ΤΟ ΠΑΝ

ΤΟ ΠΑΝ

     Το παν είναι να μη ραγίσει η καρδιά, να μην πληγωθεί το φιλότιμο, να μη θρυψαλιαστεί η εμπιστοσύνη. Όλα τ’ άλλα σιάζουν και περνάνε. Τι δεν καταλαβαίνεις;

π. Δαμιανός

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ;

ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ;

     Υπάρχει απουσία και απόσταση που εξυγιαίνει, τονώνει και αναπλάττει πραγματικά μια σχέση. Ενώ αντίθετα υπάρχει σχέση που φέρει, ενισχύει και συντελεί σε κάθε δυνατή απώθηση, φυγή και μοναξιά. Ποιος μπορεί να ξέρει; Ίσως μόνο αυτός που ετοιμάζεται πιο πολύ. Κάποιοι μένουν φεύγοντας και κάποιοι δραπετεύουν κι ας είναι παραμένοντες. Ξαφνικά, οι ολιγοστές αντοχές μας από φρένο στη ματωμένη καρτερία γίνονται μοχλοί για την πιο θεσπέσια υπέρβαση. Η καρδιά του ανθρώπου είναι φτιαγμένη από μυστήριο· το μυστήριο της αγάπης προς το οποίο και προορίζεται κάθε ώρα και στιγμή, σε κάθε χρόνο και προς κάθε αιώνα. Ο άνθρωπος μένει μόνο ν’ απορεί, όσο δεν στέργει ήδη από το τώρα και το παρόν του ν’ αγαπήσει απλά, ειλικρινά και αληθινά με την καρδιά του. Και ας ειπωθεί ότι όλα τα παραπάνω ζητήματα είναι εκ βαθέων λυμένα και τακτοποιημένα με τη σφραγίδα της δύναμης του Θεού, την Αγάπη.

π. Δαμιανός

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ!

ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ!

     Πού να φανταστώ ότι δεν είχα βάλει ακόμη αρχή στην αγάπη; Αβρός τρόμος η αγιότητα στη φαντασία. Έπρεπε να προσπαθώ να ψιθυρίζω κάπου-κάπου με συντριβή και πόθο τ’ Όνομά Σου, για να μάθω ήσυχα και απλά τη μύχια αλήθεια του εαυτού μου. Ζωογόνο αλφαβητάρι λησμονημένο ή απωθημένο η ψυχότροφη γνώση που φυτεύεις φιλάνθρωπα στον αγρό των εγκάτων μας.

     Ω, Εσύ, Αγάπη θεία, που διώχνεις από τα πληγωμένα σπλάχνα μας, από τα κουρασμένα φρένα μας, από τους αλαφιασμένους παλμούς μας κάθε πλάνη αγαπισμού, κάθε φρεναπάτη του αγαπολόγου κόσμου! Θέτεις αρχή για κάθε αρχή και κομίζεις το ξεκίνημα που επιθυμούσαμε κι ας μη το λέγαμε ποτέ.

     Και μας ζεις χριστότερπνα και πάλι! …

π. Δαμιανός

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΜΗ ΤΟΝ ΖΗΣΟΥΜΕ;

ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΜΗ ΤΟΝ ΖΗΣΟΥΜΕ;

     Ο Θεός μάς ριπίζει διαρκώς, μας κυκλώνει θεραπευτικά με τις ζωντανές εμπνεύσεις του προσώπου και της παρουσίας Του. Εμείς όμως προτιμούμε να πορευόμαστε πάντα μ’ εκείνη τη φτωχή, ανώδυνη, επίπλαστη, κούφια και ανεπαρκή ιδέα που τρέφουμε γι’ Αυτόν. Ο κόσμος ματαιοπονεί κυριολεκτικά ζητώντας να βρει τον Θεό με την δριμεία ακύρωση που Του προσάπτει η ζωή και πορεία του. «Συμφέρει» τελικά στον κοσμικό και πλάνο εαυτό μας να μη Τον ζήσουμε καθόλου. Ή ακόμη και να προσπαθούμε να Τον σμικρύνουμε στωικά στην κλίμακα της κάθε μορφής φιλαυτίας μας. Για τον Θεό όλες μας οι ιδέες, ακόμη και οι τάχα πιο ηθικές και ευσεβείς από αυτές, αποτελούν προπετείς μειώσεις προς την αγάπη Του, πεισματική τροχοπέδη προς την εσώτατη εμπειρία της θείας ζωής. Η καρδιά του ανθρώπου είναι και πρέπει να είναι το αθέατο κέντρο του μυστηρίου της ανεκδιήγητης εν Χριστώ Σωτηρίας, ο κύριος και βασικός μέτοχός της· γιατί μόνο η θεία Χάρη βαστάζει εσαεί τις απαντήσεις που γυρεύουν τα έγκατά μας, τις λύσεις που προσδοκά εναγωνίως η ύπαρξη…

π. Δαμιανός

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΜΑΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΜΑΣ

     Ο άγιος Μάμας καταγόταν από τα Γάγγρα της Παφλαγονίας της Μ. Ασίας. Οι γονείς του, ο Θεόδοτος και η Ρουφίνα, ευσεβείς χριστιανοί και ομολογητές της Πίστεως, συνελήφθηκαν από τους ειδωλολάτρες και φυλακίσθηκαν στην Καισάρεια. Η Ρουφίνα, η οποία τότε κυοφορούσε, γέννησε τον άγιο μέσα στο δεσμωτήριο. Μετά από λίγο οι δύο ομολογητές πέθαναν και το βρέφος ανέλαβε να αναθρέψει μία ευσεβής πατρικία, ονόματι Αμμία, κατ’ άλλους δε Ματρώνα. Επειδή το παιδί ψελλίζοντας καλούσε την θετή του μητέρα «μάμα», ονομάσθηκε Μάμας.

     Όταν ο Μάμας έγινε δεκαπέντε ετών, ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός (270-275) πρόσταξε «την ημέρα του Διός» όλοι οι μαθητές να προσφέρουν θυσίες στους θεούς. Ο Μάμας, πιστός στις διδαχές που του άφησε η Αμμία προτού πεθάνει, όχι μόνον αρνήθηκε να υπακούσει στο διάταγμα, αλλά παρέσυρε και τους συμμαθητές του να μιμηθούν το ανδρείο παράδειγμά του, με αποτέλεσμα να παραδοθεί στον ηγεμόνα της Καισαρείας της Καππαδοκίας Δημόκριτο. Δεδομένου ότι αυτός δεν είχε το δικαίωμα να τον τιμωρήσει ως κληρονόμο της πλουσιότατης Αμμίας, τον έστειλε με γράμμα στον αυτοκράτορα, ο οποίος εκστρατεύοντας κατά της Παλμύρας (272), βρισκόταν εκείνον τον καιρό στις Αιγές της Κιλικίας, που ήταν λιμάνι στον κόλπο του Ισσού και σπουδαίος σταθμός μεταξύ Κωνσταντινουπόλεως και Αντιοχείας.

     Ο Αυρηλιανός προσπάθησε πότε με υποσχέσεις και πότε με απειλές να πείσει τον Μάμαντα να θυσιάσει στον θεό Σέραπι. Επειδή όμως έβλεπε έναν έφηβο να του ανθίσταται με τόση τόλμη, διέταξε να τον ραβδίσουν. Ελπίζοντας ότι από τους πόνους θα υπέκυπτε, του είπε με πονηρία: «Πες μόνον με τα χείλη πως θυσιάζεις, και αμέσως θα σε ελευθερώσω!». Αλλά ο Μάμας απάντησε: «Ούτε με τα χείλη ούτε με την καρδιά θα αρνηθώ τον αληθινό Θεό, αυτοκράτορα· σου είμαι όμως ευγνώμων, διότι με τα βάσανα αυτά με κάνεις καλύτερο φίλο του αγαπημένου μου Χριστού».

     Έκαυσαν τότε όλο του το σώμα με αναμμένους δαυλούς και τον κτύπησαν με πέτρες. Διαφυλάχθηκε όμως αβλαβής από τα μαρτύρια, και ο Αυρηλιανός διέταξε να δέσουν στον λαιμό του βαριά μολύβδινη σφαίρα και να τον πετάξουν στην θάλασσα. Ενώ οι στρατιώτες τον οδηγούσαν δεμένο, άγγελος Κυρίου εμφανίσθηκε, τον απελευθέρωσε και τον πρόσταξε να ανεβεί στο όρος της Καισαρείας.

     Εκεί ο άγιος έζησε με αδιάλειπτη προσευχή, έχοντας συντροφιά τα άγρια ζώα. Άρμεγε τις ελαφίνες και με το γάλα τους έπηζε τυρί· κρατούσε λίγο για να τρέφεται και το υπόλοιπο κατέβαινε και το μοίραζε στους πτωχούς της Καισάρειας.

     Όταν ο νέος διοικητής της Καππαδοκίας Αλέξανδρος άκουσε για τον Μάμαντα, έστειλε ιππείς να του τον φέρουν. Ο άγιος προγνώρισε τον ερχομό τους και τους φιλοξένησε με ψωμί και τυρί. Ύστερα κατέβηκαν στην πόλη, όπου ο Μάμας με παρρησία ομολόγησε στον Αλέξανδρο τον Χριστό. Τα νέα βασανιστήρια που υπέστη απέδειξαν εντονότερα την παρουσία της θείας Χάριτος στην ψυχή και το σώμα του. Ξέσχισαν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια και τον έριξαν σε αναμμένη κάμινο.

     Επειδή ο άγιος διαφυλάχθηκε και πάλι αβλαβής, τον έριξαν στα θηρία. Αυτά όμως, αντί να τον κατασπαράξουν, κυλίονταν στα πόδια του και τον έγλυφαν. Απελπισμένος ο Αλέξανδρος πρόσταξε έναν στρατιώτη να τον διαπεράσει με μια τρίαινα. Κρατώντας ο άγιος Μάμας τα χυμένα σπλάχνα του στα χέρια, βγήκε από το στάδιο και βαδίζοντας περίπου διακόσια πενήντα μέτρα πήγε και ξάπλωσε σε ένα σπήλαιο. Εκεί άκουσε φωνή από τον ουρανό που τον καλούσε στις αιώνιες μονές και αγαλλόμενος παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό.

     Έτσι, το σπήλαιο έγινε ο τάφος του αγίου. Κατά τα μέσα του 4ου αιώνος οι Καισαρείς έκτισαν εκεί επάνω μεγάλη βασιλική στο όνομά του και τον εόρταζαν με πολλές τιμές. Προς το τέλος του ιδίου αιώνος, στον ναό αυτό οι μεγάλοι Καππαδόκες Πατέρες εξεφώνησαν τις ομιλίες τους προς τον άγιο. Η αψίδα της βασιλικής υπήρχε ως το 1908. Σήμερα σώζονται μόνον τα χαλάσματα, που είναι γνωστά με την Τουρκική ονομασία «Ντελικλί-Τας», δηλαδή «Τρυπημένη Πέτρα». Τα τελευταία χρόνια, πριν από την μικρασιατική καταστροφή, από τα χαλάσματα αυτά περνούσαν με πίστη οι Έλληνες και οι Τούρκοι τα άρρωστα παιδάκια τους για να γίνουν καλά. Ο άγιος καλλίνικος Μάρτυς του Χριστού Μάμας θεωρείται παραδοσιακά ως ο προστάτης των βοσκών αλλά και των υιοθετημένων παιδιών.

Σ υ ν α ξ ά ρ ι ο ν

        Τῇ Β΄ τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου

        μνήμη τοῦ ἁγίου Μάρτυρος Μάμαντος.

Στίχ. Ἀκμαῖος ὢν Τριάδος εἰς πίστιν Μάμας,

        Ἀκμαῖς τριαίνης καρτερεῖ τετρωμένος.

        Δευτερίη χολάδες Μάμαντος χῦντο τριαίνῃ.

—ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ—

Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

   Θεῖον βλάστημα, Μαρτύρων πέλων, ἠκολούθησας, ἀσχέτῳ πόθῳ, τοῖς ἐνθέοις ἀληθῶς τούτων ἴχνεσι· καὶ τοῦ Σωτῆρος κηρύξας τὸ ὄνομα, ἐθαυμαστώθης σοφὲ δι’ ἀθλήσεως. Μάμα ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

—ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ—

Ἦχος γ΄. Ἡ Παρθένος σήμερον.

   Ἐν τῇ ῥάβδῳ Ἅγιε, τῇ ἐκ Θεοῦ σοι δοθείσῃ, τὸν λαόν σου ποίμανον, ἐπὶ νομὰς ζωηφόρους, θῆρας δέ, τοὺς ἀοράτους καὶ ἀνημέρους, σύντριψον, ὑπὸ τοὺς πόδας τῶν σὲ ὑμνούντων· ὅτι πάντες οἱ ἐν κινδύνοις, προστάτην Μάμα, θερμόν σε κέκτηνται.

—ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ—

   Τέθηλας ἐκ ῥίζης θεοφιλοῦς, καὶ τῆς ἀληθείας, ἐγεώργησας τοὺς καρπούς· σὺ διὰ πυρὸς γάρ, καὶ ὕδατος διῆλθες, ἐκλάμπων ἐν τοῖς ἄθλοις, Μάμα τοῖς θαύμασι.

※

[ Ιερομονάχου Μακαρίου

Σιμωνοπετρίτου:

«Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

Τόμ. 1ος (Σεπτέμβριος),

σελ. 75–77.

Διασκευή από τα Γαλλικά:

Ιερό Κοινόβιο

Ευαγγελισμού της Θεοτόκου,

Ορμύλια Χαλκιδικής.

Εκδόσεις «Ίνδικτος»·

Αθήναι, Φεβρουάριος 2011².

Επιμέλεια ανάρτησης:

π. Δαμιανός. ]

※

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

«Ο ΤΙΜΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΚΥΣ, ΩΡΑΙΟΣ, ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ!»

«Ο ΤΙΜΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ

ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΚΥΣ, ΩΡΑΙΟΣ, ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ!»

     Ο μακαριστός Γέροντας Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης (1905–1991), αυτός ο θεόπνευστος Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, το σύγχρονο αγλάϊσμα της Αθωνικής Πολιτείας, στην αρχή της μοναχικής του ζωής και πορείας, είχε δυσκολευτεί απερίγραπτα. Κατά παραχώρηση Θεού εγκαταλείφθηκε πρόωρα από τον ίδιο τον γέροντά του, τον ιερομόναχο Μ., επειδή αυτός θέλησε να προσχωρήσει στο κίνημα των Ζηλωτών στην Αθήνα. Έμεινε έτσι «μόνος μονώτατος» –όπως λέει και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος– για κάποια χρόνια να ασκητεύει στην τραχεία και απαράκλητη έρημο της Μικράς Αγίας Άννης, μόνος, «μόνῳ τῷ Θεῷ», διαρκώς προσευχόμενος και, με την ενίσχυση της θείας Χάριτος, της Κυρίας Θεοτόκου και των Αγίων του Θεού, να αντιπαλεύει με τον αόρατο εχθρό.

     Με θείο, πραγματικά, θάρρος, με ακατάβλητο φρόνημα και με αισθητή μέσα του τη θεία βοήθεια, παρέμεινε αποφασιστικά στο πάμφτωχο Καλύβι του Τιμίου Προδρόμου, αντιμετωπίζοντας μέσα σε αυτό πολλούς πειρασμούς και από ανθρώπους και από δαίμονες, ζώντας κατά πάντα ασκητικά, λιτά και καρτερικά. Η σκληρότατη ζωή, οι αγώνες του και οι πειρασμοί, τον έκαναν χαλκέντερο και γνώριζε με σοφία, με σύνεση και με θαυμαστή διάκριση, να αντιμετωπίζει εύκολες αλλά και συνάμα δύσκολες καταστάσεις.

    

     Έλεγε ο ίδιος χαρακτηριστικά:

     –Όταν ήρθα εδώ, παιδιά μου, τα πρώτα χρόνια, νόμιζα ότι αυτά τα βράχια γύρω μου θα πέσουν πάνω μου να με πλακώσουν! Αλλά, είπα: «Εδώ!... Εδώ, θα πεθάνω!...». Και ο Κύριος με ευλόγησε!».

     Το περιστατικό που ακολουθεί είναι πέρα ως πέρα αληθινό και αφορά αυτή τη ζοφερή, στενή και απαράκλητη περίοδο κατά την οποία ο Γέροντας Γεράσιμος ζούσε μόνος, ορφανός από πατέρα πνευματικό, αβοήθητος, υστερούμενος, ανήμπορος, ενδεής και πάμφτωχος.

     Ο περιβόητος παπα–Εφραίμ ο Κατουνακιώτης (1912–1998), περνώντας κάποτε έξω από το Καλύβι του 25χρονου τότε μοναχού Γερασίμου, βλέπει οφθαλμοφανώς επάνω ακριβώς από το Καλύβι του ταπεινού Υμνογράφου τον Τίμιο Πρόδρομο του Κυρίου να υπερίπταται και έκθαμβος τον ρωτάει:

     –Τί κάνεις εδώ, Τίμιε Πρόδρομε;!

     Και ο Άγιος Ιωάννης, ο παμμέγιστος Πρόδρομος του Σωτήρος Χριστού, του απαντά:

     –Κάθομαι εδώ και φυλάω το καλογέρι, που μου ανάβει τα καντήλια!

     Ο παπα–Εφραίμ δόξασε τον Θεό και, με δάκρυα στα μάτια, πήγε και διηγήθηκε καταλεπτώς το γεγονός στον νεαρό, τότε, μοναχό π. Γεράσιμο, ο οποίος, ακούγοντάς το, ξέσπασε αμέσως σε άφθονους λυγμούς μεγάλης και ασυγκράτητης συγκινήσεως, δοξολογώντας τον Θεό και ευχαριστώντας από βάθους καρδιάς τον Τίμιο Πρόδρομο για την ανέλπιστη εύνοιά του προς αυτόν.

     Άλλοτε πάλι, δεκαετίες αργότερα, σε μία συζήτηση που έγινε, αντιδρώντας ο αείμνηστος Γέροντας π. Γεράσιμος για την περισσή αυστηρότητα που αποδίδουν υπέρμετρα πολλοί χρωστήρες των αγιογράφων στον χαρακτήρα της μορφής του Τιμίου Προδρόμου, εκμυστηρεύθηκε προς τον υποτακτικό του με έκδηλη πια τη μυστική ομορφιά των ιερών βιωμάτων του, μεταξύ των άλλων, τα εξής:

     –Ο Τίμιος Πρόδρομος, είναι γλυκύς, ωραίος, πανέμορφος!...

     –Τί λες, Γέροντα; Πώς το ξέρεις; τον ρώτησε με αφέλεια ο νεαρός υποτακτικός του.

     –Τον είδα, παιδάκι μου! είπε με απλότητα ο Γέροντας Γεράσιμος·

      –Τον είδα!... Ήταν γλυκύς, ωραίος!... Και μου είπε ότι, «εγώ θα είμαι ο προστάτης σου και ο εγγυητής της σωτηρίας σου!».

     Ο υποτακτικός του μακαριστού Υμνογράφου τα έχασε κυριολεκτικά! Συνέχισε να περπατάει σιωπηλός προς τα κελιά τους μαζί με τον αγαθό Γέροντά του, τον μακαριστό Γεράσιμο· αμίλητος πλέον, αλλά εσωτερικά έκθαμβος από αυτή την πολύτιμη αποκάλυψη για τον Τίμιο Πρόδρομο, τον «γλυκύ, τον ωραίο και τον πανέμορφο» Προάγγελο, Προφήτη, Κήρυκα, Συγγενή, Φίλο, τον Βαπτιστή Ιωάννη, τον Πρόδρομο του Σωτήρος Χριστού!

ΜΟΝΑΧΟΣ

ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ

(1916–2006)

[ (1) Μοναχού

Θεοκλήτου Διονυσιάτου

(1916–2006):

«Γεράσιμος Μοναχός 

Μικραγιαννανίτης,

Υμνογράφος της Μεγάλης 

του Χριστού Εκκλησίας»·

Εκδόσεις: 

«Θεσσαλονίκη Πολιτιστική

Πρωτεύουσα Ευρώπης 1997»,

σελ. 127–128.

(2) Επιμέλεια ανάρτησης:

π. Δαμιανός. ]

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΦΙΛΟΘΕΗ ΚΑΙ ΦΙΛΑΔΕΛΦΗ ΠΙΣΤΗ

ΦΙΛΟΘΕΗ ΚΑΙ ΦΙΛΑΔΕΛΦΗ ΠΙΣΤΗ

     Εάν δεν έρθει εκείνη η καταλυτική εμπειρία, η γεύση, η αποκάλυψη και η ανά(σ)ταση της αληθινής Πίστεως στην καρδιά και τη ζωή του ανθρώπου, ο πήχης της αντίληψής μας μέσα σε αυτόν τον κόσμο θα πάσχει απαράκλητα, γιατί θα είναι πάντα σταματημένος σ’ έναν άσωστο και απρόσφορο ανθρωποκεντρισμό, πάντα φρακαρισμένος σιμά σε κάθε τι χαρωπό, σε κάθε τι ανώδυνο, σε κάθε τι εφησυχασμένο, στο άγνωστο, στο δήθεν, στο περίπου, στο καθόλου, στο συμβιβασμένο, στο ανίδεο, στο κάθε μορφής κενό, στο αβαθές και το σχηματικό, ακόμη και στο κάθε κοσμικά δίκαιο. Το καλό όμως δεν είναι καλό, αν δεν έχει μέσα του τον Χριστό, τη μόνη πηγή και υπόστασή του, την αρχή και αυθεντία του Προσώπου Του. Και η Σωτηρία δεν μας έρχεται «έτσι», από το πολύ μας το καλό μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά σαν αναπάντεχο δώρο και σαν ανέλπιστη δωρεά από τον μόνον Αγαθό και Καλό, τον «χρηστό» Κύριο Ιησού Χριστό, ως το άφθαρτο βιωματικό κέντρο της πιο καρδιακής σχέσης μας μαζί Του. Και η αγάπη μας προς τον Χριστό, όσο καλοπροαίρετη, αγνή και επαινετή κι αν είναι, πάντα ακολουθεί και έπεται εκείνου του άφραστου φωτισμού και του άνωθεν γεγονότος της Πίστεως μέσα μας. Πρώτη, πρώτιστη, κυρία και κυρίαρχη έρχεται πάντα η δική Του αγάπη, αγάπη που μας εμπνέει σε κάθε άλλη έμπρακτη κατάσταση Πίστεως, είτε αυτή είναι φιλόθεη είτε φιλάδελφη· προς την οποία Πίστη τελικά εμείς ή θα ελκυστούμε κατά τον πόθο της σωτηρίας μας ή θα αφελκυστούμε κατά το θέλημα της απωλείας μας. Κι επιτέλους, ας ξυπνήσουμε μια φορά, έστω για μια μόνο φορά: μέση οδός δεν υπάρχει!

π. Δαμιανός

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

«ΟΦΕΙΛΕΤΕΣ ΜΥΡΙΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ»

«ΟΦΕΙΛΕΤΕΣ ΜΥΡΙΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ»

     Είμαστε κι εμείς πολλαπλά και πολύτροπα οφειλέτες ενώπιον του Θεού αλλά και προς την εικόνα Του, τον συνάνθρωπό μας· είμαστε, με τον έναν ή άλλο τρόπο, «οφειλέτες μυρίων ταλάντων»! Αυτές οι «οφειλές» πάλι δεν είναι το ενοχικό μέρος ενός παιγνιδιού υποτέλειας σε έναν μηχανισμό θρησκεύματος ή θρησκευτικότητας που προάγουν την ανελευθερία του προσώπου, αλλά πολύτιμα ευρήματα μιας αληθινής εσωτερικής αυτογνωσίας, η οποία είναι το πρώτιστο βήμα προς τη σωτηρία. Πρέπει να ξέρεις αν, τι, που και σε ποιον χρωστάς, για ν’ αρχίσεις να γίνεσαι επιτέλους «νοικοκύρης» του βίου σου. Ο χειρότερος οφειλέτης είναι ο αναίσθητος οφειλέτης κι όχι εκείνος που απλώς δυσκολεύεται να αποπληρώσει τις οφειλές του. Κάθε δυσκολία αίρεται με την παραδοχή των οφειλών. Γιατί ο πολυεύσπλαχνος Κύριος νικά τα χρέη μας, σβήνει τη ντροπή των οφειλών μας και μας κάνει συγκυρίους Του. Κι εκείνο το «μακροθύμησον επ’ εμοί» των συνδούλων της σημερινής Παραβολής είναι η ίδια επαναλαμβανόμενη φωνή παράκλησης, το ίδιο κέλευσμα που, μέσα από τα καθημερινά συμβάντα και τα γεγονότα, μας αποτείνουν οι συνάνθρωποί μας μέσα στην υπάρχουσα σχέση μας μαζί τους· αυτή η φωνή της έκκλησης για κάθε ευεργεσία εν Χριστώ είναι ανάγκη να μας θυμίζει την πρώτη και μεγάλη μακροθυμία του Θεού προς την καρδιά μας, γιατί μέσα ακριβώς σε αυτή τη μακροθυμία βρίσκεται το πνευματικό θεμέλιο της ζήσης μας. Αν όμως η καρδιά μας, η ζωή μας, ο αγώνας μας, το πνεύμα και το φρόνημά μας δεν έχουν καν αλλοιωθεί και δεν έχουν ακόμη συγκινηθεί και εμπνευσθεί από τη θεραπευτική αίσθηση της ανείπωτης και αμείωτης ευεργεσίας της θείας αγάπης σ’ εμάς προσωπικά, τότε όσο ζούμε, προβλέπεται λίγο-πολύ να πνιγόμαστε στην ασφυκτική κακία, στην ανεξακρίβωτη δολιότητα ή την ανομολόγητη βαναυσότητα του μοχθηρού είναι μας.

     Ο σκληρός, ο αμακρόθυμος και ο ανεπιεικής άνθρωπος είναι ο συντελεστής κάθε κακίας κι ας μη το γνωρίζει ο ίδιος κι ας μη το μάθει ποτέ αυτό. Η «οργή» και η «τιμωρία» του Θεού, η κόλαση που εξορκίζουμε συνεχώς, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο βαθμιαίος βυθισμός του είναι μας σ’ έναν σπαραγμό παράνοιας κι σ’ ένα ατελείωτο τέλμα της μη αγάπης που μας συνέχει κυριολεκτικά· τη μη αγάπη που δημιούργησαν τα χρέη και οι οφειλές μας: η απογοητευτική κατάσταση να μην έχουμε να παρουσιάσουμε ούτε προαίρεση ούτε λόγο ούτε και πράξη αγάπης στην επίγεια πορεία μας. Μόνο με τη μακροθυμία της θείας αγάπης «ξεπληρώνουμε». Μόνο με την αναισθησία και την ασυμπάθεια της πονηρίας μας «χρεωνόμαστε» διαρκώς την απώλειά μας. Ο «οφειλέτης των μυρίων ταλάντων» δεν είναι άλλος από τον δύσμοιρο τύπο ανθρώπου της αδιαφορίας, της αναισθησίας, της ασυμπάθειας, της θλιβερής ανεπάρκειας σε καθαρή και έμπρακτη αγάπη Θεού, της φρικτής άρνησης αυτής της σωτήριας αγάπης. Αυτός που χρωστάει τα πιο πολλά, είναι αυτός που αδιαφορεί για όλα και για όλους στη ζωή του. Αυτός που ξεχρεώνεται συνεχώς, μένοντας άδουλος, αδέσμευτος, ελεύθερος και κραταιός, είναι μόνο ο ταπεινός και ευαίσθητος άνθρωπος που κάνει τη θεία ευεργεσία ρότα και πλοηγό της ζωής του ή καλύτερα· ζωή της ζωής του. Η ζωή μέσα στη μακροθυμία και τη συγχωρητικότητα του Θεού γίνεται όντως ζωή, πηγή χαράς και δύναμης για τον κάθε πικραμένο και αδικημένο, θεραπεία και αγωγή προς την πραγματική ελευθερία. Εν τω Θεώ, η οφειλή των μυρίων ταλάντων ένεκα των αμαρτιών και της πονηρίας μας, γίνονται μύρια χαρίσματα και μύριοι πλατυσμοί ανέσεως της καρδιάς μας. Η σωτηρία του Χριστού ήρθε και έρχεται και δε φεύγει από κοντά μας, εκτός βέβαια εάν εμείς το θελήσουμε ακόμη και με την πιο αθέατη και ανεπαίσθητη σκληρότητα από μέρους μας. Και μέσα σε αυτή τη σωτηρία κανείς δεν χρωστάει κανέναν και τίποτα. Γιατί η θεία αγάπη δεν κρατάει σε κανέναν τίποτα, σβήνει κάθε τυχόν οφειλή των ταπεινών, των απλών και των άκακων. Μέσα λοιπόν σε αυτό το παραδείσιο κλίμα «δεν αφήνουμε κανένα χρέος σε κανέναν, εκτός βέβαια από την αγάπη, που την οφείλουμε πάντοτε ο ένας προς τον άλλον» (πρβλ. Ρωμ. 13, 8).

π. Δαμιανός

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΤΟ ΒΡΑΧΙΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΤΟ ΒΡΑΧΙΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

     Κάποτε ο ασκητής πέριξ των Καρυών του Αγίου Όρους, ο μακαριστός Γερο–Χαράλαμπος ο «Κομποσχοινάς» (1914–1998), διηγήθηκε κάποτε τα εξής:

     «Ήταν μια γριούλα στη Μικρά Ασία με μια θαυματουργή εικόνα. Θεράπευε Τούρκους και Χριστιανούς. Στον πόλεμο του ’22 αυτή πήρε μαζί της την εικόνα. Ενώ λοιπόν σκότωναν οι Τούρκοι, αυτήν δεν την έβλεπαν και ήρθε στην Αθήνα. Με το μύρο που έβγαζε η εικόνα, θεράπευσε άρρωστο».

     Διηγήθηκε μια άλλη φορά:

     «Κατά τον χειμώνα του 1943 στην Αθήνα, όπου διέμενα σαν λαϊκός, υπήρχε μεγάλη στέρηση των αναγκαίων και, σε συνδυασμό με τον βαρύ χειμώνα, πολύς κόσμος πέθαινε. Εκείνη την εποχή, συνήθιζα να επισκέπτομαι αυτήν την πολύ ευλαβή καλογριά, η οποία είχε στο σπίτι της τούτη την παλιά εικόνα της Παναγίας από τη Μικρά Ασία. Η Εικόνα αυτή έφερε πάνω της πολλά παλαιά τάματα, μερικά εκ των οποίων ήταν πολύτιμα. Καθώς λοιπόν στενοχωριόμασταν από την έλλειψη τροφών, μία ημέρα της λέω: “Βρε, Μαρία!... Δεν πουλάς το μάλαμα από την εικόνα ν’ αγοράσουμε τίποτα να φάμε;…”. Κι αυτή απάντησε: “Το μάλαμα αυτό είναι της Παναγίας και δεν μπορώ εγώ να το πειράξω. Αν ήθελε η Παναγία να μας το δώσει, θα μας το έδινε!”. Μόλις όμως είπε αυτά τα λόγια, ένα χρυσό βραχιόλι από τα τάματα της εικόνας σηκώθηκε μόνο του από την εικόνα και κόλλησε στο τζάμι της, σαν να ήθελε να βγει έξω από το προσκυνητάρι. Αυτό το θεώρησε πως ήταν σημάδι από την Παναγία. Πούλησε το βραχιόλι και αγοράσαμε τρόφιμα, με τα οποία βγάλαμε εκείνο τον δύσκολο χειμώνα…».

※

[ «Από την ασκητική και ησυχαστική 

Αγιορειτική παράδοση»,

3ο μέρος («Αποφθέγματα»),

σελ. 662–663·

Άγιον Όρος, 2011.

Επιμέλεια ανάρτησης:

π. Δαμιανός. ]

※

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΣΤΗΝ ΚΟΓΧΗ ΤΗΣ ΠΛΑΤΥΤΕΡΑΣ

ΣΤΗΝ ΚΟΓΧΗ ΤΗΣ ΠΛΑΤΥΤΕΡΑΣ

Μια μικρή αγκαλιά

στην πανώρια

και τρανή αγκαλιά Σου,

θέλησα κι εγώ

να δώσω τρυφερά…

«Πλατυτέρα εσύ!

και πώς να σε φτάσω;»

σκέφτομαι εντός μου·

μα, το τολμώ!...

Τανύζω με λαχτάρα

τα δυο μικρά

κι εύθραυστα χέρια,

σε Σένα καρδιά υψώνω

με πόθο σιωπηλά,

να στέκω πλάι

στο γλυκύτατο Παιδί Σου,

ωσάν παιδί ζήλεψα

– το λέω, τ’ ομολογώ!

Μέσα εκεί στην κόγχη

της δικής Σου αγάπης,

βαθειά κι αιώνια

να μπω, ν’ αράξω,

να κουρνιάξω

κι απ’ την ανείπωτη θαλπωρή,

την υπερκόσμια ομορφιά,

την άφραστη στοργή Σου,

μόνος μου

να το σαλπίσω,

παντού να το φωνάξω·

πως η μόνη Μάννα

ολάκερου του κόσμου,

είσαι Εσύ,

Παναγία μου γλυκιά!...

[ Αύγουστος 2013 ]

π. Δαμιανός

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.