Τὸ Εἰλητάριον. «Γράψον ἃ εἶδες καὶ ἅ εἰσι» (Ἀποκ. α΄ 19).



Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ
ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

(Σχόλιο στην Παραβολή του Ασώτου)

    
Ο μετανοήσας άσωτος, πλέον ως «υἱὸς ἀγαπητὸς» του Θεού (Ματθ. 3, 17· Μάρκ. 1, 11· Λουκ. 3, 22), μετέχει στο Πατρικό Τραπέζι και κοινωνεί της Θείας Αγάπης.
     Αυτό, αποκαλύπτει η Παραβολή: Αφού ο άσωτος ομολόγησε στον Πατέρα ότι «αμάρτησε και δεν είναι πλέον άξιος να ονομάζεται παιδί Του», ο φιλόστοργος Πατέρας απευθύνεται προς τους δούλους Του και τους λέει: «Ντύστε τον με την πρώτη στολή, δώστε του να φορέσει στο χέρι το δαχτυλίδι και υποδήματα στα πόδια του, φέρτε και το θρεμμένο μοσχάρι και σφάξτε το. Κι ας ευφρανθούμε, γιατί ο γιος μου αυτός ήταν νεκρός και ανέζησε, ήταν χαμένος και βρέθηκε!» (Λουκ. 15, 22 και 32).
    
Στα λόγια αυτά της Πατρικής Αγάπης, οι θεοφόροι Πατέρες, διακρίνουν την Χάρη των Αγίων Μυστηρίων, με τα οποία ο άνθρωπος εισέρχεται στον Πατρικό Οίκο, την Αγία Εκκλησία: Η «στολή», φανερώνει το Άγιο Βάπτισμα· ο «δακτύλιος», την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή το Άγιο Χρίσμα· και, ο «μόσχος ο σιτευτός», την Θεία Κοινωνία.
    
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει ότι, «δούλοι» του Ουρανίου Πατρός, είναι οι ιερείς· και, με τα λόγια, «Ἐνέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην» (Λουκ. 15, 22), τους παραγγέλλει να ντύσουν τον πρώην άσωτο «με την πρώτη στολή, δηλαδή με την κατά Χάρη υιοθεσία, την οποία πρωτύτερα είχε ‘‘φορέσει’’ αυτός διά του Αγίου Βαπτίσματος». Ο δε «σιτευτός μόσχος», τον οποίον προσφέρει ο φιλόστοργος Πατέρας, «είναι ο Χριστός, το πανάμωμο Σφάγιο. Ο Αμνός, ο Οποίος θυσιάζεται για τους ανθρώπους και γίνεται τροφή των πιστών, δια της Θείας Κοινωνίας».
     Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος περιγράφει την στοργική φροντίδα του φιλάνθρωπου Πατέρα προς τον μετανοούντα και επιστρέφοντα άνθρωπο:

     «Δίδωσί μοι χεῖρα θείαν, ἀνιστᾷ με τοῦ βορβόρου,
     ὅλος περιπλέκεταί με, ἐπιπίπτει τῷ τραχήλῳ,
     Οἴμοι, πῶς ὑποίσω ταῦτα; (=Πώς θα τ’ αντέξω αυτά;)
     καὶ καταφιλεῖ συχνῶς με, αἴρει με ἐπὶ τῶν ὤμων,
     –Ὢ, ἀγάπη! Ὢ, χρηστότης!–
     καὶ ἐξάγει με τοῦ ᾅδου, καὶ εἰσάγει με εἰς ἄλλον
     εἴτε κόσμον ἢ ἀέρα, ὅλως ἐξειπεῖν οὐκ ἔχω…
     Καὶ πρὸς φῶς εἰσάγει μέγα…
     Ὅλον ἠλευθέρωσέ με καὶ ζωὴν ἀθάνατόν μοι
     ἐδωρήσατο καὶ κόσμου τοῦ φθαρτοῦ
     καὶ τῶν τοῦ κόσμου πάντων ἀπεχώρισέ με
     καὶ στολὴν ἐνέδυσέ με ἄϋλον φωτοειδῆ τε,
     ὑποδήματα ὡσαύτως καὶ δακτύλιον καὶ στέφος…
     Ὅλον με ἀνακαινίσας, ὅλον με ἀθανατίσας,
     ὅλον με θεοποιήσας καὶ Χριστὸν ἀποτελέσας».

    
Αυτά που συνέβησαν με την επιστροφή του ασώτου, αποκαλύπτουν το μυστήριο της Θείας Αγάπης: Στην μετάνοια του ασώτου και την συναίσθηση ότι δεν μπορεί πλέον ούτε να ονομασθεί «γιος του Θεού», απαντά η Πατρική Αγάπη:

    
«Ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην
    
καὶ ἐνδύσατε αὐτὸν
    
καὶ ἐνέγκατες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε,
    
καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν»
    
(Λουκ. 15, 22).

    
Εκείνος που πρώτα δεν μπορούσε να χορτάσει ούτε με τα ξυλοκέρατα τα οποία έτρωγαν οι χοίροι, τώρα, αναδεικνύεται εκ νέου γιος του Θεού—Πατέρα. Καλείται να παρακαθήσει στο Τραπέζι το Πατρικό και να κοινωνεί το πανάγιο Σώμα του Δεσπότου Χριστού και έτσι να ευφραίνεται άληκτα. Η χαρά την οποία δοκίμασε ο Ουράνιος Πατέρας με την επιστροφή του παιδιού Του, μεταδίδεται τώρα και σ’ αυτό το ίδιο το παιδί Του, καθώς και σ’ ολόκληρο τον Ουρανό της Αγάπης Του. Ο ίδιος ο Πατέρας, συγκαλεί τον ουρανό και την γη να χαρούν από κοινού και να πανηγυρίσουν την επιστροφή του παιδιού Του.
    
Αυτήν την αγαλλίαση, μάς καλούν οι θεοφόροι Πατέρες να ζήσουμε διά της προσωπικής μας μετανοίας: «Ο Πατέρας στέκεται και περιμένει την επάνοδό σου από την πλάνη της αμαρτίας. Μονάχα να επιστρέψεις. Κι ενώ εσύ θα είσαι ακόμη μακρυά, αυτός, θα τρέξει και θα πέσει στον τράχηλό σου. Θα αγκαλιάσει με φιλικούς ασπασμούς την ήδη καθαρισμένη από την μετάνοια ψυχή σου. Θα ντύσει με την πρώτη στολή την ψυχή που ξεντύθηκε τον παλαιό άνθρωπο. Θα τοποθετήσει δαχτυλίδι στα χέρια. Και θα βάλει υποδήματα στα πόδια που επέστρεψαν, από την οδό της κακίας, στον δρόμο του Ευαγγελίου της ειρήνης. Και θα αναγγείλει ημέρα ευφροσύνης και χαράς στους δικούς Του, σε αγγέλους και σε ανθρώπους, γιορτάζοντας με κάθε τρόπο την σωτηρία σου», λέει πολύ χαρακτηριστικά ο Μέγας Βασίλειος.
    
Αυτήν την δύναμη του μυστηρίου της Πατρικής Αγάπης, μας καλεί η Αγία μας Εκκλησία να γνωρίσουμε, δηλαδή να βιώσουμε με την δική μας επιστροφή στην Πατρική Εστία. Και είναι βέβαιο πως, ταυτόχρονα με την δική μας επιστροφή, θα μας δοθούν εκ νέου τα χαρίσματα της θείας δόξης, ώστε να μπορέσουμε να ζήσουμε εις το εξής μέσα στον Πατρικό Οίκο, αξίως του θύοντος φιλανθρώπου Πατρός, του θυομένου Υιού και του αγιάζοντος Αγίου Πνεύματος:

     «Ἐπεγνῶμεν ἀδελφοὶ τοῦ μυστηρίου τὴν δύναμιν·
     τὸν γὰρ ἐκ τῆς ἁμαρτίας
     πρὸς τὴν πατρικὴν ἑστίαν ἀναδραμόντα ἄσωτον υἱόν,
     ὁ πανάγαθος Πατὴρ προϋπαντήσας ἀσπάζεται·
     καὶ πάλιν τῆς ἰδίας δόξης χαρίζεται τὰ γνωρίσματα,
     καὶ μυστικὴν τοῖς ἄνω ἐπιτελεῖ εὐφροσύνην,
     θύων τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν·
     ἵνα ἡμεῖς ἀξίως πολιτευσώμεθα,
     τοῦ τε θύσαντος φιλανθρώπου Πατρός,
     καὶ τοῦ ἐνδόξου θύματος,
     τοῦ Σωτῆρος τῶν ψυχῶν ἡμῶν»

     (Ἑσπερινὸς Κυριακῆς τοῦ Ἀσώτου).


[(1) Ιερομονάχου Γρηγορίου: «Η Ιερά Εξομολόγησις (Σχόλια)», Εισαγωγή, σελ. 47–51, Α΄ έκδοση, Ιερού Κουτλουμουσιανού Κελλίου «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος», Άγιον Όρος 1997. (2) Στην φωτογραφία: «Ο άσωτος γιος στην αγκαλιά του Πατέρα του» (1865), εξαίρετο έργο του Γάλλου (Αλσατού) ζωγράφου, γλύπτη και χαράκτη Gustave Dorè (Γκυστάβ Ντορέ, 1832–1883).]





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου