«ΕΛΑΤΕ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ!...»

«ΕΛΑΤΕ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ!...» 

     «Δεῦτε πρός Με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς· ἄρατε τὸν ζυγόν Μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ’ Ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γὰρ ζυγός Μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον Μου ἐλαφρόν ἐστιν» (Ματθ. ια΄ 30).

     Δηλαδή:

     «Ἐλάτε κοντά Μου ὅλοι ὅσοι μοχθείτε καὶ κοπιάζετε καὶ εἶστε φορτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν θλίψεων, καὶ Ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω καὶ θὰ σᾶς ξεκουράσω. Σηκῶστε ἐπάνω σας τὸν ζυγό Μου καὶ μάθετε ἀπό Μένα, ὅτι εἶμαι πράος καὶ ταπεινὸς στὴν καρδιά, καὶ θὰ βρεῖτε ξεκούραση στὶς ψυχές σας· γιατὶ ὁ ζυγός Μου εἶναι ἁπαλὸς καὶ τὸ φορτίο μου ἐλαφρύ» (Ματθ. 11, 30).

«ΝΑ, Η ΧΑΡΑ ΜΑΣ!»

«ΝΑ, Η ΧΑΡΑ ΜΑΣ!» 

     «Ὁ Κύριος εἶναι τόσο κοντά μας, πιὸ κοντὰ κι’ ἀπὸ τὸν ἀέρα ποὺ ἀναπνέουμε. Ὁ ἀέρας, μπαίνει στὸ σῶμα καὶ φτάνει ὣς τὴν καρδιά, ἀλλὰ ὁ Κύριος ζεῖ μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου: “Θὰ κατοικήσω μέσα τους καὶ θὰ πορεύομαι μαζί τους… Θὰ εἶμαι γιὰ σᾶς ὁ Πατέρας κι’ ἐσεῖς θὰ εἶστε οἱ γιοὶ καὶ οἱ θυγατέρες Μου, λέει ὁ Κύριος” (Β΄ Κορινθ. Στ΄ 16–18). 

     Νά, ἡ χαρά μας: 

     ὁ Θεὸς μαζί μας καὶ μέσα μας!». 

ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ (1866–1938) 

«ΠΑΤΕΡ, ΕΣΥ Μ’ ΕΚΑΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ!»

«ΠΑΤΕΡ, ΕΣΥ Μ’ ΕΚΑΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ!» 

     Διηγήθηκε ο διακο–Διονύσιος ο Φιρφιρής (1912–1990), το εξής περιστατικό που του συνέβη:

     «Κάποτε, βρέθηκα για δουλειά έξω στην Θεσσαλονίκη. Πήγα σ’ ένα εστιατόριο να φάω. Έκανα την προσευχή μου και κάθισα να φάω. Παραδίπλα, ήταν μία παρέα. Μου λέει κάποιος, λαϊκός:

     –Λοιπόν, τί μας παριστάνεις τώρα; Τί θέλεις να μας δείξεις;

     –Για να μη μου σταθεί κανένα κόκκαλο στον λαιμό, βρε αδελφέ! του απάντησα λίγο οργισμένα. 
     Σε λίγο από το τραπέζι αυτής της παρέας ακούστηκε θόρυβος και βιαστικά κάποιον τον έβγαλαν έξω. Εγώ, δεν γύρισα να κοιτάξω. Μετά από καιρό που ξαναβγήκα στην Θεσσαλονίκη, με συναντά κάποιος κοντά στον Λευκό Πύργο και με χαιρετά ρωτώντας:
     –Με γνωρίζεις, πάτερ; 
     –Όχι, απαντώ. 
     –Δεν με θυμάσαι; Εσύ, μ’ έκανες Χριστιανό! 
     –Δεν σε θυμάμαι. 
     –Θυμάσαι κάποτε σ’ ένα εστιατόριο που έτρωγες και κάποιος σου είπε αυτό και αυτό; 
     –Ναι, κάτι θυμάμαι. 
     –Εε, εγώ ήμουν! Βλέπεις εδώ; Μου στάθηκε ένα κόκκαλο στον λαιμό και με έκαναν εγχείρηση για να το βγάλουν… (Ενώ μου τα έλεγε αυτά, συγχρόνως, μου έδειχνε τον λαιμό του με το σημάδι της τομής). Μετά από αυτό, και στην Εκκλησία πηγαίνω και εξομολογούμαι και προσευχή κάνω. 
     Σ’ ευχαριστώ, πάτερ! 
     Εσύ, μ’ έσωσες!... .. .»

[«Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορειτική Παράδοση», 2ο μέρος («Περιστατικά»), §νζ΄, σελ. 394–395, α΄ έκδοση, Άγιον Όρος 2011.]

«ΣΤΑΘΗΚΑ Σ’ ΕΝΑ ΒΡΑΧΟ ΚΙ’ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΦΩΝΑΖΩ!...»

«ΣΤΑΘΗΚΑ Σ’ ΕΝΑ ΒΡΑΧΟ

ΚΙ’ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΦΩΝΑΖΩ!...» 

     «Κάποια μέρα, με στείλανε οι Γέροντές μου να φέρω χώμα στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων. Όταν έκανα πέρα (και απομακρύνθηκα) προς τον “Άγιο Νήφωνα”, όπως συνήθιζα, έλεγα με το μυαλό μου το κατά Ιωάννην Ευαγέλιο και κοίταζα προς το Αιγαίο Πέλαγος που απλωνότανε χωρίς ορίζοντα. Στάθηκα για μια στιγμή σ’ ένα βράχο, μύριζε το θυμάρι κι έτσι όπως ήμουν ενθουσιασμένος απ’ την φύση, άρχιζα να φωνάζω. Άπλωσα, μάλιστα, και το χέρι μου κι έκανα κήρυγμα. Ναι, αλήθεια σας λέγω! Άπλωσα πάνω στο βράχο το χέρι μου κι άφησα κάτω το τσουβάλι που θα γέμιζα με χώμα.

     Άρχισα, λοιπόν, με φωνή δυνατή και με νόημα: 

     “Να, ποιά είναι η καταδίκη· ότι το Φως ήρθε στον κόσμο, οι άνθρωποι όμως αγάπησαν περισσότερο το σκοτάδι παρά το Φως· γιατί οι πράξεις τους ήταν πονηρές· κάθε άνθρωπος που πράττει φαύλα έργα, μισεί το Φως και δεν έρχεται προς το Φως, γιατί φοβάται μήπως φανούν τα έργα του και κριθούν” (Ιωάν. γ΄ 19–20). 

     Το είπα μέχρι το τέλος. Πού, το είπα το κήρυγμα αυτό; Στο κενό, στη θάλασσα, σ’ όλο τον κόσμο! Χωρίς κανείς ν’ ακούει, το είπα μες στην ερημιά.

       Ε, τί, να σας πω;! Σας λέγω αυτά που αγάπησα και τα θυμάμαι τόσο ζωντανά!...».

ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ,

Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (1906–1991) 

[Οσίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου: «Βίος και Λόγοι», μέρος 1ο, κεφ. 2ο («Άγιον Όρος–Καυσοκαλύβια»), σελ. 62, έκδοση ι΄, Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής, Χανιά, Οκτώβριος 2009.] 

«…ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!...»

«…ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!...» 

     «Τὴν καρδιά μου,

     δὲν τὴν δίνω σὲ κανέναν!

     Τὴν ἔδωσα μερικὲς φορὲς καὶ εἶπαν: 

     –“Τί, ὡραῖα καρδιά!...”

     ἀλλὰ τὴν χρησιμοποίησαν

     γιὰ νὰ σπάζουν καρύδια…». 

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924–1994)

«ΚΑΛΑ, ΕΣΥ, ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ;!…»

«ΚΑΛΑ, ΕΣΥ, ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ

ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ;!…» 

     Ο Γερο–Δαμασκηνός ο «Κομποσχοινάς», από την Καλύβη της Αναλήψεως της Κουτλουμουσιανής Σκήτης του Αγίου Παντελεήμονος, ήταν πολύ ακτήμων. Στο Κελλί του, είχε μόνο τις κουβέρτες που σκεπαζόταν, τα ρούχα του, λίγα τρόφιμα και μαλλί για να πλέκει κομποσχοίνια. Αυτό, ήταν το εργόχειρό του.

     Ήταν ασκητής. Έκανε συνεχώς «ενάτες» (=μονοφαγία το 24ωρο, λήψη τροφής μετά τις 3 το μεσημέρι). Η μέση του, ήταν πολύ λεπτή. Γύριζε δύο φορές η ζώνη του. Όταν ήταν στο Κουτλουμούσι, προτιμούσε να διαβάζει στην Τράπεζα για να εγκρατεύεται στο φαγητό χωρίς να τον βλέπουν οι υπόλοιποι. Μπροστά στο σπίτι του, είχε μια μουριά. Κάποιες φορές έτρωγε κανένα μούρο κι έτσι «χαλούσε» την αγαπημένη του ενάτη. Γι’ αυτό θέλησε μια φορά να την κόψει, αλλά τον εμπόδισε ο Γερο–Παΐσιος. 
     Ζούσε βίο ησυχαστικό και απράγμονα. Νερό, το Καλύβι του, δεν είχε. Πήγαινε με το κανάτι του κι έπαιρνε από το Αγίασμα του Αγίου Παντελεήμονος. Όταν αρρώσταινε, κατέφευγε στον Άγιο Παντελεήμονα για βοήθεια. Δεν ήθελε γιατρό, ούτε να βγει έξω.
     Ήταν πολύ ελεήμων. Από το μικρό εργοχειράκι του, έκανε και ελεημοσύνες. Πήγαινε στα γύρω Γεροντάκια και τους ψώνιζε φαγώσιμα, παπούτσια, ρούχα. Έδινε χρήματα στον τσαγκάρη στις Καρυές και του έλεγε να φτιάξει ένα ζευγάρι παπούτσια και να τα δώσει στον τάδε που είχε ανάγκη, αλλά να μην του πει ποιός τα κάνει «ευλογία». 
     Στην ανοιξιάτικη λιτανεία της Παναγίας του «Ἄξιόν Ἐστι» έπαιρνε το βάθρο της Εικόνας όπου ακουμπούσαν πάνω την Εικόνα. Μάλλον, το έκανε από ταπείνωση. Δεν επεδίωκε να παίρνει και να βαστάζει την Εικόνα της Παναγίας ως ανάξιος αλλά μονάχα το βάθρο· καίτοι αυτό ήταν βαρύ, ενώ ο ίδιος ήταν πολύ καταβεβλημένος, αλλά και η διαδρομή αρκετά μεγάλη. 
     Τις νύχτες, άναβε την λάμπα κι έκανε αγρυπνία. Έλεγε την «Ευχή», έκανε μετάνοιες και, όταν τον πολεμούσε ο ύπνος, έπλεκε κομποσχοίνια. Το παράθυρό του, ήταν απέναντι από το Καλύβι του Γέροντος Παϊσίου και όλη νύχτα φαινόταν σε αυτόν το φως της λάμπας. Κάποια φορά που συναντήθηκαν, τον ρώτησε ο Γερο–Παΐσιος: 
     –Καλά, εσύ, δεν κοιμάσαι καθόλου τις νύχτες; 
     Έκτοτε, έβαλε ένα ύφασμα στο παράθυρό του, για να μην φαίνεται το φως, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο ν’ αποκρύψει την πνευματική του εργασία. 
     Έλεγε με άδολη πίστη: 
     «Η Ελλάδα, είναι το Βασίλειον

     του Χριστού και της Παναγίας.

     Άμα χαθεί η Εκκλησία,

     θα χαθεί και η Ελλάδα». 
     Λόγος, που συναντά την βέβαιη επικαιρότητά του στο αβέβαιο σήμερα… 

[«Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορειτική Παράδοση», 3ο μέρος («Αποφθέγματα»), σελ. 492–495, α΄ έκδοση, Άγιον Όρος 2011.]

«ΧΑΛΑΣΤΡΑ» ΣΤΟ ΜΠΑΪΡΑΜΙ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ

«ΧΑΛΑΣΤΡΑ» ΣΤΟ ΜΠΑΪΡΑΜΙ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ 

     Κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας, ένας Επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με την συνεργεία του πονηρού, εξώμοσε και έγινε Μωαμεθανός. Κάποτε, λοιπόν, κατά την εορτή του Μπαϊραμιού, την ώρα που όλοι οι Τούρκοι έτρωγαν και γλεντούσαν, ζήτησαν από τον εξωμόσαντα να τους διακωμωδήσει τα Μυστήρια των Χριστιανών για να γελάσουν. Αυτός, στην αρχή αρνιόταν. Αφού όμως είδε ότι επέμεναν, πήρε ένα ποτήρι το σήκωσε ψηλά και εκφώνησε μελωδικά το «Πάντων ἡμῶν, μνησθείῃ Κύριος ὁ Θεός…», κάνοντας ταυτόχρονα και την καθιερωμένη περιφορά γύρω από το τραπέζι, όπου οι Τούρκοι κάθονταν και έτρωγαν. Άφησε το ποτήρι στο τραπέζι, και γύρισε να δει αν διασκέδασαν οι συνδαιτυμόνες του, με αυτό που έκανε.

     Όμως τότε διαπίστωσε έκπληκτος, πως, οι Τούρκοι, όχι μόνο δεν γελούσαν, αλλά τον κοιτούσαν έντρομοι! «Ε, βρε!», τους είπε, «εγώ σας το έκανα για να γελάσετε, κι εσείς τί με κοιτάτε τώρα σαν χαμένοι;!».
     Μετά από λίγη ώρα, ένας από αυτούς, του απάντησε: «Παπά εφέντημ, όση ώρα το έκανες εσύ αυτό, ήσουνα δύο πήχεις πάνω από την γη!». 
     Ακούγοντας αυτό ο αρνησίχριστος Επίσκοπος εξεπλάγη και, βγαίνοντας έξω, έκλαψε σαν τον Απόστολο Πέτρο πικρά μετανοιωμένος, λέγοντας: «Εγώ αρνήθηκα τον Κύριο, αλλά, Αυτός, δεν με εγκατέλειψε! Η θεία χάρις Του, με σκεπάζει ακόμα!...». 
     Την ίδια νύχτα κιόλας, αναχώρησε κρυφά για το Άγιον Όρος, όπου έζησε εκεί την υπόλοιπη ζωή του, με μετάνοια και αυταπάρνηση, χωρίς να γνωρίζει κανείς το ποιός ήταν, εκτός από τον Πνευματικό του…

[«Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορειτική Παράδοση», 2ο μέρος («Περιστατικά»), §α΄, σελ. 331–332, α΄ έκδοση, Άγιον Όρος 2011.]

«ΝΑ ΤΑ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΟΛΑ ΣΑΝ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΑΓΙΑΣΜΟΥ»

«ΝΑ ΤΑ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΟΛΑ

ΣΑΝ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΑΓΙΑΣΜΟΥ» 

     «Στην εργασία σας, όποια κι αν είναι, μπορείτε να γίνετε άγιοι. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη. Να βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, με ενθουσιασμό και αγάπη, προσευχή και σιωπή. Όχι, να έχετε άγχος και να σας πονάει το στήθος.

Συμβαίνει, για παράδειγμα, να σας αναθέτουν εργασίες πέραν των ορίων των καθηκόντων σας. Δεν  είναι σωστό ν’ αντιδράτε ή να εκνευρίζεστε και να διαμαρτύρεσθε. Αυτές οι ταραχές φέρνουν κακό στον άνθρωπο. Να τα θεωρείτε όλα, σαν ευκαιρίες αγιασμού.
     Έτσι κι εγώ, όταν ήμουνα μικρός, ο πατέρας μου πήγε στην Αμερική να δουλέψει στη διώρυγα του Παναμά. Μικρός εγώ, φτωχοί οι γονείς μου. Η μητέρα μου μ’ έστειλε σ’ ένα κατάστημα στη Χαλκίδα. Ήταν εκεί κι άλλα δύο παιδιά. Όλοι διατάζανε εμένα κι εγώ έτρεχα παντού. Ό,τι μου λέγανε, εγώ το έκανα χωρίς να πονηρεύομαι. Κι αυτό μου βγήκε σε καλό. Μια μέρα που σκούπιζα το κατάστημα, είχαν χυθεί μερικά σπυριά καφέ, άλεστα. Εγώ έσκυψα και τα έβαλα στο χέρι, για να τα ρίξω πίσω στο τσουβάλι. Το αφεντικό, ήταν στο γραφείο του. Με είδε. Κατάλαβε τί πήγα να κάνω και με φώναξε. Φώναξε και τ’ άλλα τα παιδιά και τα δασκάλεψε. Γινόταν εκεί μεγάλες σπατάλες κι εγώ του έκανα καλή εντύπωση. Από εκείνη την ημέρα, μοιραστήκαμε τις δουλειές και βάλαμε τάξη στο κατάστημα. Δούλευα σ’ όλα με επιμέλεια και χωρίς αντίρρηση. Έπαθα κανένα κακό; 
     Να εργάζεσθε με εγρήγορση, απλά, απαλά, χωρίς αγωνία, με χαρά κι αγαλλίαση, με αγαθή διάθεση. Τότε, έρχεται η θεία Χάρις». 

ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (1906–1991)

[Οσίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου: «Βίος και Λόγοι», μέρος 2ο, Λόγος 4ος («Περί του πνευματικού αγώνος»), σελ. 303–304, έκδοση ι΄, Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής, Χανιά, Οκτώβριος 2009.]

«ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΦΘΑΝΕΙ!»

«ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΦΘΑΝΕΙ!» 

     Είπε κάποτε ο Ηγούμενος Φίλιππος ο Λαυριώτης σε έναν Πνευματικό:

     «Ποτέ σου να μην πεις σε κάποιον που θέλει να εξομολογηθεί “έλα, αύριο!”.

     Όταν ήμουν στην Αγία Τριάδα Πειραιώς, το βράδυ, μόλις πήγα να κλείσω την Εκκλησία, ήρθε μία γυναίκα. Ζητούσε να εξομολογηθεί και την εξομολόγησα.

     Στο τέλος, μου είπε: 

     –Πάτερ, κάνετε καλά έργα; 
     –Προσπαθώ, απάντησα. 
     –Και τίποτε άλλο να μην έχεις κάνει, αυτό που έκανες για μένα, φθάνει! Είχα σκοπό να πέσω στις γραμμές του ηλεκτρικού και με έσωσες! 
     Σ’ ευχαριστώ!...». 

[«Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορειτική Παράδοση», 3ο μέρος («Περιστατικά»), σελ. 654, α΄ έκδοση, Άγιον Όρος 2011.]

«ΕΝΑΝ ΑΓΙΟ, ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ!…»

«ΕΝΑΝ ΑΓΙΟ, ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ!…» 

     «Ἕναν ἅγιο, ἂν εἴχαμε, 

     θὰ ἀντιμετώπιζε ὅλα τὰ προβλήματα! 
     –Μπορεῖς νὰ μοῦ βρεῖς ἕναν ἅγιο;!…».

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924–1994) 

[«Απὸ τὴν Ἀσκητικὴ καὶ Ἡσυχαστικὴ Ἁγιορειτικὴ Παράδοση», 4ο μέρος, §τπη΄, σελ. 775, α΄ ἔκδοση, Ἅγιον Ὄρος 2011.]

«ΕΝΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ»

«ΕΝΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ» 

     «Όταν μπαίνετε μέσα στο Μοναστήρι, να ανοίγει η ψυχούλα σας στην αγάπη του Θεού. Εκεί, είναι όλα αγιασμένα· τόσες ψυχές που προσεύχονται, που ασκούνται, που ζουν την ζωή του Θεού. Οι αγιασμένες ψυχές, είναι το μεγαλείο του Μοναστηριού.

     Η ψυχή, έχει φοβερές δυνάμεις, που τις αντανακλά στο περιβάλλον. Έτσι και οι αγιασμένοι τόποι· μας επηρεάζουν και μας ανεβάζουν. Όταν βρίσκομαι σε τέτοιους τόπους, πριν προλάβω να προσευχηθώ, αμέσως ο αγιασμένος τόπος με ανεβάζει στα ουράνια, όπως για παράδειγμα, η Πάτμος, το Άγιον Όρος κ.α. 
     Ο μοναχός, φαίνεται απόκοσμος και ακοινώνητος για πολλούς. Φαίνεται ότι κοιτάζει μόνο την ψυχή του, ότι δεν προσφέρει τίποτα στην Εκκλησία, στον κόσμο. Αυτό, δεν είναι έτσι. Τόσα χρόνια, αν διατηρήθηκε η Εκκλησία, οφείλεται στον Μοναχισμό. Αυτός που μπαίνει στο Μοναστήρι και τα δίνει όλα στον Χριστό, μπαίνει στην Εκκλησία. 
     Ίσως, να πει κάποιος: “Αυτοί που ζουν μόνοι τους σε μια σπηλιά, βοηθούν την Εκκλησία;”.

     Ναι. Οι σπηλαιώτες, βοηθούν την Εκκλησία μυστικά. Ένας ασκητής που ζει στην σπηλιά, μπορεί να μην φτιάχνει δέντρα και κήπους, συγγράμματα και άλλα που βοηθούν στην ζωή ή στην πρόοδο, αλλά, εκεί μέσα, δημιουργεί και εξελίσσεται και θεούται.

     Θα σας πω κάτι, που θα σας φανεί υπερβολικό. Αλλά, παιδιά μου, θέλω να με πιστέψετε. Πρόκειται για την προσφορά της προσευχής του μοναχού.

     Ακούστε με, με προσοχή· 
     Ας υποθέσουμε ότι έχουμε επτά ιεροκήρυκες θεολόγους, οι οποίοι είναι άγιοι στη ζωή τους. Η ρητορεία τους, άφθαστη. Ο καθένας, έχει την ενορία του, που αποτελείται από δέκα χιλιάδες ενορίτες. Κάθε μέρα, ακούνε τον λόγο τους εβδομήντα χιλιάδες άνθρωποι. Συγκλονίζονται χιλιάδες που τους ακούνε, μετανοούν, επιστρέφουν στον Χριστό, σώζονται ολόκληρες οικογένειες. 
     Ένας, όμως, μοναχός, που δεν τον βλέπει κανείς, καθισμένος σε κάποια σπηλιά, με την ταπεινή του προσευχή, επιδρά πολύ περισσότερο. Ένας, έναντι επτά, έχει μεγαλύτερα αποτελέσματα. Αυτό, βλέπω. Είμαι σίγουρος. Να, ποιά είναι η σημασία της προσευχής του μοναχού. Είναι στο κελλί του μόνος, αλλά τα κύματα της προσευχής του, φθάνουν σε όλους τους ανθρώπους, έστω και αν είναι μακριά. Με την προσευχή, ο μοναχός, συμμετέχει σε όλα τα προβλήματα των ανθρώπων και κάνει θαύματα. Η προσφορά του, επομένως, είναι πιο μεγάλη και από του πιο άξιου ιεροκήρυκα». 

ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (1906–1991)

[Οσίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου: «Βίος και Λόγοι», μέρος 2ο, Λόγος 5ος («Περί Μοναχικού Πολιτεύματος»), σελ. 360–361, έκδοση ι΄, Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής, Χανιά, Οκτώβριος 2009.]

ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ 

     «Η βάση της πνευματικής ζωής, είναι οι καλοί λογισμοί. Να δικαιολογούμε πάντα τους άλλους κάνοντας καλούς λογισμούς και να κατηγορούμε μόνο τον εαυτό μας. 

     Πρέπει με ταπείνωση να λέμε τον λογισμό μας στους ανωτέρους μας, ίσως έτσι τους βοηθήσουμε να σκεφτούν πιο συνετά. 

     Ο διάβολος επειδή είναι σκοτισμένος, μπορεί να καταλάβει μόνο τις σκοτεινές σκέψεις που βάζει (αυτός) στον νου μας. Τις φωτεινές, δεν μπορεί να τις καταλάβει και να παρακολουθήσει την σκέψη μας.

     Ο διάβολος, είναι μεγάλος “τεχνίτης”. Τον καθένα, κάπου προσπαθεί να τον πιάσει. Ο λογισμός, είναι το πιο σπουδαίο πράγμα. Το “εργόχειρο” του Σατανά, είναι να βάζει συνεχώς κακούς λογισμούς. 
     Ο λογισμός μερικών ανθρώπων, μοιάζει με το κρασί. Το οποίο, όταν αρχίσει και χαλάει, δεν σταματά, μέχρι να γίνει ξύδι. 
     Να είμαστε προσεκτικοί. Να λέμε ό,τι μας συμβαίνει στον Γέροντα ή στον Πνευματικό μας και να δεχόμαστε με απλότητα τις συμβουλές του, για να μη μας “τηγανίζουν” τα “ταγκαλάκια” (=τα δαιμόνια) με τους λογισμούς. 
     Μυαλό, έχουμε. Νους, μάς χρειάζεται! 
     Δεν φταίμε για τους κακούς λογισμούς που μας έρχονται. Θα φταίμε μόνο αν τους δεχθούμε. Δεν φτάνει που μας ενοχλούν, θα φταίμε κιόλας;!». 

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924–1994)

[«Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορειτική Παράδοση», 4ο μέρος («Ρήσεις και διηγήσεις του Γέροντος Παϊσίου»), §μδ΄, §πβ΄, §σμ΄, §σμγ΄, §σπδ΄, §σπε΄, §τμη΄, §τπς΄, στις αντίστοιχες σελ. 698, 706, 739, 752, 766 και 775, α΄ έκδοση, Άγιον Όρος 2011.]

«ΚΕΡΑΙΑ», ΤΟ ΚΕΡΙ!

«ΚΕΡΑΙΑ», ΤΟ ΚΕΡΙ! 

     «Το κερί, είναι η κεραία που μας βοηθά να πιάσουμε επαφή με τον Θεό. Όταν ανάβουμε κερί για την ψυχή κάποιου κεκοιμημένου, ωφελείται πολύ.

     Κάποτε, μου έλεγε ένας μάγος, ότι, όταν ανάβει κερί καθαρό, τα δαιμόνια δεν τολμούν να πλησιάσουν όταν τα καλεί, όπως πλησιάζουν όταν ανάβει σπαρματσέτο».

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924–1994)

[«Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορειτική Παράδοση», 4ο μέρος («Ρήσεις του Γέροντος Παϊσίου»), §κζ΄, §ξα΄, §τμγ΄, σελ. 694, 701, 765, α΄ έκδοση, Άγιον Όρος 2011.]

ΜΙΑ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΗ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ ΚΑΛΛΙΣΙΩΝ

ΜΙΑ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΗ ΑΓΡΥΠΝΙΑ

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ ΚΑΛΛΙΣΙΩΝ

     «Έκανα τριάντα χρόνια εφημέριος στην Πολυκλινική Αθηνών. Είχα, όμως, μέσα μου και μία άλλη βαθιά επιθυμία· να βρω ένα κτήμα και να χτίσω Mοναστήρι. Ψάχνοντας, βρήκα τον Άγιο Νικόλαο Καλλισίων στην Πεντέλη. Ήταν Mετόχι της Ιεράς Μονής Πεντέλης.

     Πήγα, λοιπόν, εκεί με την Xάρη του Θεού κάποια μέρα. Το εκκλησάκι, ξεπρόβαλε από μακριά. Όταν έφθασα, μπήκα μέσα. Ήταν κατανυκτικό, παλιό, με λιγοστές εικόνες. Έξω, λίγα μικρά κελλάκια, καπνισμένα. Εν τω μεταξύ, νύκτωσε. Ήμουν μόνος. Δεν γινόταν να επιστρέψω πίσω στην Αθήνα. Έπεσα να κοιμηθώ μες στην εκκλησία. Σε λίγο ακούω ένα χαρακτηριστικό κτύπο –ερχόταν απ’ τον τοίχο που ήταν πάνω απ’ το κεφάλι μου. Εκεί ήταν κρεμασμένη η εικόνα του Αγίου Νικολάου. Ο κτύπος, ήταν απ’ την εικόνα. Το αισθάνθηκα ότι ο Άγιος με θέλει να εγκατασταθώ εκεί.
     Πήγα, έφερα τους γονείς μου, την αδελφή μου, την ανεψιά μου. Εγώ, σαν καλόγερος που ήμουνα, καταλάβαινα ότι καλόγεροι που μένανε μόνοι τους στον “κόσμο” χανόντουσαν. Εκεί, είχαμε ησυχία. Ζούσαμε πολύ ωραία, έστω και με συνθήκες πρωτόγονες. Εγκατασταθήκαμε για πάνω από είκοσι χρόνια, μες στην ερημιά. Τότε, ήταν πραγματική έρημος.

     Όλη η περιοχή γύρω απ’ τον Άγιο Νικόλαο ήταν κατάφυτη. Πεύκα γέρικα και νέα, πλατάνια, θάμνοι τόπους τόπους, θυμάρια να σκορπούν την ευωδιά τους, κυκλάμινα να ξεπροβάλλουν απ’ τις σχισμές των βράχων, ανεμώνες κι άλλα αγριολούλουδα, ανάλογα σε κάθε εποχή. Ήταν ένας παράδεισος· πολύ όμορφα! Εκεί ήθελα να φτιάξω το Μοναστήρι. Ο Θεός, όμως, δεν το επέτρεψε.

     Στον Άγιο Νικόλαο, υπήρχε βέβαια και πολύς χρόνος για προσευχή, ιδιαίτερα το βράδυ. Θα σας πω κι ένα σχετικό περιστατικό…: 
     Μια φορά –βράδυ ήταν– συμφωνήσαμε με την αδελφή μου να πάμε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου οι δυο μας, για να προσευχηθούμε. Είπαμε να φάμε πρώτα, να ησυχάσουν όλοι και, μετά, σηκωθήκαμε κι επήγαμε στην εκκλησία, κρυφά.

     Κλείσαμε την πόρτα. Αρχίσαμε την προσευχή, το· “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”. Μετά από λίγη ώρα, μας πλημμύρισε ένα φως, θείο φως. Συνεχίσαμε το “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ…” και νιώθαμε μία χαρά, μία άρρητη χαρά! Μείναμε ώρες εκεί στο θείο φως και, μετά, που σιγά–σιγά αυτό έφυγε, συνεχίσαμε το “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”. Μετά, γυρίσαμε στο κελλί. Η μητέρα, μας περίμενε ξάγρυπνη και μόλις ανοίξαμε την πόρτα, λέει:
     –Πού επήγατε; Γι’ αυτό με βάλατε στον ύπνο; Νομίσατε πως δεν σας είδα; Σας είδα απ’ το παράθυρο. Τα είδα, όλα! Είδα ένα φως· ένα φως, που κατέβηκε απ’ τον ουρανό και μπήκε μες στην εκκλησία. Το κοίταζα κι έκλαιγα. Να! Τα μάτια μου, είναι γεμάτα δάκρυα!...
     Η γριά ήταν στενόχωρη, αλλά ευσεβέστατη. Ενώ η πόρτα ήταν κλειστή, είδε το φως. Το φως, είχε πλημμυρίσει την εκκλησία.
     Άλλη μια φορά που κατοικούσαμε στην Πεντέλη, ήταν μεγάλη γιορτή –Χριστούγεννα ή Πάσχα, δεν θυμάμαι– σηκώθηκε η γριά και λέει:
     –Θα πάω στον Άγιο Νικόλαο· είναι σβηστά τα κανδήλια του, έτσι αισθάνομαι.
     Μιάμιση ώρα να πάει κι άλλη τόση να επιστρέψει με τα πόδια. Πήγε και ηύρε την εκκλησία όλη φως και τα κανδήλια αναμμένα…».

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ

(1906–1991)

※

[Οσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου: 
«Βίος και Λόγοι»,

μέρος 1ο, κεφ. 5ο, 
σελ. 157–158 και 164–165,

Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, 
Χανιά, Οκτώβριος 2009¹⁰.
Επιμέλεια ανάρτησης,
επιλογή θέματος και φωτογραφιών,
πληκτρολόγηση κειμένου:
π. Δαμιανός.]

※

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

«Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!...»

«Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!...» 

    «Κατά τους μαύρους χρόνους της Κατοχής και του Ανταρτοπολέμου, –δόξα τῷ Θεῷ!–, εγνώρισα ότι η θρησκεία μας είναι ζωντανή σ’ εκείνους που πιστεύουν με αγνή καρδιά.

     Κατά την εποχή των Ιταλών, το 1942, Φεβρουάριος μήνας και ημέρα Κυριακή, και μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, ήρθε Ιταλικός Στρατός στο χωριό μου (“Βάνια” ή “Πλάτανος” Τρικάλων), και ζητούσαν να παραδώσουν όπλα όσοι κατείχαν.

     Προηγουμένως τα μάζεψα όλα εγώ και τα παρέδωσα στους υπευθύνους. Έρχονται για δεύτερη φορά (οι Ιταλοί) και ζητούν πάλι όπλα. Εν τω μεταξύ, έπιασαν 24 άτομα και τα ετοίμαζαν για το εκτελεστικό απόσπασμα. Το χωριό, πανικοβλήθηκε από την επικρεμάμενη συμφορά. Ελπίδα σωτηρίας, δεν υπήρχε τότε. Μας έμεινε μονάχα η βοήθεια του Θεού. 
     Τρέχω αμέσως στον Ναό μου, στον Ναό των Αγίων Ταξιαρχών. Εκεί, όπου άπειρα θαύματα έχουν κάνει και, παρακαλώ γονυπετής, από το βάθος της καρδιάς μου και με πολλά δάκρυα, να δείξουν τώρα το θαύμα τους και να απαλλαγούν αυτά τα 24 άτομα “από του Χάρου τα δόντια”! Το “τί” είπα στην προσευχή μου, ούτε μπορώ να θυμηθώ! Το μόνο που αισθανόμουν μέσα μου, ήταν, ότι οι Άγιοι Ταξιάρχες μού έδιναν δύναμη και θάρρος και ότι όλα θα εξελιχθούν κάτω από την προστασία τους.
     Παίρνω, λοιπόν, την απόφαση και τρέχοντας παρουσιάζομαι στον Ιταλό Αξιωματικό, την ώρα ακριβώς που το καραβάνι των μελλοθανάτων βάδιζε στον δικό του “γολγοθά”, και λέω: 
     –Υπογράφω, εγώ, υπεύθυνα, ότι αυτοί δεν έχουν όπλα!
     Μόλις με είδε ο Αξιωματικός, σταμάτησε, και αφού με χαιρέτισε, γυρίζει και μου λέει: 
     –Ό,τι θέλει ο παπάς θα γίνει!... 
     Τους λέω: 
     –Αν είναι δυνατόν, ν’ αφήσετε αυτά τα 24 άτομα ελεύθερα, γιατί είναι αθώα!... 
     Συμφώνησαν. 
     –Για χάρη του παπά σας, σας χαρίζω την ζωή! είπε ο Ιταλός αξιωματικός. 
     Απερίγραπτη η χαρά τους, αλλά και η δική μου, γιατί τους άφησαν να φύγουν!  
     Βλέπετε, πόση δύναμη, έχει η προσευχή;!

     Ο Κύριος, λέει: “Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε· κρούετε καὶ ἀνοιγήσετε ὑμῖν” (Ματθ. ζ΄ 7)». 

ΙΕΡΕΥΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ (1902–1975) 

[Από το βιβλίο: «Παπα–Δημήτρης Γκαγκαστάθης (1902–1975, Βίος–Θαύματα–Νουθεσίαι–Επιστολαί)», κεφ. α΄, σελ. 43–44, εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσ/νίκη 1990² .]