Τὸ Εἰλητάριον. «Γράψον ἃ εἶδες καὶ ἅ εἰσι» (Ἀποκ. α΄ 19).



Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΕΝΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ

ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΕΝΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ
–Η δύναμη της ζωντανής Πίστης–


     «Ήταν παραμονή του Ευαγγελισμού, 24 Μαρτίου του 1942, και ήμασταν στη Δράμα, στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα. Η ξένη κατοχή, τότε, ήταν Βουλγαρική. Οι στερήσεις, οι αρρώστιες και η πείνα, είχαν πάρει τρομακτικές διαστάσεις και ο θάνατος θέριζε κάθε μέρα μικρούς και μεγάλους και, ιδιαιτέρως, τα μικρά παιδιά.
     Μεταξύ των συγγενών μου, είχα και μια μακρινή θεία· χήρα, με πέντε παιδιά. Τον άνδρα της, τον είχαν σκοτώσει οι κατακτητές πριν από έξι μήνες στις σφαγές της 29ης Σεπτεμβρίου του 1941. Από τρόφιμα, της είχαν απομείνει μονάχα ένα δάκτυλο ελαιόλαδο και μια χούφτα καλαμποκάλευρο.
     Εκείνο λοιπόν το απόγευμα, σκέφθηκε ότι αύριο, του Ευαγγελισμού, είχε έστω και “κάτι λίγο” προσωρινά για τροφή στα παιδιά της: εκατό δράμια αλεύρι και ένα δάκτυλο λάδι!
     Ξαφνικά, τα μάτια της έπεσαν πάνω στο σβησμένο κανδήλι που ήταν επάνω στο εικονοστάσι. Τότε, μέσα της, μπήκε στο εξής δίλημμα: το λαδάκι στα νηστικά παιδιά της ή στο εικονοστάσι με την εικόνα της Παναγίας;
     Αποφασιστικά, όμως, έκανε τον σταυρό της και είπε στην Παναγία: “Παναγία μου!... Εγώ θα Σου ανάψω το κανδήλι, γιατί η μέρα που ξημερώνει αύριο είναι πολύ μεγάλη για την Πίστη μας, αλλά κι Εσύ, όμως, ανάλαβε να μου θρέψεις τα παιδιά μου!...”.
     Πήρε το λιγοστό λαδάκι και μ’ αυτό άναψε το κανδήλι της Παναγίας. Το ιλαρό του φως, γέμισε το φτωχικό σπίτι και η καρδιά της γέμισε από γαλήνη. Αυτό το φως, τους συνόδευε στη βραδινή τους προσευχή και στον ύπνο τους, όλο εκείνο το αξέχαστο βράδυ.
     Την άλλη μέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία, η θεία μου άνοιξε το ντουλάπι για να πάρει το λιγοστό αλεύρι κι έμεινε άφωνη! Τι βλέπει; Το “λαδερό” γεμάτο λάδι μέχρι πάνω και δύο σακούλες γεμάτες αλεύρι και μακαρόνια!!
     Σταυροκοπήθηκε η γυναίκα πολλές φορές, δοξάζοντας και ευχαριστώντας τον Χριστό και την Παναγία για το μεγάλο αυτό θαύμα που αντίκρισε μόνη της, αλλά δεν είπε σε κανέναν απολύτως τίποτα.
     Για δύο ολόκληρα χρόνια, ούτε το λάδι άδειαζε από το μπουκάλι ούτε και το αλεύρι σώθηκε ποτέ! Παρά την καθημερινή τους χρήση για έξι στόματα, καθώς και για την ανταλλαγή τους με άλλα είδη και τρόφιμα, αλλά και για κρυφή ελεημοσύνη προς άλλους πάσχοντες φτωχούς συνανθρώπους. Αλλά και το κανδήλι παρέμεινε από τότε, μέρα–νύχτα, αναμμένο! Μαρτυρώντας, με το άσβεστο και ιλαρό φως του, τη ζωντανή πίστη αυτής της ευλογημένης γυναίκας…».



 ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ
ΣΤΕΦΑΝΟΣ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ


[(1) Πρωτοπρεσβυτέρου
Στεφάνου K. Αναγνωστοπούλου: 
«Εμπειρίες
κατά την Θεία Λειτουργία»,
μέρος 1ο, κεφ. 3ο,
περιστ. 23ο, σελ. 61,
Πειραιάς 20032· 
(2) Περιοδικό 
«Παρακαταθήκη» 
(Μάιος – Ιούνιος 2012),
Τεύχος 84ο, σελ. 17.
(3) Επιμέλεια ανάρτησης,
επιλογή θέματος και φωτογραφίας,
πληκτρολόγηση κειμένου:
π. Δαμιανός.]






Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου