Τὸ Εἰλητάριον. «Γράψον ἃ εἶδες καὶ ἅ εἰσι» (Ἀποκ. α΄ 19).



Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

ΤΟ ΧΙΟΝΟΛΕΥΚΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ


ΤΟ ΧΙΟΝΟΛΕΥΚΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ


     Ο Στάρετς Παρθένιος (1790–1855) της Κίεβο Πετσέρσκαγια Λαύρας, από μικρό παιδί ευλαβείτο και αγαπούσε τον Παράκλητο, το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Στα εφηβικά του χρόνια, μάλιστα, απόλαυσε μια ιδιαίτερη επίσκεψη της χάριτός Του.

     Διηγιόταν αργότερα ο ίδιος:
     «Επιστρέφαμε με τον αδελφό μου από το σχολείο στο σπίτι. Ήταν η περίοδος των διακοπών. Η απόσταση ήταν μεγάλη και μας βρήκε η νύχτα. Σταθήκαμε, λοιπόν, κάπου να ξεκουραστούμε. Ξαπλώσαμε κατά γης, κάτω από τον απέραντο ουρανό. Η βραδιά είχε πολύ ξαστεριά και γι’ αρκετή ώρα δεν μπορούσα να κλείσω μάτι. Δεν γνωρίζω γιατί μέσα στη ψυχή μου υπήρχε μια ανείπωτη χαρά. Κοίταζα ψηλά τον ουρανό με τ’ αναρίθμητα αστέρια του, όταν ξαφνικά βλέπω ένα παράδοξο Περιστέρι, λευκό σαν το χιόνι, να έρχεται προς το μέρος μου.

     Απόρησα. Πού βρέθηκε το Περιστέρι αυτό; Μήπως ήταν δικό μας; Μα, εμείς δεν είχαμε στο σπίτι μας περιστέρια. Αλήθεια, πόσο όμορφο ήταν! Το κοίταζα και δεν χόρταινα να το βλέπω! Δεν πετούσε εδώ κι εκεί. Βρισκόταν ακριβώς από πάνω μου. Άλλοτε υψωνόταν και άλλοτε χαμήλωνε.

     Ξύπνησα γρήγορα τον αδελφό μου, που κοιμόταν πλάι μου.
     –Κοίτα! του είπα· Βλέπεις ένα περιστέρι;…
     –Ποιό περιστέρι;… Πού είναι;…
     –Να, το!... Φτερουγίζει από πάνω μου!...
     –Όχι, αδελφέ μου! Δεν βλέπω τίποτε. Εσύ, απ ό,τι φαίνεται, παραμιλάς στον ύπνο σου!...

     Εκείνος, γύρισε από το άλλο πλευρό και κοιμήθηκε. Εγώ, όμως, ως τα χαράματα, δεν απομάκρυνα τα μάτια μου από τον βραδινό Επισκέπτη. Θεία χαρά είχε πλημμυρίσει τη ψυχή μου!

     Μόλις ξημέρωσε, το Περιστέρι χωρίς να πετάξει, ξαφνικά έγινε άφαντο! Από τότε, όμως, απλώθηκε στην καρδιά μου μια θεία γλυκύτητα και άναψε ο πόθος για κάτι υπερκόσμιο. Κανένα γήινο πράγμα δεν με γοήτευε πια. Όλα, μου παρουσιάζονταν αντιπαθή και ψυχρά. Φαινόταν πως δεν θα μπορούσα πια να παραμείνω στον κόσμο…».

     Το γλυκύτατο αυτό όραμα ποτέ δεν μπορούσε να ξεχάσει ο Στάρετς. Μάλιστα, σε μια προσευχή δοξολογίας προς το Πανάγιο Πνεύμα, γράφει ο ίδιος:
     «Απερίγραπτε Παράκλητε!
     Εσύ που εκπορεύεσαι από τον Πατέρα
     και αναπαύεσαι στον Υιό,
     στήσε μέσα μου
     τον ναό της μεγαλοσύνης Σου!
     Θυμάμαι την εμφάνιση
     της γαλήνιας και απαλής χάριτός Σου,
     στη νεανική μου ακόμη ηλικία,
     που με τη μορφή του Περιστεριού
     επισκέφθηκε εμένα,
     τον οκνηρό και αμελή…».

     Ύστερα από το περιστατικό αυτό ο νεαρός τότε Στάρετς Παρθένιος κόβει αποφασιστικά τους δεσμούς του με τα γήινα ενδιαφέροντα και αποφασίζει να απομακρυνθεί από τον κόσμο. Πολύ συχνά πηγαίνει στο δάσος που βρίσκεται κοντά στο χωριό του, ασκώντας τη σιωπή και βυθιζόμενος στη σκέψη του Θεού και με την προσευχή απολαμβάνει την παρουσία Του…


[ «Ο Στάρετς Παρθένιος»,
κεφ. 1ο, σελ. 13–15·
Εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου,
Ωρωπός Αττικής, 1985.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός.
Α΄ δημοσίευση:
Τρίτη 10 Ιουνίου 2014. ]






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου