ΤΟ ΕΙΛΗΤΑΡΙΟΝ

Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2015

ΑΓΡΙΑ ΡΟΚ ΜΕΘΥΣΙΑ

Έβαψα και χάραξα κάθε πόρο, που μού ’δωσε ο Θεός στο σεντόνι του δέρματός μου, σχέδια και μηνύματα σουρεαλιστικών και ψυχεδελικών εμπνεύσεων. Ο οίστρος του πόνου έγραψε μέσα μου ραψωδίες και μανιφέστα που δε ψελλίστηκαν ποτέ προς τα έξω, μοναχά κάτι αέρινες «ποιητικές ανησυχίες» φανήκαν στην αρχή, που άρεσαν πολύ σε κοινό και φίλους. Μετά, όταν οι φίλοι έγιναν ένα με το κοινό και το κοινό θύμιζε φίλους αδρανείς, σκορπούσα θάμπωμα παντού κι έγινα αύθις δυσάρεστος και τα μάλα παράδοξος. Ανάρτησα απάνω μου, μ’ εφηβική καύχηση, ρώμη και αλαζονεία, σύμβολα και σχέδια μιας άγριας επανάστασης που ακόμη περιμένω ν’ αντικρίσω τις πράξεις των ανατροπών της. Ντοπαρίστηκα στην άγρια ροκ μεθυσιά, στην ακράτητη κραιπάλη, που καίει την άυλη και κατεχόμενη ψυχή, ανάγκες και σχέσεις που ’κρύβαν θεμιτό και αθέμιτο βόλεμα, κουβέντες που ’μοιάζαν με ζεστή κουβέρτα της γιαγιάς, θωπεύματα που ’κρύβαν θολό και άπιαστο έρωτα παραμυθιών. Έτρεξα παθιασμένα στο απέραντο και πολύφρακτο λιβάδι του καμένου κόσμου. Έγινα ο πιο ανήσυχος κι ακούραστος ταξιδευτής, ο πιο συχνός αγύρτης έξω από τις κλειστές πόρτες των καρδιών. Άντεξα εμένα νά ’μαι αδύναμος, ανυπεράσπιστος, φτωχός κι απένταρος από απαράδεκτες επιλογές και από συγκυρίες των σχέσεων με ανθρώπους που αλάργευαν συνεχώς από μένα. Στάθηκα στωικός, ακατανόητος, καθόλα άσημος και ανεπίσημος, παρείσακτος, λιποτάκτης, απόβλητος και ανεπιθύμητος από πεποίθηση και από κάθε προκατάληψη. Εγκατέλειψα με αηδία σαλόνια και φώτα, φονικές ατσαλακωσιές, λούστρα υπόκρισης, αναλήθειες φρικτές, ψέματα χρυσά, τοξικά ανθρωπάκια πού ’χαν εθιστεί στη σαγήνη της υπόσχεσης στα χείλη, που κράταγαν μαχαίρια δόλου στην αστραφτερή στόφα τους. Δρασκέλισα με κάθιδρη φόρα απάτητα για τους πολλούς ναρκοπέδια της ασφάλειας και της τακτοποίησης, της έμμισθης ησυχίας, της πληρωμένης επανάπαυσης και του αγιάτρευτου κενού που γδέρνει υπαρκτικά τοιχώματα. Έκρυψα στην παχνιστή έρημη χλόη λίγα μαργαριταρένια δάκρυα σαν τεκμήριο ότι έχω μέσα μου παλμό, όνειρα και πόνο ακριβό κι αλησμόνητο. Βρέθηκα, μόνος, απλησίαστος, ανέστιος και άοικος, έξω στο δρόμο, έξω κι από μένα ακόμη. Σκυλιά και πάθη οι λογισμοί, περνούσαν απειλητικά από δίπλα μου γλείφοντας τις λασπωμένες σόλες μου· μια–δυο φορές, ένιωσα τα υγρά σαλιωμένα τους δόντια σα σπαραχτική ήττα και σαν απέλπιδα ηττοπάθεια μέσα μου. Μια επάρατη δειλία, όλος μου ο πληγωμένος εαυτός, ήταν ο μόνιμος εχθρός, κατάσκοπος και υπονομευτής μου. Άφησα τις άμυνες, τις αρνήσεις, τη φαντασία, τη λογική, κάθε νόμο, σιγουριά και ευπρέπεια· η καρδιά μου έμεινε γυμνή μπροστά στον αδυσώπητο κόλαφο του κόσμου, έκθετη στο μίσος που το λέμε πολλάκις «κριτική» και «κήρυγμα»· μαρμάρωσα πικραμένος έξω στ’ αγιάζι του ντουνιά, ν’ αγναντεύω σιωπηλά τον πηλό της ανελευθερίας που μας σκεπάζει όλους, μακριά από κάθε προσδοκία, αναμονή και αξίωση. Δε ζήτησα ηρωισμούς και ανδραγαθήματα, μόνο ετούτη τη γλυκιά ελευθερία της καρδιάς και του πνεύματός μου. Τη γύρεψα σαν πλάνος και σα τρελός, σα νεοφώτιστος και σαν προσήλυτος, σαν ένας γραφικός κι ηλίθιος, σαν ένας αγιάτρευτα ερωτοχτυπημένος και αλγεινά κολλημένος, μα δε την είδα ακόμη· δε κατάφερα να τη θωρήσω μέσα μου. Αλλ’ άξιζε να κάνω όχι απλά κάτι, αλλά να γίνω τα πάντα γι’ αυτήν. Μήπως εσείς όλοι την είδατε πουθενά;…

π. Δαμιανός

Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2015

ΔΕΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΟ ΝΑΟ

Κυριακή 11 Ιουνίου 2000.

Βρισκόμαστε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδος, στη Συμφερούπολη της Κριμαίας. Στον ναό όπου λειτουργούσε ο Άγιος Λουκάς ο Ρώσος Ομολογητής και Ιατρός. […]

Εκεί, βρεθήκαμε για λίγο με τον αρχιδιάκονο π. Βασίλειο, συγγραφέα της βιογραφίας του Αγίου Λουκά. Η ωραιότατη φωνή του, η τέλεια γνώση του πολύπλοκου τυπικού είναι αιτίες για να παραμένει διάκονος εδώ και δεκατρία χρόνια. Και απ’ ό,τι φαίνεται, θα παραμείνει για πολλά ακόμη χρόνια! Αυτό όμως δεν τον απασχολεί. Ευχαριστεί τον Θεό που τον αξιώνει να Τον διακονεί. Και Τον διακονεί με ευλάβεια και αγάπη. Καθώς συζητούσαμε, πλησίασε ένας ακόμη ιερέας, περίπου 60 ετών.

–Είναι ο πατέρας μου, μας είπε ο π. Βασίλειος. Υπηρετεί μακριά, στο Ντιεποπετρόφσκ. Ήλθε για τη γιορτή του Αγίου.

–Πολύ χαιρόμαστε που η ιερατική παράδοση συνεχίζεται στην οικογένειά σας.

–Κι εγώ είμαι πολύ ευτυχής και δοξάζω τον Θεό που με αξίωσε όχι μόνο να γίνω λειτουργός Του, αλλά να με διαδεχθούν και οι δύο γιοι μου. Έχω κι άλλο γιο διάκονο, απάντησε ο πατέρας.

Στο μεταξύ, μια ομάδα πιστών ψάλλουν την παράκληση στον Άγιο. Μας έκανε πολλή εντύπωση. Ύστερα από την πολύωρη λειτουργία και, παρόλο που είναι μεσημέρι, οι άνθρωποι αυτοί δεν λένε να φύγουν από το ναό. Ρωτήσαμε γι’ αυτό τους δύο συνομιλητές μας.

–Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο στη χώρα μας. Παλιότερα βέβαια, πριν από την αθεϊστική επέλαση, παρέμεναν πολύ περισσότερο, γιατί είμαστε ένας λαός δεμένος με το ναό. Σήμερα, παρά το ότι η Εκκλησία βρέθηκε στο περιθώριο για εβδομήντα χρόνια, η παράδοση επιβιώνει. Η λειτουργία τελειώνει, ο ιερέας μπορεί να φεύγει, αλλά κάποιοι πιστοί δεν θέλουν να φύγουν. Αισθάνονται καλύτερα κι από το σπίτι τους. Ψάλλουν, προσεύχονται, γονατίζουν, κάνουν μετάνοιες, βοηθούν στην καθαριότητα του ναού. Συνεχίζουν τη λειτουργία. Δεν βιάζονται να φύγουν, γιατί ζουν μια πνευματική έξαρση και χαρά. Και, όπως θα παρατηρήσατε στη λειτουργία, κανείς δεν κοιτάζει το ρολόι του!

–Αυτό είναι αλήθεια. Στο δυτικό κόσμο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το ρολόι έχει γίνει δυνάστης. Αν ο ιερέας αργήσει λίγο τη λειτουργία, προκαλεί τη δυσφορία. Υπάρχει κάποια προοπτική από την ιεραρχία για αλλαγές;

–Ίσως ναι. Αλλά ο λαός δεν το θέλει. Σε μας ο λαός δυσφορεί όταν κάποιος ιερέας ξεφεύγει από το τυπικό, παραλείπει κάτι ή συντομεύει. Πολλές φορές, ειδικά οι ηλικιωμένοι, τον διορθώνουν!

–Είναι και η ορθοστασία. Απορεί κανείς, όταν δεν είναι εξοικειωμένος, πώς αντέχουν, ειδικά οι ηλικιωμένοι, τόσες ώρες όρθιοι.

–Ο λαός μας πιστεύει πως στην εκκλησία ερχόμαστε όχι για να ξεκουραστούμε, αλλά για να κουραστούμε. Το βλέπουμε σα μια μικρή θυσία, σαν άσκηση.

–Έτσι είναι. Ο ναός για τον πιστό είναι στίβος και παλαίστρα, δεν είναι κερκίδα ούτε θέατρο. Απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε, για τους χλιαρούς δεν υπάρχει χώρος στις ακολουθίες σας…

–Για τους χλιαρούς, είναι κουραστικές. Αλλά για τους πιστούς το αντίθετο. Σα να μην αισθάνονται την κούραση. Σα να μη νιώθουν τη διάρκεια του χρόνου.

Παρατηρήσαμε πιστούς να στέκονται μόνοι τους μπροστά σε κάποια εικόνα. Ψελλίζουν προσευχές, διαβάζουν προσευχητάρια, συνομιλούν με τους αγίους. Δεν τους απασχολεί που τους βλέπουν άλλοι, ούτε και οι άλλοι τούς κοιτάζουν περίεργα. Γίνεται με πολύ φυσικότητα. Ρωτήσαμε τι είδους προσευχές διαβάζουν και αν αυτό γίνεται στο σπίτι τους.

Ο π. Βασίλειος μάς είπε:

–Η ακολουθία που είναι πολύ αγαπητή, είναι ο Ακάθιστος Ύμνος (οι «Χαιρετισμοί»). Όσες ακολουθίες αγίων υπάρχουν, υπάρχει απαραιτήτως και η ακολουθία των Χαιρετισμών του. Όμως γενικά διαβάζονται και οι άλλες ακολουθίες. Το ίδιο γίνεται και στα σπίτια των πιστών.

Το παραδοσιακό ρωσικό σπίτι είχε απαραιτήτως το εικονοστάσι σε μια γωνιά. Υπήρχαν πολλές εικόνες, το καντήλι μόνιμα αναμμένο και δίπλα μπουκάλια με λάδι και αγιασμένο νερό από διάφορα προσκυνήματα. Εκεί προσευχόταν η οικογένεια. Και όταν ερχόταν κάποιος επισκέπτης, θα τον πέρναγαν πρώτα από το εικονοστάσι. Σταυροκοπιόταν αυτός εκεί και έπειτα τον κέρναγαν. Βεβαίως, και αυτή η ωραία συνήθεια δοκιμάστηκε σκληρά. Στην περίοδο των διωγμών οι περισσότεροι έκρυβαν τις εικόνες πίσω από έπιπλα ή άλλα κάδρα. Φοβούνταν τις επιπτώσεις, αλλά και τη βεβήλωση. Πάντως μέχρι και σήμερα, αν και σε μικρότερο βαθμό, η συνήθεια αυτή δεν εξέλιπε. Οι πιστοί αγαπούν πάρα πολύ τις εικόνες και τις ευλαβούνται.

Ορισμένοι πιστοί πλησίασαν τους ιερείς για να ασπαστούν τα χέρια τους. Μαζί τούς έδιναν χαρτιά με ονόματα και χρήματα. Θέλησαν να επιστρέψουν τα χρήματα.

Ο π. Βασίλειος χαμογέλασε και μας είπε:

–Μην επιμένετε. Δεν θα τα πάρουν πίσω. Το θεωρούν υποχρέωσή τους. Πιστεύουν ότι η προσευχή σας, για να εισακουστεί από τον Θεό, θα πρέπει να συνοδεύεται από τις δικές τους θυσίες. Και να ξέρετε, ότι οι περισσότεροι σάς το δίνουν από το υστέρημά τους. Γι’ αυτό και βλέπετε, παρ’ όλη τη φτώχεια του κράτους και των πολιτών, οι εκκλησίες επισκευάζονται, ενώ κτίζονται ακόμη και καινούργιες. Και όλ’ αυτά, από το δίλεπτο της χήρας του Ευαγγελίου (βλ. Μάρκ. 12, 41–44· Λουκ. 21, 1–4)…

※

[Κέντρο Νεότητας Θηβών:

«Ταξιδεύοντας στη χώρα του Δνείπερου

(Ουκρανία – Κριμαία)»,

Κείμενο του π. Νεκτάριου Αντωνόπουλου

(τώρα, Μητροπολίτου Αργολίδας),

κεφ. 3ο, σελ. 247–250,

Εκδόσεις «Ακρίτας», Ιούνιος 2002¹.]

※

Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015

ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙ ΦΑΤΝΗ Η ΚΑΡΔΙΑ

Φοβάμαι τα Χριστούγεννα που θα έρθουν σαν ένα πνευματικό στοίχημα που χάνεται συνέχεια εσωτερικά μέσα μας, κάθε φορά, όλες σχεδόν τις φορές, μέσα στα έτη που διαβαίνουν αθόρυβα. Δε βλέπετε; Όλο το σύστημα του κόσμου, εδώ και πόσες δεκαετίες, φλερτάρει χαιρέκακα, σαδιστικά και φονικά με την καρδιά μας, με το είναι μας ολάκερο· από τη μία, με την παγκόσμια σκευωρία της φτώχειας που επιβάλλει ανάλγητα, στερώντας μας βασικά αγαθά και στοιχειώδεις ελευθερίες από την καθημερινότητα και, από την άλλη, ωθώντας μας απατηλά με τις σειρήνες των αγορών να βαρυστολιστούμε και να μπούμε στη ξέφρενη διαδικασία της υπερκατανάλωσης, μέσα σε μια φιέστα αλύτρωτης φαντασίας και επίδειξης. Αλλά με την καρδιά τι γίνεται; Όταν δεν γίνει φάτνη και κατάλυμα η ίδια για Εκείνον που γεννήθηκε και γεννιέται αέναα και μυστικά γι’ αυτήν, τότε ποια φώτα, ποιος στολισμός και ποια γιορτή είναι ικανά να της πάρουν ή να της σκεπάσουν τη θλίψη; «Τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά» καταλήγουν εκ συμφώνου όλοι προκειμένου να γιάνουν το κενό της απουσίας Του μέσα τους. Όμως όλοι οι άνθρωποι είναι κατά βάση αγαπημένα παιδιά της Βασιλείας Του, που προορίζονται να ζήσουν αυτή τη χαρά της θείας Γέννας και τη θαλπωρή που δίνει στη ψυχή αλλά και στον κόσμο η θέα και τα χνώτα του «Νέου Παιδίου». Όλα τα δικαιώματα της ζωής και της αναγέννησης της ψυχής μας βρίσκονται μέσα στο ταπεινό σπήλαιο της Βηθλεέμ. Αν δεν στραφούμε προς αυτό και προς τον Μεγάλο του Ένοικο, όσες και να είναι οι χαρές, τα λαμπιόνια και οι παροχές του κόσμου, σιωπηλά η «καρδιά» θα φέρει μέσα της πάντα «καρφιά». Είναι που η ψυχή δεν μπορεί να συμβιβαστεί ποτέ με τη θλίψη· είναι που η ψυχή δεν μπορεί δίχως τον Χριστό να σταθεί παυσίλυπη και να αγαλλιάσει πραγματικά.

π. Δαμιανός

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΑΣΜΑ

— Μικρό σχόλιο για την Κυριακή Ε΄ Λουκά —

«Ο άσπλαχνος και υπερήφανος πλούσιος του Ευαγγελίου (βλ. Λουκ. 16, 19–31), όταν πια είχε πεθάνει, δεν μπορούσε να πηδήσει το μεγάλο χάσμα που τον χώριζε από τον Παράδεισο, τους κόλπους του Αβραάμ. Εμείς που βρισκόμαστε τώρα εν τη ζωή, εάν θέλουμε, μπορούμε –με την Χάρη του Θεού– να το πηδήσουμε και να βρεθούμε από τώρα στους κόλπους (στην αγκαλιά) του Θεού, εάν ξεπεράσουμε την ασπλαχνία μας και την υπερηφάνειά μας».

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

(1924–1994)

※

[(Αγίου) Γέροντος
Παϊσίου Αγιορείτου:

«Επιστολές»

Επιστ. Ε΄, σελ. 194–195,

Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου

«Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»,

Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2003⁷.
Επιμέλεια ανάρτησης,
επιλογή θέματος και φωτογραφίας,
πληκτρολόγηση κειμένου:
π. Δαμιανός.]

※

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2015

Η ΜΕΓΑΛΗ ΩΡΑ

Για όλα τα μεγάλα, τα εκπληκτικά και σπουδαία πράγματα στη ζωή, είναι να μην έρθει η μυστηριώδης «Μεγάλη Ώρα». Μέχρι λοιπόν να έρθει εκείνη η μεγάλη προσωπική ώρα του καθενός, όπου η αμφισβήτηση της λογικής και η αντίσταση της δικής μας ελευθερίας λιώσουν κυριολεκτικά από την καταλυτική και πρωτόγνωρη αίσθηση της αγάπης του Θεού, υπάρχει στ’ αλήθεια κι εκείνη η απευκταία περίπτωση, κατά την οποία, όταν εγώ αρχίζω με άκρα βεβαιότητα και αυτοπεποίθηση να «διδάσκω» και να «κατηχώ» ακατάπαυστα στο όνομα του Θεού, να θέλω ταυτόχρονα να ελέγχω, να επιτιμώ, να εξουθενώνω και να πληγώνω την καρδιά των συνανθρώπων μου. Όταν απουσιάζουν από τις σχέσεις οι ευγενείς αχτίδες των καθαρών βιωμάτων, χορεύουν ασύστολα οι ακαθόριστες σκιές των απωθημένων.

π. Δαμιανός

Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2015

ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Ο όσιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός έζησε στα χρόνια της βασιλείας του Λέοντος Γ΄ του Ισαύρου (717–741), καθώς και του διαδόχου του, Κωνσταντίνου του Κοπρώνυμου.

Πατρίδα του ήταν η Δαμασκός της Συρίας, έδρα τότε του αραβικού χαλιφάτου. Οι γονείς του, επιφανείς ελληνοσύριοι, συγκαταλέγονταν στους ελάχιστους χριστιανούς της πόλεως. Ο πατέρας του, Σέργιος, ήταν υπουργός στην κυβέρνηση του χαλίφη, υπεύθυνος για τις υποθέσεις των χριστιανών.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο όσιος ακολούθησε τις εγκύκλιες σπουδές κοντά στον σοφό δάσκαλο Κοσμά, αιχμάλωτο έλληνα μοναχό από την Ιταλία. Με την οξύνοια και την επιμέλειά του απέκτησε σύντομα άρτια παιδεία, όπως φαίνεται και από τα συγγράμματά του.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, μπαίνει κι αυτός στην υπηρεσία του χαλιφάτου σαν πρωτοσύμβουλος. Με την κήρυξη της εικονομαχίας από τον Λέοντα τον Ίσαυρο, ο Ιωάννης επιδίδεται με την πέννα του στον αγώνα υπέρ των ιερών εικόνων. Με τη «μάχαιρα του Πνεύματος» στηλιτεύει το δόγμα του Λέοντος. Τεκμηριώνει τις θέσεις του με θεολογικές αποδείξεις, ιστορικά στοιχεία και αγιολογικά παραδείγματα, αποκαλώντας τους εικονομάχους αιρετικούς και αντίθεους.

Ο Λέων θέλησε να τον εκδικηθεί. Πλαστογραφεί λοιπόν μια επιστολή του Ιωάννη και τη στέλνει στον χαλίφη της Δαμασκού. Μ’ αυτή την επιστολή ζητούσε τάχα ο όσιος από τον βασιλιά να τον γλυτώσει από τα χέρια του χαλίφη.

Ο άρχοντας οργισμένος, καλεί τον Ιωάννη και, χωρίς να του επιτρέψει ν’ απολογηθεί, διατάζει να του κόψουν το δεξί χέρι. Σε λίγο, το ιερό εκείνο χέρι που στηλίτευε τους εικονομάχους κόπηκε και, βαμμένο στο αίμα του, κρεμάστηκε στην αγορά σε δημόσια θέα.

Το βράδυ ο όσιος στέλνει μεσίτες και ζητά το χέρι του να το ενταφιάσει. Μόλις το φέρνουν, το παίρνει και κατευθύνεται στο εκκλησάκι που είχε στο σπίτι του. Πλησιάζει στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, πέφτει με το πρόσωπο καταγής, τοποθετεί το κομμένο χέρι στη θέση του και παρακαλεί και θρηνεί και στενάζει:
«Δέσποινα πάναγνη, Μητέρα του Θεού μου,

η δεξιά μου κόπηκε για τις σεπτές εικόνες.

Δεν αγνοείς την αφορμή π’ οργίστηκε ο Λέων.

Πρόφθασε γρήγορα, λοιπόν, και γιάτρεψε το χέρι.

Η δεξιά του Ποιητού, που ειν’ εκ της σαρκός σου,

πολλές δυνάμεις ενεργεί με την παράκλησή σου.

Τώρα, λοιπόν, το δεξιό θεράπευσέ μου χέρι,

για να συγγράφει με ρυθμό και αρμονία ύμνους,

όσους μου δώσεις να ποιώ για σε και τον Υιό σου

και για την υπεράσπιση πίστεως ορθοδόξου·

όσα ζητήσεις δύνασαι, ως του Θεού Μητέρα!».

Αυτά είπε με δάκρυα ο όσιος κι αποκοιμήθηκε. Βλέπει τότε τη Θεομήτορα στην εικόνα της, να τον κοιτάζει με ιλαρότητα και πονετικά να του λέει:

–Για κοίτα! Το χέρι σου θεραπεύτηκε. Κάνε το όμως, καθώς μου υποσχέθηκες· «κάλαμον γραμματέως οξυγράφου».

Ξυπνά ο Ιωάννης και βλέπει κατάπληκτος το χέρι του θεραπευμένο και συγκολλημένο. Ήταν τόση η χαρά του, ώστε όλη εκείνη τη νύχτα έψαλλε εγκώμια και ευχαριστίες στην Παναγία.

Η θαυμαστή αυτή θεραπεία τον έχει συγκλονίσει βαθιά και τον οδηγεί σε μία μεγάλη απόφαση. Ελευθερώνει τους δούλους του, μοιράζει την περιουσία του και, ελεύθερος από κάθε βιοτική μέριμνα, ξεκινά για τη Μονή του αγίου Σάββα με σκοπό να μονάσει.

Εκεί, δείχνει απαράμιλλη υπακοή και ταπείνωση προς τον γέροντά του. Δεν κάνει τίποτε χωρίς την ευλογία του. Κάποτε, όμως, ο γείτονάς του μοναχός τον πίεσε να γράψει ένα νεκρώσιμο ύμνο. Εκείνος συνέθεσε το γνωστό σε μας τροπάριο «Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα…» και το έψαλλε κατανυκτικά στο κελί του.

Ο γέροντας τυχαία τον άκουσε. Κι επειδή του είχε απαγορεύσει να συγγράφει και να ψάλλει, τον κανόνισε με το επιτίμιο να καθαρίσει όλα τα αποχωρητήρια της μονής. Ο Ιωάννης υπάκουσε πρόθυμα, αρχίζοντας από το αποχωρητήριο του μοναχού που έμενε στο διπλανό κελί.

Ύστερα από λίγες μέρες, παρουσιάζεται η Υπεραγία Θεοτόκος στον γέροντα, την ώρα που αυτός κοιμόταν, και του λέει:

–Γιατί έφραξες τέτοια πηγή, που αναβλύζει ουράνιο νέκταρ; Άφησέ την να τρέξει, για να ποτίσει ολόκληρη την οικουμένη. Ο Ιωάννης θα υπερβεί τη λύρα του Δαβίδ, θα συνθέσει ύμνους καλύτερους κι από την ωδή του Μωυσή και θα μελωδήσει πιο τεχνικά κι από τον Ορφέα ακόμη· θα στηλιτεύσει με το λόγο του τις αιρέσεις και θα ορθοτομήσει τα δόγματα της πίστεως.

Από τότε ο όσιος, με την ευλογία του γέροντά του, σαν άλλος χείμαρρος πνευματικός, άρχισε να ψάλλει, να στιχουργεί, να μελοποιεί και να συγγράφει προς δόξαν Θεού, της Παναγίας Μητέρας Του και των Αγίων.

Και όταν τελείωσε το έργο που του έδωσε ο Θεός να κάνει, μετοίκησε στον Ουρανό, για ν’ απολαύσει εκεί πολλαπλάσια την αμοιβή των κόπων του…

※

[«Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας»,

κεφ. β΄, §1, σελ. 101–104,

Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου,

Ωρωπός Αττικής 1996⁸.
Επιμέλεια ανάρτησης,
επιλογή θέματος και φωτογραφιών,
πληκτρολόγηση κειμένου:
π. Δαμιανός.]

※

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2015

ΠΟΛΛΟΙ ΔΙΑΛΕΞΑΝ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΣΗ

ΠΟΛΛΟΙ

ΔΙΑΛΕΞΑΝ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΣΗ

Είπε ο αββάς Θεόδωρος:

«Πολλοί στην εποχή μας

διάλεξαν την ανάπαυση,
προτού τους την δώσει ο Θεός».

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ

※
[«Το Μέγα Γεροντικόν»,

τόμ. δ΄, κεφ. κα΄, §43, σελ. 530–531,

έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου

«Το Γενέσιον της Θεοτόκου»,

Πανόραμα Θεσσαλονίκης,

Μάρτιος 1999¹.

Α΄ Δημοσίευση:

Τρ. 13 Σεπτ. 2013.]

※

ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΨΙΑΣΤΩ

Μα, δε βλέπεις;

Κάνω έναν αγώνα μέσα μου·

να μην υποψιαστώ και θυμηθώ

ότι η μοναξιά που βιώνω τώρα,

είναι η αγάπη και η βοήθεια

που δεν έδωσα ποτέ στο παρελθόν.

π. Δαμιανός

ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ

Χάθηκες. Πού είσαι; Δε φαίνεσαι πουθενά. Δε φαίνεσαι, αλλά «είσαι» όταν, όπου και με όποιους βρίσκεσαι. Αλλά –προς Θεού!– μη πεις πάλι ότι είναι ο «καιρός» που φταίει, οι «δουλειές», οι «φούριες», τα «τρεξίματα», οι «αρρώστιες» και οι «υγείες». Όλοι μπορούν να έχουν απαρέγκλιτα τον καιρό και τη σειρά τους. Οι σχέσεις έχουν πολλά ερωτήματα βαθιά μέσα τους, για να χάσουν τα συναπαντήματά τους. Όλοι βρίσκουν και χάνουν κάτι ή κάποιον, συνειδητά και εθελούσια. «Καθρέφτες δεν υπάρχουν», να μου πεις. Καθρέφτες, που δε μάθαμε να βαστάζουμε εμείς χαρωπά και βολικά. Καθρέφτες, που να υπηρετούν πιστά, βουβά και πειθήνια όλα τα είδωλα που θρέφεις, θαυμάζεις και αποζητάς...

π. Δαμιανός

Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2015

ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΛΑΜΠΡΟ ΑΣΤΕΡΙ

«Όταν είμαι πολύ κουρασμένος από τον πολύ κόσμο με τα πολλά του βάσανα, την λύπη, τον πόνο, που μου εξομολογούνται και από τον πόνο των ασθενειών που έχω… [Ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος είχε 6 ασθένειες: ήταν τυφλός, είχε καρκίνο στην υπόφυση, έπασχε από την καρδιά του, τα νεφρά, το στομάχι του και είχε και κήλη]

…τότε βλέπω στον ουρανό ένα πολύ λαμπρό αστέρι, με χρώμα γαλάζιο και, δεν ξέρεις τι χαρά παίρνω! Ναι, σου λέω, πολύ με ξεκουράσει αυτή η λαμπρότης του!».

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ

(1906–1991)

※

[Ιωάννου Μαρουσιώτη:

«Όσα είδα και άκουσα από τον

Γέροντα Πορφύριο»,

§53, σελ. 86,

Εκδόσεις «Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος»,

Μήλεσι Ιούλιος 2012¹.]

※

ΑΓΑΠΗ: Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ

ΑΓΑΠΗ:

Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Η πραγματική αγάπη δεν είναι και δε μπορεί ποτέ να είναι φαντασία. Αυτό, ας το καταλάβει καλά η φαντασία μας. Όταν αγαπά κανείς, δεν φαντάζεται· εγκαταλείπει τα δεκανίκια ή το αυτοντοπάρισμα των ευφάνταστων στοχασμών του, δίνεται πραγματικά και δεν περιμένει από κανέναν τίποτα ή κάτι για να δοθεί ή να μη δοθεί. Σε αντίθετη περίπτωση, όταν ο άνθρωπος αγαπά περισσότερο να φαντάζεται ότι αγαπά, όλο θέλει, όλο απαιτεί, όλο περιμένει, όλο θυμώνει, όλο πικραίνεται και πικραίνει κι όλο τελικά αρρωσταίνει από μια περίεργη, ιδιότροπη και ανελεύθερη αγάπη που ζει, η οποία δεν είναι φυσικά αγάπη, αλλά φαντασία…

π. Δαμιανός