Εορτών και ας ικετεύσουμε θερμά τον Κύριο να μας λυπηθεί. Το ίδιο ας κάνουμε και στα σπίτια μας, κάθε πρωΐ και κάθε βράδυ. Ας παρακινήσουμε και τα παιδιά μας και όλους τους συγγενείς μας, να ζητήσουν το έλεος του Θεού. Μόνον Εκείνος μπορεί να μας σώσει, τώρα, όπως και σε παλαιότερα δύσκολα χρόνια έσωσε τους προγόνους μας.

     Τόσα χρόνια, βιβλία, εφημερίδες, σχολεία και διάφοροι εκπρόσωποι της διανόησης και της ψευτοπροόδου, συστηματικά δηλητηρίαζαν τον λαό με μύθους και ολέθριες ιδέες, προκειμένου να θανατώσουν την πίστη του, την οποία, θεωρούσαν σαν “ξεπερασμένη δεισιδαιμονία”. Έβλεπε, λοιπόν, ο λαός μας, όλους αυτούς τους εκφραστές της σύγχρονης κουλτούρας να αντιμετωπίζουν με φανερή περιφρόνηση την Ορθόδοξη Εκκλησία. Τους έβλεπε, όταν σπάνια προσέρχονταν αυτοί στους Ναούς για κάποια πανηγυρική δοξολογία, όχι μόνον να μην προσεύχονται, αλλά να φλυαρούν ασύστολα με κάποιους άλλους από την “παρέα” τους, έχοντας απαξιωτικά τα χέρια τους πίσω. Έβλεπε ο λαός όλους αυτούς τους ανθρώπους που καμάρωναν για την “εξυπνάδα” και την “μόρφωσή” τους, να ειρωνεύονται τον κλήρο και να περιφρονούν τις εκκλησιαστικές παραδόσεις. Έβλεπε ο λαός τα ίδια τα παιδιά του να αποκόβονται –στα πρώτα κιόλας σχολικά τους χρόνια!– από την αληθινή μας ιστορία· την ιστορία, που έγραψε ο ίδιος ο λαός αυτός με τους αγώνες του και την ψυχή του. Έβλεπε ο λαός, τους δασκάλους και τις δασκάλες, να κομπάζουν επιπόλαια για την αθεΐα τους. Τα έβλεπε ο λαός, όλ’ αυτά! Όλ’ αυτά, που δεν ήταν τίποτ’ άλλο, παρά ο καρπός του ψευδώνυμου διαφωτισμού. Αυτά, λοιπόν, του κλόνισαν την πίστη, προκάλεσαν τον ηθικό ξεπεσμό, διέλυσαν την οικογένεια, κατάντησαν την νέα γενιά ένα κοπάδι μεθυσμένων ταραχοποιών.

     Αλλά, εξίσου θλιβερή είναι και η κατάσταση και στον ίδιο τον χώρο της Εκκλησίας. Από τους απόφοιτους των Θεολογικών Ακαδημιών, πολύ λίγοι χειροτονούνται ιερείς. Απ’ αυτούς, πάλι, πολύ  λίγοι, είναι καλοί ποιμένες! Και –το χειρότερο;– κανένας απ’ αυτούς δεν πάει σε χωριό! Οι περισσότεροι σπουδαστές της θεολογίας, προτιμούν να συνεχίζουν τις σπουδές τους σε κάποιο άλλο πανεπιστήμιο, παρά να αναλάβουν κάποιο ποιμαντικό έργο. Έτσι, ο λαός, αρκείται σε ιερείς χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Ναι. Εμείς, από την δική μας πλευρά, είμαστε πρόθυμοι να τοποθετήσουμε ακόμη και σε κάθε χωριό τέτοιους πτυχιούχους της θεολογίας! Φτάνει αυτοί οι “πτυχιούχοι” να είναι άνθρωποι πνευματικοί –πράγμα, δυστυχώς, δυσεύρετο! Να, λοιπόν, “πώς” φτάσαμε στην παρακμή του ποιμαντικού έργου, στην παραμέληση της ψυχικής καλλιέργειας του λαού! Στην κατάπτωση του κηρύγματος, στην κατάπτωση της λατρείας, στην κατάπτωση, συνεπώς, και της λαϊκής ευσέβειας.

     Ο λαός έκρινε, ότι δεν τον ωφέλησαν καθόλου όλοι αυτοί οι “σπουδαγμένοι” που κάθισαν επάνω στο σβέρκο του! Δυστυχώς, όμως, έκρινε ότι δεν τον ωφελήσαμε ούτε και εμείς: οι “πνευματικοί πατέρες” του! Και αυτό, γιατί δεν καταφέραμε να κερδίσουμε την λαϊκή ψυχή· να την κρατήσουμε κοντά μας και να την καθοδηγήσουμε σωστά. Έτσι, δεν εξοφλήσαμε το χρέος μας προς τον λαό, με τα χρήματα του οποίου σπουδάσαμε. Από ’δω ξεκινά και η οργή του εναντίον όλων των “σπουδαγμένων”.

     Περιμένετε, και εσείς, όλοι οι επίδοξοι “μεταρρυθμιστές” της Αγίας Εκκλησίας μας! Θα γίνει κι εδώ (σ’ εμάς) χωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος –δίχως την θέλησή μας– για να ακολουθήσει –έμμεσος ή άμεσος– διωγμός της Εκκλησίας από το, όχι απλώς άθρησκο, αλλά εντελώς αντιχριστιανικό κράτος. Είτε το θέλουμε είτε όχι, μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι καθόλου μακριά. Πρέπει, λοιπόν, να ετοιμαζόμαστε, γιατί η Πίστη μας θα δοκιμαστεί σαν σε φωτιά.

     Είμαι βέβαιος, ότι, το κοντινό μέλλον μάς επιφυλάσσει την αναρχία και το μίσος. Αλλά το κακό αυτό οφείλεται στην άθεη κουλτούρα του αιώνα μας. Πώς να μην εξεγερθεί ο λαός, αφού έριξαν από τα χέρια του κι έδιωξαν από την ψυχή του όλες τις πνευματικές αξίες με τις οποίες ζούσε και οι οποίες τον έκαναν αληθινά έναν λαό θεοφόρο; Αυτές τις αξίες τώρα τις χλευάζουν, τις πετούν στην λάσπη και τις ποδοπατούν. Και τον λαό τον έκαναν πια άρρωστο και δυστυχισμένο.

     Επιθυμώ, ειλικρινά, την πλήρη ανακαίνιση της ζωής του λαού. Αυτή όμως η ανακαίνιση, θα επιτευχθεί όχι με εξωτερική επανάσταση, αλλά με εσωτερική: με την ανακαίνιση της ψυχής. Γι’ αυτό και “θέλω” να διατηρηθεί για αρκετό καιρό ακόμα αυτό το παρόν (άθλιο και ολοκληρωτικό) καθεστώς. Έτσι, όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που πόθησαν έναν “παράδεισο” δίχως Θεό πάνω στην γη, τώρα θα απολαύσουν πλήρως και όλα τα “αγαθά” του· θα γευθούν όλη την “γλύκα” του αθεϊσμού του· και μετά όλοι αυτοί θα καταριούνται συνειδητά, σε κάθε σταυροδρόμι της πορείας τους, την απογοητευτική αθεΐα!

     Όταν όλοι αποκτήσουν αυτήν την (πικρή, αλλά σωτήρια) επίγνωση, όταν όλοι σαν ένας άνθρωπος μετανοήσουν ενώπιον του Θεού, τότε, Εκείνος θα τους ξαναδώσει την σύνεση και την βούληση. Και, τότε ακριβώς είναι που θα γνωρίσουν την αληθινή ισότητα και την αληθινή αδελφοσύνη όλων των ελεύθερων ανθρώπων μπροστά στον Κύριο. Ο Θεός, αφαίρεσε πρόσκαιρα απ’ όλον τον λαό την σύνεση και την βούληση, εξαιτίας της αποστασίας του, ώσπου αυτός να μετανοήσει. Και, όταν μετανοήσει, τότε, σιγά–σιγά θα συνέλθει, θα ξαναβρεί την πνευματική του διαύγεια, θ’ αποκτήσει δύναμη και θ’ αποτινάξει όλη αυτήν την φρίκη που έχει τυλίξει την χώρα μας.

     Πιστεύω ότι κάποτε θα μετανοήσουν όλοι όσοι τώρα, τυφλά και παράλογα, καταστρέφουν την παραδοσιακή μας ζωή. Πιστεύω ότι κάποτε θα προσπέσουν με αναφιλητά στον Σταυρωμένο Χριστό, ζητώντας την βοήθειά Του, όλοι όσοι τώρα Τον βλασφημούν με την ζωή τους. Πιστεύω ότι κάποτε θα διακονήσουν θεάρεστα τον λαό με τις πλούσιες γνώσεις τους, ταπεινωμένοι από τις θλίψεις που θα δοκιμάσουν, όλοι οι “μορφωμένοι”, όσοι προπαγάνδιζαν, τόσα χρόνια, την αθεΐα. Άμποτε να μας ξαναδώσει ο Θεός σύνεση και δύναμη! Άμποτε να επιστρέψει η ψυχή του (Ελληνικού) λαού πίσω στον Θεό του, για ν’ απαλλαγεί από τον σκοτασμό και βαδίσει προς την ζωή.

     Όλοι μας, πρέπει με καθαρή καρδιά να συνειδητοποιήσουμε την ζοφερή κατάσταση της χώρας μας και να λάβουμε μέτρα για την διόρθωσή της. Μέτρα, όχι επιδεικτικά, αλλά σοβαρά και ρεαλιστικά. Όλοι μας, πρέπει με καθαρή καρδιά να συνειδητοποιήσουμε την ευθύνη μας και να πλησιάσουμε τον λαό, που η αθεΐα τον έβγαλε από την τροχιά της αληθινής ζωής. Ας του προσφέρουμε ό,τι του χρειάζεται για να ξαναβρεί την υγεία της ψυχής του και το φως της ελπίδας του.

     Ας μιλήσουμε στην γλώσσα του, ας εισχωρήσουμε στο πνεύμα του, ας φέρουμε στην καρδιά του ειρήνη και παρηγοριά. Προπάντων, όμως, ας του ξαναδώσουμε πίσω την χαμένη του πίστη. Αφού, βέβαια, γίνουμε πρώτα εμείς οι αυθεντικοί φορείς της. Την πίστη, με την οποία, ως τώρα ζούσε αυτός ο λαός και αποκτούσε την σωτηρία του. Ας βιώσουμε και ας εμπνεύσουμε την αληθινή αδελφοσύνη και την αληθινή ισότητα που δημιουργούνται στην Λειτουργική σύναξη των πιστών, εκεί μέσα στον Ιερό Ναό. Εκεί, πλούσιοι και φτωχοί· εκεί, διάσημοι και άσημοι· εκεί, εγγράμματοι και αγράμματοι· εκεί, όλοι, είναι ίσοι μπροστά στον Θεό. Έπειτα, ας δώσουμε στον λαό την υγιή πνευματική γνώση και ας φωτίσουμε την ζωή του με το αληθινό φως: το φως της αρετής, της δικαιοσύνης, της τιμιότητας, της νηφαλιότητας.

     Πατέρες και αδελφοί!
     Σπλαχνιστείτε τον παραζαλισμένο και σκοτισμένο, αλλά –κατά βάθος– πιστό λαό μας! Βοηθήστε τον να ξεπεράσει την θανάσιμη πνευματική κρίση που περνά και να συνέλθει. Και ο λαός θα συνέλθει, μονάχα με την δική σας συμπαράσταση. Με την συμπαράσταση, την πατρική και διακριτική, για την οποία, θα σας ανταμείψει με την υιική αγάπη του και την ολόθυμη αγία υπακοή του. Εύχομαι, να μην διαψευσθεί η δική μου βαθειά πίστη σ’ αυτόν τον τρόπο εξόδου από την κρίση που όλοι ζούμε, τώρα!

     Έχω πάντα την ελπίδα ότι η (Ελλάδα) θ’ αναστηθεί με την επιστροφή της στον Θεό. Να ενθαρρύνετε τους φοβισμένους· να ημερεύετε τους αγριεμένους· να εμπνέετε ελπίδα στους απελπισμένους· να ενσταλάζετε στις ψυχές όλων τις αρχές της φωτεινής ζωής, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Χριστού. Το έργο μας, είναι να συγκεντρώσουμε το διασκορπισμένο ποίμνιο του Χριστού, να οργανώσουμε τις ζωντανές εκκλησιαστικές δυνάμεις, τους ευσεβείς ανθρώπους κάθε ενορίας. Έτσι, οι άνθρωποι που έχουν απογοητευθεί απ’ όλα τα πολιτικά κόμματα, θα βρουν εδώ στην Εκκλησία και ανάμεσα στους πιστούς, το ασφαλές λιμάνι και την καλή ειρήνη. Έτσι, θα αναστηθεί και πάλι η ψυχή του λαού. Και θα αναστηθεί μαζί και το “σώμα” του: το υγιές κράτος.

     Ο Θεός, βοηθός σας!
     Συγχωρείστε με, εμένα τον αμαρτωλό αρχιεπίσκοπο Ανδρόνικο και προσευχηθείτε γι’ αυτόν!».

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ·
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΡΜ (1870–1918) 


[Ηγουμένου Δαμασκηνού (Ορλόφσκι): «Ιερομάρτυς Ανδρόνικος Αρχιεπίσκοπος Περμ (1870–1918) – Ένας ασυμβίβαστος Ιεράρχης», σελ. 8–10, 97–99, 101–105, 114–116, 121, Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής, Νοέμβριος 2011¹.]